Ewangelia Jana 5:21 – znaczenie i zastosowanie

Ta myśl pada w odpowiedzi na sprzeciw tych, którzy w słowach Jezusa usłyszeli zbyt wielkie roszczenie. Jezus mówi, że podobnie jak Ojciec wskrzesza umarłych i ożywia, tak również Syn ożywia tych, których chce. Ożywienie nie jest tu pojęciem z dalekiego świata idei, lecz działaniem, które dotyka konkretnego człowieka i zmienia jego stan od wewnątrz. Jezus nie opisuje tu losu wszystkich ludzi, tylko mówi o tych, których chce. Ta różnica ma znaczenie, bo nie zapowiada ogólnego przepisu na ulgę ani gwarancji dla każdego zmęczonego serca. Dalsze słowa w Ewangelii Jana 5:24 i w Ewangelii Jana 5:25 wiążą życie z usłyszeniem głosu Syna Bożego i z wiarą w Tego, który Go posłał. Samo słuchanie staje się wtedy miejscem spotkania z Tym, który daje życie. Najbardziej poruszające wydaje mi się to, że w tym fragmencie ożywienie zaczyna się od głosu, a nie od wysiłku człowieka. Kiedy wewnątrz jest pusto i ciężko, łatwo szukać życia wyłącznie we własnej sile. Ten werset przypomina, że źródło leży gdzie indziej, w woli Syna, który przychodzi z życiem. Nie oznacza to bierności, bo słuchanie i wiara pozostają w tekście obok tej obietnicy, ale to Ten, który mówi, otwiera drogę.

W Ewangelii Jana 5:21 Jezus mówi o ożywianiu umarłych, a nie tylko o uzdrowieniu człowieka przy sadzawce. Uzdrowienie opisane wcześniej w rozdziale staje się znakiem większej prawdy: działanie Jezusa należy do dzieła, które Ojciec nieustannie dokonuje. Spór o szabat odsłania więc pytanie o tożsamość Syna, nie jedynie o dopuszczalność pojedynczego czynu. Kluczowe rozróżnienie dotyczy jedności i odrębności Ojca oraz Syna. Ojciec wskrzesza i ożywia, a Syn czyni to samo; zarazem Jezus mówi o Ojcu jako Tym, który Go miłuje i pokazuje Mu swoje dzieła. Nie opisuje niezależnych działań ani rywalizacji, lecz wspólne dzieło, w którym Syn ma władzę udzielać życia. Słowa „których chce” podkreślają Jego rzeczywistą władzę, ale nie wyjaśniają same przez się, według jakiego kryterium wybiera obdarowanych życiem. Dalszy kontekst wiąże tę władzę z głosem Syna, który umarli usłyszą, oraz z przejściem ze śmierci do życia przez słuchanie i wiarę. Werset nie obiecuje zatem, że każdy chory zostanie teraz uzdrowiony. Ukazuje Jezusa jako Syna, któremu Ojciec powierzył dzieło ożywiania i któremu należy się cześć należna Ojcu.

Ten werset mówi o życiu, które nie zaczyna się w człowieku. Ojciec wskrzesza umarłych i ożywia, a Syn działa w tej samej mocy. Słowo „tak” łączy obu, lecz nie zaciera różnicy. Syn ożywia tych, których chce, więc Jego wola zostaje tu wyraźnie wskazana. Jezus mówi to w odpowiedzi na sprzeciw Żydów, którzy chcieli Go zabić za łamanie szabatu i nazywanie Boga swoim Ojcem. W tle widać sadzawkę Betesda, gdzie leżało wielu chorych czekających na poruszenie wody. Sadzawka pokazuje ludzi zdanych na ruch, którego nie mogli wywołać sami. Najważniejsze jest to, że życie nie wynika z ludzkiej zasługi, lecz z działania Ojca i Syna. Dalsze słowa o słuchaniu głosu Syna Bożego i przejściu ze śmierci do życia rozwijają ten sam obraz. Jezus nie opisuje tu sposobu, w jaki człowiek zapracowuje na życie, lecz wskazuje, kto je daje. Kto czuje się wyczerpany własnymi staraniami, odnajdzie w tym rozróżnieniu ulgę. Życie nie zależy od tego, jak mocno ktoś się sam ożywi. Werset ten mówi więc przede wszystkim o Tym, kto ożywia, a dopiero potem o tych, których ożywia.

W zdaniu „Ojciec wskrzesza umarłych i ożywia” życie nie jest przedstawione jako coś, co człowiek potrafi ocalić własną siłą. Jego źródłem jest Bóg. Jezus mówi, że Syn ożywia tych, których chce, i osadza te słowa w więzi z Ojcem: Ojciec działa, a Syn działa podobnie. To nie jest obietnica, że każda choroba ustąpi ani że doczesne cierpienie ominie wierzących. Jest to świadectwo o władzy Syna nad śmiercią i o życiu, które pochodzi od Boga. W pobliżu sadzawki leżało wielu chorych, czekających na poruszenie wody. W tę przestrzeń bezradnego oczekiwania wchodzi Jezus, a Jego słowa kierują wzrok dalej niż ku chwilowej poprawie. W dalszej części rozdziału mówi o umarłych, którzy usłyszą głos Syna, oraz o życiu wiecznym. Obraz wskrzeszenia dotyka więc granicy, przed którą ludzkie możliwości milkną. Sformułowanie „których chce” podkreśla wolność Syna; nie wyjaśnia jednak, dlaczego łaska przychodzi do jednej osoby w określony sposób, a nie do innej. Pozostaje tajemnica, ale nie pustka: Syn działa w jedności z Ojcem. Nadzieja chrześcijańska opiera się na Nim, nie na pewności, że śmierć nie nadejdzie, lecz na obietnicy życia silniejszego od niej.