Księga Hioba 20:23 – znaczenie i zastosowanie

Sofar opisał już nieszczęścia, które zwykle spotykają okrutnych ciemiężycieli. Teraz przechodzi do ich ostatecznej zagłady.

Zagłada zaczyna się od gniewu i sądu Bożego (Księga Hioba 20:23). Niegodziwiec podnosił rękę na innych (Księga Hioba 20:22), więc teraz wszyscy mogą zwrócić się przeciwko niemu. Mógłby jeszcze mieć nadzieję, że w walce z ludźmi zdoła się obronić. Nie ostoi się jednak, gdy Bóg wystąpi przeciwko niemu (Księga Ezechiela 22:14). Nie wytrzyma, gdy Bóg wyleje na niego całą gwałtowność swego gniewu.

Każde wyrażenie w tym opisie potęguje grozę. Przeciwko niemu występuje nie tylko Boża sprawiedliwość, lecz także Boży gniew, głęboka złość z powodu wyrządzonego zła. To gwałtowny, pełny gniew. Spada na niego z siłą i obficie się wylewa. Uderza w niego niczym ogień i siarka, które spadły na Sodomę i o których wspomina też psalmista (Księga Psalmów 11:6). Na niegodziwych Bóg zsyła ogień i siarkę. Przed tą nawałnicą można znaleźć schronienie tylko w Chrystusie, jedynej bezpiecznej osłonie przed burzą i wichrem (Księga Izajasza 32:2).

Gniew dosięga go właśnie wtedy, gdy ma już napełnić swój brzuch zdobytymi łupami i zacząć cieszyć się tym, co zagarnął. Myśli wyłącznie o wygodzie i dostatku. Wtedy, gdy je, zaskakuje go nawałnica. Czuje się bezpiecznie i nie dostrzega nadchodzącego niebezpieczeństwa. Tak właśnie zginęli ludzie w dawnym świecie i mieszkańcy Sodomy: pośród beztroski i przyjemności, jak powiedział Chrystus (Ewangelia Łukasza 17:26 i następne wersety). Sofar mógł też mieć na myśli dzieci Hioba, które jadły i piły, gdy dosięgła je katastrofa.

Zagłada jest także nieunikniona: nie ma przed nią ucieczki (Księga Hioba 20:24). Niegodziwiec ucieka przed żelazną bronią. Sama ta ucieczka świadczy o jego winie. Nie chce ukorzyć się przed Bożym sądem ani pojednać z Bogiem. Pragnie jedynie wymknąć się karze, która go ściga, lecz nie zdoła tego zrobić. Jeśli uniknie miecza, przebije go stalowy łuk.

Bóg ma broń każdego rodzaju. Naostrzył swój miecz i napiął łuk (Księga Psalmów 7:12–13). Może dosięgnąć swoich wrogów z bliska i z daleka. Ma miecz dla tych, którzy próbują walczyć z Nim siłą, i łuk dla tych, którzy usiłują umknąć dzięki sprytowi. Zobacz także Księgę Izajasza 24:17–18 oraz Księgę Jeremiasza 48:43–44. Człowiek skazany na zagładę może uniknąć jednego sądu, lecz czeka na niego następny.

Zagłada jest również całkowita i przerażająca. Jakiego lęku doświadcza człowiek, gdy wyciągają z jego ciała pocisk, który go przebił! Gdy z jego żółci wydobywa się lśniący miecz, błyskawica, płomienny miecz skąpany w niebiosach (Księga Izajasza 34:5), ból staje się straszliwy. Konanie jest gwałtowne, a śmierć dopada niegodziwca w przerażający sposób.

Czasem zagłada przychodzi niepostrzeżenie (Księga Hioba 20:26). Otaczająca go ciemność jest ukryta. To zupełny mrok, bez najmniejszego śladu światła, który kryje się w jego tajnym schronieniu, właśnie tam, gdzie miał nadzieję znaleźć bezpieczeństwo. Nawet gdy zagląda w głąb własnego serca i sumienia, znajduje tam ciemność i nie wie, co robić.

Ogień, który go pochłania, nie jest rozdmuchiwany. Pali się cicho. Widać skutki, lecz nie widać przyczyny. Tykwa uschła, ale robak u jej korzenia pozostaje niewidoczny. Człowieka wyniszcza cichy ogień: powoli, ale nieuchronnie. Gdy opał jest bardzo suchy, ognia nie trzeba rozdmuchiwać — taki właśnie jest jego stan. Dojrzał już do zagłady. Dumni i czyniący zło będą jak ściernisko (Księga Malachiasza 4:1). Niektórzy rozumieją ten obraz jako ogień nieugaszony. Z pewnością odnosi się to do piekła.

Zagłada dosięga także jego rodziny. Źle dzieje się każdemu, kto pozostał w jego namiocie, bo klątwa obejmuje również tych ludzi i mogą zginąć wskutek tej samej bolesnej choroby. Gniew zdaje się przechodzić z pokolenia na pokolenie i niszczyć zarówno spadkobierców, jak i majątek (Księga Hioba 20:28). Potomkowie niegodziwca zostaną wykorzenieni. Liczebność jego domu zmaleje, czy to wskutek przedwczesnej śmierci, czy wygnania z ziemi. Nawet liczne i rozrastające się rodziny, jeśli są niegodziwe, wkrótce zostają uszczuplone, rozproszone i zniszczone przez Boże sądy.

Upadnie także jego majątek. Gdy nadejdzie dzień Bożego gniewu, dobra odpłyną od jego rodziny równie szybko, jak do niej napłynęły. Gromadząc bogactwo przez oszustwo i ucisk, w rzeczywistości gromadził dla siebie gniew.

Zagłada wyraźnie ukaże się jako sprawiedliwa, bo będzie skutkiem jego własnego zła (Księga Hioba 20:27). Niebo ujawni jego winę. Oznacza to, że Bóg nieba, który widzi każde ukryte zło, w jakiś sposób pokaże całemu światu, jakim człowiekiem był niegodziwiec, tak że wszyscy przyznają, iż Bóg słusznie go osądził. Ziemia także wystąpi przeciwko niemu: odsłoni jego niegodziwość i ukarze go. Ziemia ujawni przelaną krew (Księga Izajasza 26:21). Nie będzie już ukrywać ani chronić takiego człowieka.

Jeśli niebo ujawni jego winę, nie przyjmie go. Jeśli ziemia wystąpi przeciwko niemu, nie udzieli mu pomocy. Dokąd więc może pójść, jeśli nie do piekła? Jeśli Bóg nieba i ziemi jest jego wrogiem, ani niebo, ani ziemia nie okażą mu przychylności. Wszystkie moce nieba i ziemi zwrócą się przeciwko niemu.

Sofar kończy jak wprawny mówca (Księga Hioba 20:29): taki jest udział niegodziwca od Boga. To wyznaczona mu dola, przeznaczony koniec. W końcu ją otrzyma, tak pewnie, jak dziecko otrzymuje spadek, i zachowa ją na zawsze. Z tym będzie musiał żyć. Takie dziedzictwo wyznaczył mu Bóg. Taki jest niezmienny wyrok Bożego sądu, a ostrzeżenie zostało ogłoszone otwarcie: „Niegodziwcze, z pewnością umrzesz” (Księga Ezechiela 33:8).

Grzesznicy nie zawsze cierpią dokładnie takie zewnętrzne kary, jak błędnie zakładał Sofar, ale wciąż ciąży nad nimi Boży gniew. Czynią ich nieszczęśliwymi sądy duchowe, o wiele gorsze od zewnętrznych cierpień. Ich sumienie może ich dręczyć i skazywać na życie w nieustannym lęku. Może też stwardnieć i zamilknąć, tak że człowiek zostanie wydany na pastwę zepsutego umysłu i będzie zmierzał ku wiecznej zagładzie. Żadnej nauki nie wyjaśniono trafniej, a zarazem nie zastosowano gorzej niż tę, którą Sofar wykorzystał, by dowieść, że Hiob jest obłudnikiem. Przyjmijmy prawdę zawartą w jego słowach i wykorzystajmy ją lepiej: jako ostrzeżenie dla nas, by bać się Boga i unikać grzechu.