Ewangelia Jana 5:25 – znaczenie i zastosowanie

Słowa z Ewangelii Jana 5:25 mają w sobie spokojną, a zarazem mocną nadzieję. Jezus mówi o godzinie, która nadchodzi, a zaraz dodaje, że ta godzina już jest. Umarli mają usłyszeć głos Syna Bożego, a ci, którzy usłyszą, będą żyć. Najbardziej uderza w tym tekście właśnie słuchanie. Życie zaczyna się tu od przyjęcia głosu, który wzywa, a nie od wysiłku, który ma wymusić ożywienie. W smutku, lęku czy zmęczeniu może się zdarzyć, że w człowieku coś jakby zamiera. Ewangelia nie opisuje tych przeżyć wprost, ale mówi o umarłych i o głosie, który do nich dociera. Słowo „usłyszą” nie jest tu zwykłą informacją. To spotkanie, w którym ktoś przemawia po imieniu. Warto zauważyć, że fragment mówi także o teraźniejszości. Obietnica nie zostaje odłożona na koniec czasów, lecz dotyczy chwili obecnej. Ten głos jest słyszalny już teraz, bez czekania, aż wszystko w człowieku się uspokoi. Życie rodzi się tu z usłyszenia Tego, który woła, a ten, kto zostaje wezwany, może na to wezwanie odpowiedzieć.

Jezus mówi o życiu, które zaczyna się od usłyszenia Jego głosu, choć słuchacze wciąż żyją w świecie śmierci. Powtórzenie „Zaprawdę, zaprawdę” podkreśla wagę tej wypowiedzi, a słowa „nadchodzi godzina, nawet już jest” łączą przyszłość z teraźniejszością. Głos Syna Bożego nie jest tu jedynie informacją o życiu: przynosi życie tym, którzy go słuchają. Najbliższy kontekst pomaga rozróżnić dwa wymiary tej obietnicy. W wersecie poprzedzającym Jezus mówi o człowieku, który słucha Jego słowa i wierzy, że Ojciec Go posłał: taki człowiek „ze śmierci przeszedł do życia”. Kilka wersetów dalej mowa już o tych, którzy spoczywają w grobach i usłyszą głos Syna. Dlatego werset 25 najczęściej odczytuje się jako obraz duchowego ożywienia, które już się dokonuje, podczas gdy wersety 28–29 mówią o przyszłym zmartwychwstaniu ciał. Oba obrazy łączy autorytet Syna: Ojciec przekazał Mu władzę dawania życia i sądu. To rozróżnienie chroni przed sprowadzeniem obietnicy do samej metafory albo do natychmiastowej zmiany zewnętrznych okoliczności. Jezus mówi o życiu pochodzącym od Boga, które zaczyna się teraz i sięga poza grób.

Jezus mówi o godzinie, która nadchodzi, a zarazem już trwa. Słowa „nadchodzi godzina, nawet już jest” łączą przyszłość z teraźniejszością. Głos Syna Bożego ma moc tu i teraz, a ci, którzy go usłyszą, będą żyć. Akcent pada na słuchanie. Tekst nie wymienia wielkich czynów ani zasług, lecz mówi o usłyszeniu głosu, czyli o otwarciu się na Chrystusa. Ktoś, kto od lat odkłada to, co najważniejsze, może w tym słowie znaleźć prosty punkt wyjścia. Kontekst pokazuje szerszy obraz. Ewangelia Jana 5:24 mówi o życiu wiecznym dla tego, kto słucha i wierzy. Ewangelia Jana 5:28-29 wspomina o grobach i sądzie. Komentatorzy rozkładają te akcenty różnie. Jedni czytają ten wers przede wszystkim jako opis duchowego przebudzenia obecnego już teraz, inni jako zapowiedź ostatecznego zmartwychwstania. Tekst zostawia miejsce na oba odczytania. Najmocniej wybrzmiewa tu pewność, że źródło życia już jest obecne w Chrystusie. Pełnia przyjdzie w czasie, który zna tylko Bóg, ale to, co najważniejsze, nie zależy od kalendarza.

W Ewangelii Jana 5:25 Jezus mówi o godzinie, która zarazem nadchodzi i już trwa. Jego słowa nie zamykają życia w granicach tego, co widzialne. Głos Syna Bożego dociera do umarłych, a ci, którzy go słyszą, będą żyć. Nie jest to obietnica łatwego ominięcia cierpienia ani zapewnienie, że każda doczesna sprawa zakończy się pomyślnie. To słowo o władzy Syna nad śmiercią. Bliski kontekst ukazuje dwa wymiary tej nadziei. W wersecie poprzedzającym Jezus mówi o przejściu ze śmierci do życia, a kilka zdań później zapowiada godzinę, gdy głos wezwie także tych, którzy spoczywają w grobach. Życie zaczyna się więc już teraz w słuchaniu i wierze, lecz jego pełnia wykracza poza kres ziemskiego życia. Głos nie jest tu jedynie informacją o życiu. Jest wezwaniem, które niesie życie, ponieważ pochodzi od Syna mającego życie w sobie. Jak dźwięk przenika ciszę, tak Jego słowo sięga tam, gdzie człowiek nie potrafi już sam przywrócić nadziei. „Nawet już jest” pozwala widzieć teraźniejszość jako miejsce działania Bożego życia, bez pomniejszania przyszłej obietnicy zmartwychwstania.