Księga Hioba 3 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Wreszcie Hiob otworzył usta i przeklinał swój dzień.

Hiob zabrał głos i tak mówił:

Niech przepadnie dzień mojego urodzenia i noc, gdy powiedziano: Poczęty mężczyzna.

Niech ten dzień zamieni się w ciemność, niech nie dba o niego Bóg w górze. Niech nie świeci mu światło,

niech pochłoną go mrok i ciemności. Niech zasępi się chmurą, niech targnie się na niego nawałnica.

Niech tę noc ogarnie pradawna ciemność i niech ją wymażą z dni roku, niech do miesięcy nie wchodzi!

O, niech ta noc stanie się bezpłodna i niech nie zazna wesela!

Niech ją przeklną złorzeczący dniowi, którzy są zdolni obudzić Lewiatana.

Niech zgasną jej wieczorne gwiazdy, by na próżno czekała na jutrzenkę, źrenic nowego dnia nie ujrzała:

bo nie zamknęła mi drzwi życia, by zasłonić przede mną mękę.

Dlaczego nie umarłem po wyjściu z łona, nie wyszedłem z wnętrzności, by skonać?

Po co mnie przyjęły kolana, a piersi podały mi pokarm?

Teraz bym spał, wypoczywał, odetchnąłbym pogrążony we śnie

z królami, ziemskimi władcami, którzy stawiali sobie grobowce,

wśród wodzów zasobnych w złoto, których domy pełne są srebra.

Nie żyłbym jak poroniony płód, jak dziecko, które nie znało światła.

Tam niegodziwcy nie krzyczą, spokojni, zużyli już siły.

Tam wszyscy więźniowie bez lęku, nie słyszą już głosu strażnika;

tam razem i mały, i wielki, tam sługa jest wolny od pana.

Po co się daje życie strapionym, istnienie złamanym na duchu,

którzy na próżno czekają na śmierć, szukają jej bardziej niż skarbu w polu;

cieszą się, skaczą z radości, weselą się, że doszli do grobu.

Człowiek jest nieświadomy swojej drogi, Bóg sam ją przed nim zamyka.

Płacz stał mi się pożywieniem, moje jęki płyną jak woda,

bo spotkało mnie to, czego się lękałem, bałem się, a jednak to przyszło.

Nie znam spokoju ani ciszy, zanim spocznę, już przychodzi wrzawa.