Księga Hioba 5:1 – znaczenie i zastosowanie

Elifaz rozpoczyna ostry spór z Hiobem, proponując, by sprawę oddać pod osąd innych. W każdym sporze często lepiej zrobić to wcześniej, jeśli obie strony nie potrafią same dojść do porozumienia. Elifaz jest tak pewny swoich racji, że pozwala Hiobowi wybrać sędziów, jakby nie miał nic do obaw przed uczciwym rozpatrzeniem sprawy (Księga Hioba 5:1).

Mówi: „Wołaj tylko! Czy jest ktoś, kto by ci odpowiedział?”. Po pierwsze, ma na myśli: „Jeśli ktoś cierpi tak jak ty, wskaż prawdziwie świętego, który popadł w takie tarapaty”. W przekonaniu Elifaza Bóg nigdy nie potraktował nikogo, kto miłuje Jego imię, tak jak potraktował Hioba, dlatego Elifaz zakłada, że Hiob do takich ludzi nie należy. Po drugie, ma na myśli: „Jeśli ktoś mówi tak jak ty, czy jakiś dobry człowiek przeklinał kiedyś swój dzień tak jak ty? Czy któryś ze świętych poprze twój gniew albo powie, że tak zachowują się dzieci Boga?”. Elifaz uważa, że Hiob nie znajdzie żadnego świętego, który stanąłby po jego stronie.

Ten werset przypomina nam, że także w Starym Testamencie dobrych ludzi nazywa się świętymi. To jeden z powodów, dla których nie powinniśmy rezerwować tego tytułu wyłącznie dla wierzących z Nowego Testamentu, jeśli mówimy wprost. Aaron jest nawet nazwany „świętym Pana”. To naturalne, że święci zwracają się do innych świętych po przyjaźń, wskazówki i osąd. Zobacz Księgę Psalmów 119:79, Księgę Przysłów 2:20 oraz myśl, że święci będą sądzić świat (Pierwszy List do Koryntian 6:1, Pierwszy List do Koryntian 6:2).

Niektóre prawdy są tak oczywiste i powszechnie znane, że możemy bez obaw odwołać się do zdania dowolnego świętego. Wierzący mogą różnić się w pewnych sprawach, ale zgadzają się co do wielu ważniejszych, takich jak zło grzechu, pustka świata, wartość duszy i potrzeba świętego życia. Nawet jeśli sami nie zawsze postępują tak, jak powinni, są gotowi przyznać, że te prawdy są słuszne. Elifaz sądzi, że wszyscy święci zgodziliby się z nim w dwóch zasadniczych kwestiach.

Po pierwsze, mówi, że grzech obraca się przeciw grzesznikom i sprowadza na nich zgubę (Księga Hioba 5:2). Gniew zabija głupca, czyli własna złość go niszczy. To część jego głupoty, bo sam podsyca swój gniew. Zawiść jest jak próchnienie kości i powoli wyniszcza człowieka, którego pożera. Elifaz mówi Hiobowi, że spierając się z Bogiem, wyrządza największą krzywdę samemu sobie. Gniew z powodu nieszczęść i zawiść wobec powodzenia niegodziwych tylko przysparzają mu cierpienia. Hiob powiedział, że jego żona mówi jak nierozumne kobiety, a teraz Elifaz twierdzi, że Hiob postępuje jak nierozumni mężczyźni.

Ten sam werset można też rozumieć szerzej. Ludzie zazwyczaj popadają w ruinę wskutek własnej głupoty. Niszczą samych siebie przez takie czy inne grzeszne pragnienie. Elifaz w gruncie rzeczy mówi więc, że Hiob musiał postąpić nierozważnie i dlatego znalazł się w tak wielkiej nędzy. Niektórzy rozumieją te słowa jako odniesienie do gniewu i zazdrości Boga. Jeśli tak, Hiob nie musi się niepokoić powodzeniem niegodziwych, bo przychylność świata nie ochroni ich przed gniewem Boga. Jeśli gniew Boga spoczywa na kimś, oznacza to jego śmierć, nawet śmierć wieczną. Czymże jest piekło, jeśli nie gniewem Boga, który nie przynosi ulgi i nie ma końca?

Po drugie, Elifaz mówi, że pomyślność niegodziwych nie trwa, a ich zguba jest pewna (Księga Hioba 5:3–5). Zdaje się porównywać przypadek Hioba z tym, co często spotyka złych ludzi. Przez pewien czas wydają się mocno ugruntowani i bezpieczni. Elifaz mówi: „Widziałem, jak zapuszczają korzenie”. W ich własnych oczach i w oczach innych wyglądają na dobrze osadzonych i takich, którzy długo się utrzymają. Ludzie mogą nawet błogosławić ich domy i zazdrościć im, lecz Elifaz twierdzi, że dostrzega ich koniec.

Ci, którzy ufają Słowu Boga, potrafią spojrzeć na dom niegodziwca i dostrzec nad nim przekleństwo, nawet jeśli dom wygląda na solidny i pełen dóbr. Wiedzą też, że z czasem to przekleństwo zniszczy go wraz z drewnem i kamieniami (Księga Zachariasza 5:4). Elifaz mówi, że ostateczny obrót spraw go nie zaskoczył. To, co wcześniej przewidział wiarą, później zobaczył na własne oczy. Rodzina Hioba zginęła, a jego majątek został zniszczony.

Najpierw wskazuje na dzieci Hioba i mówi, że zostały zmiażdżone w bramie (Księga Hioba 5:4). Mogły uważać, że są bezpieczne w domu najstarszego brata, ale wcale tak nie było. Brama lub wejście mogły runąć właśnie na nie i nie było nikogo, kto zdołałby ocalić je z katastrofy. Często rozumie się te słowa jako opis zagłady rodzin niegodziwych, gdy dosięga je sprawiedliwość i muszą oddać to, co zdobyły nieuczciwie. Mogą zostawić ten majątek dzieciom, ale to nie powstrzyma prawowitych właścicieli przed jego odzyskaniem. Dzieci tych ludzi zostaną zmiażdżone przez sprawiedliwy wyrok i nikt im nie pomoże albo padną ofiarą brutalnego ucisku, o którym mowa w Księdze Psalmów 109:9 i podobnych fragmentach.

Następnie Elifaz mówi, że majątek Hioba został zrabowany i że jego własny los odpowiada temu opisowi (Księga Hioba 5:5).

Głodni rabusie, Sabejczycy i Chaldejczycy, zabrali ten majątek i go pochłonęli. Elifaz mówi, że często widywał, jak coś takiego spotyka innych. To, co ludzie zdobywają grabieżą i przemocą, często w ten sam sposób tracą.

Roztropny właściciel mógł otoczyć swój majątek cierniowym ogrodzeniem i czuć się bezpiecznie, lecz taka ochrona była bezsilna wobec głodu złodziei. Skoro głód potrafi przebić się przez kamienne mury, z pewnością sforsuje też płot z cierni. Jeszcze słabszą ochronę stanowi on przed sądem Boga, który przenika ciernie i osty, a potem spala je razem (Księga Izajasza 27:4).