Ewangelia Jana 5:24 – znaczenie i zastosowanie

Ta obietnica zaczyna się od słuchania, a nie od wielkiego wysiłku. Kto słucha słowa Jezusa i wierzy w Tego, który Go posłał, ma życie wieczne, a jego los zostaje przemieniony: z tego, co prowadzi ku śmierci, przechodzi do życia. Słowo „słucha” brzmi skromnie, a jednak mieści w sobie całą relację zaufania. Słuchać znaczy pozwolić, by głos dotarł do wnętrza, także wtedy, gdy serce jest zmęczone albo poranione. Kontekst pokazuje, jak blisko są te słowa. W Ewangelii Jana 5:25 Jezus mówi, że godzina już nadeszła, a umarli usłyszą głos Syna Bożego. Obraz ludzi przy sadzawce, czekających na poruszenie wody, przypomina, jak długo można trwać w oczekiwaniu na ulgę. Tutaj jednak dar przychodzi jako głos, który wyprowadza ze śmierci. Warto zauważyć czasy, w których mówi fragment. Życie wieczne jest opisane w teraźniejszości, a przejście do życia w czasie przeszłym, jakby już się dokonało w tym, kto słucha. Jest w tym spokój dla kogoś, kto wciąż żyje wśród bólu i niepewności. Droga do życia nie zaczyna się dopiero po drugiej stronie, lecz już tam, gdzie człowiek otwiera się na głos Chrystusa.

W Ewangelii Jana 5:24 Jezus łączy słuchanie Jego słowa z wiarą w Ojca, który Go posłał. Nie chodzi więc o samo usłyszenie dźwięku ani o zgodę na pojedynczą myśl, lecz o przyjęcie świadectwa Syna jako objawienia Ojca. W poprzednich wersetach Jezus mówi, że Ojciec przekazał Mu sąd i że Syn ożywia umarłych. Obietnica z tego wersetu wynika z Jego szczególnej relacji z Ojcem. Ważna jest także forma obietnicy: wierzący „ma życie wieczne” i już „ze śmierci przeszedł do życia”. Życie wieczne nie oznacza tu wyłącznie przyszłości po śmierci; zaczyna się teraz jako udział w życiu, które daje Syn. Nie znaczy to, że śmierć fizyczna przestaje dotyczyć wierzących. Dalsze słowa rozdziału mówią o przyszłym zmartwychwstaniu, więc obecne przejście do życia nie usuwa nadziei na przyszłe dopełnienie. Stwierdzenie, że taki człowiek „nie idzie na sąd”, należy czytać obok nauki o sądzie powierzonej Synowi, nie jako zaprzeczenie Jego władzy sądzenia. Akcent pada na zmianę położenia: wiara w Syna oznacza, że sąd nie jest ostatnim słowem nad wierzącym; jest nim życie otrzymane od Boga.

Ten werset otwiera się słowami, które Jezus poprzedza powagą: „Zaprawdę, zaprawdę, mówię wam”. Warunek jest jasny. Kto słucha Jego słowa i wierzy w Tego, który Go posłał, ma życie wieczne. Słuchanie i wiara idą tu razem, bo słowo nabiera znaczenia dopiero wtedy, gdy zostaje przyjęte. Warto zauważyć, jak mocno ten tekst łączy teraźniejszość z przyszłością. Ten, kto słucha, „ze śmierci przeszedł do życia”, jakby ta zmiana była już dokonana. Ewangelia Jana 5:25 dodaje, że godzina nadchodzi, a nawet już jest. Życie od Syna nie czeka więc wyłącznie na koniec dziejów. Ostateczne zmartwychwstanie, o którym mówi Ewangelia Jana 5:28, pozostaje jednak przed nami. Najmocniej działa tu to, na co człowiek nie ma wpływu. Tekst nie mówi, że ktoś zapracował na uniknięcie sądu, lecz że nie „idzie na sąd” ten, kto trwa przy Synu. Ktoś, kto od lat żyje pod ciężarem lęku przed własnymi błędami, może w słowach Jezusa odnaleźć inny punkt oparcia. Wiara nie zwalnia z odpowiedzialności za codzienność, ale zmienia miejsce, z którego się ją podejmuje.

Jezus wypowiada te słowa w opowieści o życiu, które Ojciec daje przez Syna. Wcześniej uzdrawia człowieka przy sadzawce, a potem mówi o swojej jedności z Ojcem i o władzy ożywiania. „Kto słucha mojego słowa i wierzy w Tego, który Mnie posłał” — temu życie wieczne jest już dane. Nie jest wyłącznie obietnicą odległej przyszłości. Obraz przejścia „ze śmierci do życia” mówi o zmianie, która zaczyna się jeszcze pośród doczesności. Nie oznacza, że człowiek wierzący nie doświadcza bólu, straty ani śmierci ciała. Jezus obiecuje coś głębszego: śmierć nie ma ostatniego słowa nad tym, kto należy do Niego. Życie otrzymane od Boga nie jest nagrodą za bezbłędność, lecz darem przyjętym przez słuchanie i wiarę. Słowa o sądzie nie usuwają powagi odpowiedzi na Jezusa. Wskazują, że w Nim dokonuje się przejście spod wyroku śmierci ku życiu. Jan zaraz dodaje, że nadchodzi godzina, kiedy umarli usłyszą głos Syna. To, co teraz zaczyna się w wierze, ma więc wymiar wieczny: głos Chrystusa nie tylko wskazuje drogę, lecz daje życie.