Księga Izajasza 37 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Gdy to usłyszał król Ezechiasz, rozdarł swoje szaty, okrył się worem i udał się do świątyni Pańskiej.

Potem posłał Eliakima, zarządcę pałacu, i Szebnę, pisarza, i starszych kapłanów, ubranych w wory, do proroka Izajasza, syna Amosa,

by mu powiedzieli: Tak mówi Ezechiasz: Ten dzień jest dniem utrapienia i kary, i hańby. Bo dzieci dojrzały do swoich narodzin, a nie ma siły, by je urodzić.

Może Pan, Bóg twój, zechce usłyszeć słowa rabsaka, którego przysłał król asyryjski, jego pan, aby znieważać Boga żywego, i ukarze go za słowa, które usłyszał Pan, Bóg twój. Dlatego wznieś modlitwę za Resztę, która jeszcze pozostaje.

Przyszli więc słudzy króla Ezechiasza do Izajasza.

Izajasz zaś powiedział do nich: Tak powiecie waszemu panu: Tak mówi Pan: Nie bój się słów, które usłyszałeś, a którymi sługusi króla asyryjskiego rzucali Mi bluźnierstwa.

Oto Ja spowoduję w nim takie usposobienie, że na wiadomość, którą usłyszy, wróci do swojego kraju; i sprawię, że w swoim kraju padnie od miecza.

Wrócił rabsak i zastał króla asyryjskiego zdobywającego Libnę. Usłyszał bowiem, że król wycofał się spod Lakisz.

Gdy Sennacheryb otrzymał wieść o Tirhace, królu Kusz, głoszącą: Wyruszył na wojnę przeciw tobie, gdy usłyszał, wysłał posłów do Ezechiasza, polecając:

Tak powiecie Ezechiaszowi, królowi judzkiemu: Niech cię nie zwodzi twój Bóg, w którym położyłeś nadzieję, zapewnieniem: Nie będzie wydana Jerozolima w ręce króla asyryjskiego.

Oto ty słyszałeś, co zrobili królowie asyryjscy wszystkim krajom, przeznaczając je na zagładę, a ty miałbyś ocaleć?

Czy bogowie narodów, które moi przodkowie wyniszczyli, ocalili je? Gozan i Charan, i Resef, i Edanitów, którzy byli w Telassar?

W Księdze Izajasza 37:12 król Asyrii szydzi z nadziei Ezechiasza, przywołując narody, których bogowie nie zdołali ocalić przed podbojem. Ma to podważyć zaufanie do Boga …

Gdzie jest król Chamatu, król Arpadu, król miasta Sefarwaim, Heny i Iwwy?

Ezechiasz wziął list z ręki posłów i przeczytał go. Następnie poszedł do świątyni Pańskiej i rozwinął go przed Panem.

I Ezechiasz zanosił modlitwy do Pana, mówiąc:

O Panie Zastępów, Boże Izraela, który zasiadasz na cherubach, Ty sam jesteś Bogiem wszystkich królestw świata, Ty uczyniłeś niebo i ziemię.

Nakłoń, Panie, Twego ucha i usłysz! Otwórz, Panie, Twoje oczy i popatrz! Słuchaj wszystkich słów Sennacheryba, które przysłał, by znieważać Boga żywego.

To prawda, o Panie, że królowie asyryjscy wyniszczyli wszystkie narody i ich kraje.

W ogień wrzucili ich bogów, bo ci nie byli bogami, lecz tylko dziełem rąk ludzkich z drewna i z kamienia, więc ich zniszczyli.

Teraz więc, o Panie, Boże nasz, wybaw nas z jego ręki i niech wiedzą wszystkie królestwa ziemi, że Ty sam jesteś Bogiem, o Panie!

Wówczas Izajasz, syn Amosa, posłał Ezechiaszowi oświadczenie: Tak mówi Pan, Bóg Izraela: Wysłuchałem tego, o co się modliłeś do Mnie w sprawie Sennacheryba, króla Asyrii.

Oto wyrocznia, którą wydał Pan na niego: Gardzi tobą, szydzi z ciebie Dziewica, Córa Syjonu; za tobą potrząsa głową Córa Jeruzalem.

Komu ubliżyłeś i komu bluźniłeś? Przeciw komu podniosłeś swój głos i wzniosłeś w górę swoje oczy? Przeciw Świętemu Izraela!

Przez swoich służalców urągałeś Panu. Mówiłeś: Z mnóstwem moich rydwanów wyszedłem na górskie szczyty, na najdalsze grzbiety Libanu. Wyciąłem jego najwyższe cedry, najpiękniejsze jego cyprysy. Wtargnąłem w jego ostatnie ustronie, w jego bujną gęstwinę l

Drążyłem studnie i piłem obce wody, stopami moich nóg wysuszyłem wszystkie rzeki Egiptu.

Czy nie słyszałeś? Od dawna to przygotowałem. Co ułożyłem od prastarych czasów, to teraz wprowadzam w czyn. Miałeś obrócić w stosy gruzów obwarowane miasta.

Ich bezsilni mieszkańcy przelękli się i okryli wstydem. Stali się jak rośliny na polu i jak młoda zielona trawa, jak zielsko na dachach spalone podmuchem wschodniego wiatru.

Wiem, kiedy wstajesz i kiedy spoczywasz, kiedy wychodzisz i kiedy powracasz, i jak cię ponosi złość przeciw Mnie.

Ponieważ cię złość ponosi przeciw Mnie i twoja zuchwałość doszła moich uszu, dlatego założę ci w nozdrza moje kolce i moje wędzidło na wargi, by zmusić cię do odwrotu drogą, którą przybyłeś.

Niech to posłuży ci za znak: w tym roku żywcie się ziarnem pozostawionym po zbiorze; na przyszły zaś rok tym, co samo obrodzi, ale na trzeci rok siejcie i zbierajcie, zakładajcie winnice i spożywajcie z nich owoce.

Reszta ocalałych z domu Judy ponownie zapuści w głąb korzenie i w górze wyda owoce.

Bo z Jeruzalem wyjdzie Reszta i z góry Syjonu garstka ocalałych. Zazdrosna miłość Pana Zastępów tego dokona.

Dlatego tak mówi Pan o królu asyryjskim: Nie wejdzie on do tego miasta ani nie wypuści tam strzały, nie nastawi przeciw niemu tarczy ani nie usypie wału.

Tą samą drogą, którą przybył, powróci, a do tego miasta nie wejdzie. – Wyrocznia Pana.

Otoczę opieką to miasto i ocalę je, przez wzgląd na Mnie i na mojego sługę Dawida.

Tej samej nocy wyszedł Anioł Pański i pobił w obozie Asyryjczyków sto osiemdziesiąt pięć tysięcy. I oto rano, gdy trzeba było wstawać, wszyscy oni byli martwi.

Sennacheryb więc, król Asyrii, zwinął obóz i odszedł; wrócił i pozostał w Niniwie.

A zdarzyło się, że gdy on modlił się w świątyni Nisroka, swojego bożka, jego synowie, Adramelek i Sereser, zabili go mieczem, a sami zbiegli do kraju Ararat. Jego syn, Asarhaddon, został w jego miejsce królem.