Księga Hioba 5 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Wołaj! Czy ktoś ci odpowie? Do kogo ze świętych się zwrócisz?

Żal nierozsądnych zabija, a gniew uśmierca niemądrych.

Patrzyłem, jak głupiec zapuszczał korzenie, gdy nagle widzę, że w jego siedzibie

synowie są bez pomocy, w bramie ich sąd bez obrońcy,

zbiory ich głodni zjadają lub do kryjówek zanoszą; chciwi bogactwa ich pragną.

Przecież ból nie wyszedł z pola ani cierpienie nie wyrosło z ziemi.

To człowiek się rodzi, by jęczeć, jak iskra, by unieść się w górę.

Lecz ja bym się zwrócił do Boga, Bogu przedstawiłbym sprawę.

On czyni niezmierne cuda, a Jego cudów jest bez liku:

On udziela glebie deszczu, posyła wody na powierzchnię ziemi,

wysoko podnosi zgnębionych, smutni się szczęściem weselą.

Udaremnia zamysły przebiegłych: dzieło ich rąk – nieskuteczne;

chytrzy złapani, choć sprytni – daremne knowania podstępnych.

Za dnia popadają w ciemność, w południe macają jak w nocy.

Sierotę ratuje od miecza, biedaka – z przemocy mocarza,

ubogi się karmi nadzieją, bo nieprawość zamyka swoje usta.

Szczęśliwy, kogo Bóg karci, więc nie odrzucaj nagan Wszechmocnego.

On zrani, On także uleczy, skaleczy – i swoją własną ręką uzdrowi.

Od sześciu nieszczęść uwolni, w siedmiu – zło ciebie nie dotknie;

w nędzy wykupi od śmierci, na wojnie od miecza wybawi.

Unikniesz chłosty języka, nie przerazi cię nieszczęście, gdy spadnie;

będziesz się śmiał z suszy i głodu, nie zadrżysz przed dzikim zwierzęciem,

bo zawrzesz pakt z kamieniami i przyjaźń z polną zwierzyną.

Ujrzysz twój namiot spokojnym, mieszkanie zastaniesz bez braków.

Poznasz, że wielu masz potomków, że twoich dzieci – jak trawy na łące.

Dojrzały zejdziesz do grobu, jak snopy zbierane w swoim czasie.

To zbadaliśmy i tak jest; posłuchaj i sam chciej to pojąć!