Księga Hioba 28 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Istnieje kopalnia srebra i miejsce, gdzie płuczą złoto.

Wydobywa się z ziemi żelazo, kamienie na miedź przetapiają,

kładzie się kres ciemności, przeszukuje się wszystko dokładnie, kamień i mroki, i zmierzch.

Na odludziu kopią chodniki, daleko tam, gdzie noga się gubi, zawieszeni kołyszą się samotni.

Ziemię, skąd chleb pochodzi, od dna pustoszą jak ogniem,

bo kamień i szafir zawiera z ziarnkami złota zmieszany.

Drapieżnik nie zna tam ścieżki, nie widzi jej oko sępa;

nie dojdzie tam dumne zwierzę, nawet i lew tam nie dotrze.

By wyciągnąć ręce po krzemień, do gruntu przewraca się góry,

w skale kuje się chodniki, a oko otwarte na wszelką kosztowność;

tamuje się źródła rzek, by skarby wydobyć na powierzchnię.

A skąd pochodzi mądrość i gdzie jest siedziba wiedzy?

Człowiek nie zna tam drogi, nie ma jej w ziemi żyjących.

Otchłań mówi: Nie we mnie. Nie u mnie – tak morze dowodzi.

Nie daje się za nią złota, zapłaty nie waży się w srebrze,

nie płaci się za nią złotem z Ofiru, ani rzadkim sardoniksem, ani szafirem.

Złoto i szkło nie są jej równe, nie wymienisz jej na złote naczynie;

nie liczy się kryształ i koral, perły przewyższa posiadanie mądrości.

I topaz z Kusz nie dorówna, najczystsze złoto nie wystarczy.

Skąd więc pochodzi mądrość i gdzie jest siedziba wiedzy?

Zakryta dla oczu żyjących i nieznana ptakom powietrznym.

Podziemie i Śmierć oświadczają: Nie doszło tu echo jej sławy.

Droga tam jest Bogu znana, tylko On zna jej siedzibę;

On przenika krańce ziemi, bo widzi wszystko, co jest pod niebem;

określił potęgę wiatru, ustalił granice wodzie.

Gdy wyznaczał prawo deszczowi, a drogę wytyczał piorunom,

wtedy ją widział i zmierzył, wtedy ją zbadał dokładnie.

A do człowieka powiedział: Bojaźń Boża – istotnie mądrością, roztropnością zaś – unikanie zła.