Księga Hioba 20 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Wtedy zabrał głos Sofar z Naamy i powiedział:

Zaprawdę, moją odpowiedź dyktuje niepokój wywołany wewnętrznym wzburzeniem.

Słuchając złośliwych nagan, mądry duch przygotowuje odpowiedź.

Czyż nie wiesz? Od niepamiętnych czasów, odkąd człowiek jest na ziemi,

radość występnych jest krótka, szczęście niewiernego trwa chwilkę,

choć w pysze chce sięgać po niebo i głową dotykać obłoków.

Na zawsze zaginie jak gnój, obecni powiedzą: A gdzie on?

Jak sen przeminął, nie można go znaleźć – zniknął jak nocne marzenie.

Choć goni go oko, nie sięgnie, to miejsce nie ujrzy go więcej.

Synowie zwracają mienie ubogim, jego ręce oddają bogactwa.

Jego kości były tak pełne siły: wraz z nim ją kładą do prochu.

Słodkie zło w jego ustach, chętnie je miał pod językiem,

trzymał i nie chciał wypuścić, przykleił do niego język.

Pokarm spleśniał mu we wnętrznościach, żołądek zawiera truciznę;

dobra sam połknął i zwrócił: Bóg wyrzucił je z niego.

Wchłaniał on jad padalców, zabije go język żmii.

Nie spojrzy na płynące wody, choć płyną miodem i śmietaną.

Zwrócił swój niepołknięty zysk. Nie cieszy go złupione bogactwo.

Skrzywdził, zasmucił ubogich, domy zagrabiał, nie budował;

nie zaznał spokoju w swoim wnętrzu, nie uratował się swoim skarbem.

Nic nie uszło jego chciwości, dlatego jego dobra są nietrwałe.

Poczuje głód mimo obfitości, owładnie nim siła nieszczęścia.

Gdy będzie czym napełnić wnętrze, Bóg ześle na niego żar swojego gniewu, wyleje na niego fale swojej zapalczywości.

Uciekł przed żelazną bronią, przebije go brązowy łuk.

Przeszyje go, wyjdzie mu z pleców, błysk ostrza – z wątroby, owładnie nim przerażenie.

Ciemność zachowana jak skarb, nierozpalony ogień go strawi, zniszczy, co skryte w namiocie.

Niebo odsłoni przewiny, ziemia stanie się dla niego wrogiem.

Rozgrabią mu skarby w jego domu, rozpłyną się w dzień Jego gniewu.

To los odstępcy od Boga, dziedzictwo przyznane przez Boga.