Księga Hioba 28:1 – znaczenie i zastosowanie

Hiob pokazuje tu dwie rzeczy. Po pierwsze, ukazuje, jak daleko może sięgać ludzka zdolność badania przyrody i wydobywania jej bogactw. Dzięki uważnym i pomysłowym poszukiwaniom ludzie mogą zdobywać wielką wiedzę i majątek. Nie oznacza to jednak, że potrafią zrozumieć, dlaczego niektórzy niegodziwi ludzie mają się dobrze, a inni są karani, ani dlaczego jedni dobrzy ludzie żyją w dostatku, a inni cierpią. Można odkryć podziemne jaskinie, ale nie można poznać zamysłów niebios.

Po drugie, Hiob pokazuje, jak wiele wysiłku ludzie tego świata wkładają w zdobywanie bogactwa. Wcześniej powiedział o niegodziwym człowieku, że gromadzi srebro jak proch (Księga Hioba 27:16). Teraz wyjaśnia, skąd bierze się srebro i jak się je wydobywa, by pokazać, jak niewiele powodów do chluby mają pyszni bogacze. Bogactwa tego świata są ukryte w ziemi. Wydobywa się stamtąd srebro i złoto, a potem je oczyszcza (Księga Hioba 28:1). Leżą tam zmieszane z ziemią i odpadami, jakby były zwykłą glebą. Znaczna część tych bogactw pozostanie zakopana i niewykorzystana aż do czasu, gdy spłonie ziemia i wszystko, co w niej jest.

Z ziemi wydobywa się także żelazo i miedź, które są mniej kosztowne, ale bardziej użyteczne (Księga Hioba 28:2). Nawet chleb, czyli zboże przeznaczone na pożywienie, pochodzi z ziemi (Księga Hioba 28:5). Ziemia daje nam więc zarówno żywność, jak i opał. Znajdują się w niej również szlachetne kamienie i złoty pył (Księga Hioba 28:6). Bóg ukrył te rzeczy przed naszym wzrokiem, aby nauczyć nas, byśmy nie skupiali na nich uwagi (Księga Przysłów 23:5). Umieścił je pod naszymi stopami, aby nauczyć nas, byśmy nie przywiązywali do nich serca, lecz odnosili się do nich ze świętym lekceważeniem. Ziemia jest pełna bogactw Boga (Księga Psalmów 104:24). Świadczy to o Jego wielkości, bo do Niego należy ziemia i wszystko, co ją napełnia (Księga Psalmów 24:1). Przypomina nam to także, że niebo musi być o wiele bogatsze, skoro jest miastem wielkiego Króla.

Bogactw ukrytych w ziemi nie zdobywa się łatwo. Trudno je znaleźć, bo żyły srebra występują tylko tu i ówdzie. Szlachetne kamienie, choć same w sobie lśniące, są pogrzebane w ciemności, dlatego nazywa się je kamieniami ciemności i cieniem śmierci. Ludzie mogą długo ich szukać, zanim je odkryją. A nawet gdy już je znajdą, trudno je wydobyć. Muszą wykorzystywać swoją pomysłowość, by wynajdywać sposoby na wydostanie ukrytych skarbów. Rozświetlają ciemność lampami, a gdy jeden sposób zawodzi, próbują kolejnego, aż sprawdzą wszystkie możliwe rozwiązania (Księga Hioba 28:3).

Muszą walczyć z podziemnymi wodami (Księga Hioba 28:4, 28:10, 28:11) i przebijać się przez skały podobne do korzeni gór (Księga Hioba 28:9). Bóg uczynił złoto, srebro i szlachetne kamienie trudno dostępnymi z dwóch powodów. Po pierwsze, pobudza to ludzi do wysiłku i pracy. Gdyby cenne rzeczy można było zdobyć zbyt łatwo, ludzie nigdy nie nauczyliby się ciężko pracować. Po drugie, utrudnia to rozwój pychy i zbytku. To, czego ludzie potrzebują do życia, można zdobyć niewielkim wysiłkiem na powierzchni ziemi. To zaś, czego pragną dla ozdoby i pokazania się, trzeba z o wiele większym trudem wydobywać z jej głębi. Żywność jest tania, ale elegancki wygląd wiele kosztuje.

Mimo że zdobycie tych skarbów jest trudne, ludzie nadal ich pragną. Kto kocha srebro, nigdy nie ma go dość i wciąż chce więcej. Opis pokazuje, jak wiele sposobów ludzie wymyślają, by zdobywać bogactwo. Szukają wszelkich możliwych metod (Księga Hioba 28:3). Mają narzędzia i urządzenia do osuszania wody i odprowadzania jej, gdy zalewa kopalnie (Księga Hioba 28:4). Używają pomp, rur i kanałów, by udrożnić sobie drogę. Kiedy pokonają przeszkody, przemierzają ścieżki, których nie zna żaden ptak: niewidoczne dla sokolego wzroku i nieuczęszczane przez młode lwy, choć te wędrują po całym pustkowiu (Księga Hioba 28:7–8).

Ludzie wkładają wiele pracy i wydają duże sumy, by zdobyć te bogactwa. Przecinają skały i kopią pod górami (Księga Hioba 28:10). Podejmują też wielkie ryzyko. Górnicy narażają własne życie, bo muszą powstrzymywać napływ wód (Księga Hioba 28:11), a stale grozi im uduszenie, zawalenie się kopalni albo pogrzebanie żywcem. W ten sposób nierozumny człowiek dokłada sobie ciężaru. Już został skazany na zdobywanie chleba w pocie czoła, a mimo to naraża się na niebezpieczeństwo, by wydobywać złoto i srebro, choć im więcej się ich zdobywa, tym mniejszą mają wartość. Za czasów Salomona srebro było tak pospolite jak kamienie.

Co podtrzymuje ludzi w tym trudzie i niebezpieczeństwie? Ich wzrok wypatruje każdego drogocennego przedmiotu (Księga Hioba 28:10). Mają przed oczami złoto i srebro, wyobrażają sobie ich blask. Nadzieja na ich zdobycie sprawia, że nie zważają na trudy. W końcu wydobywają to, co było ukryte, na światło dzienne (Księga Hioba 28:11). To, co leżało pod ziemią, trafia na powierzchnię, a metal ukryty w rudzie zostaje oddzielony od zanieczyszczeń i oczyszczony w ogniu. Wtedy uznają, że ich trud się opłacił.

Niech górnik zawstydzi człowieka opieszałego w sprawach wiary. Rozważmy postępowanie górników i stańmy się mądrzy. Ich odwaga, pracowitość i wytrwałość w zdobywaniu przemijających bogactw powinny zawstydzać nas, jeśli brakuje nam gorliwości i odwagi w poszukiwaniu prawdziwego skarbu.

O ile lepiej jest zdobyć mądrość niż złoto. Jest to również o wiele łatwiejsze i bezpieczniejsze. A jednak ludzie z zapałem szukają złota, często zaniedbując łaskę, czyli przychylność i pomoc Boga. Jeśli nadzieja na znalezienie cennych rzeczy pod ziemią, jak się je nazywa, choć w rzeczywistości są małe i przemijające, skłania ludzi do tak wielkiego wysiłku, tym bardziej powinna poruszać nas pewna nadzieja na zdobycie prawdziwie cennych rzeczy w niebie.