Księga Izajasza 28 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Biada pysznej koronie pijaków Efraima, więdnącemu kwieciu jego wspaniałej ozdoby, którą żyzna dolina nosi na szczycie! Biada zamroczonym winem!

Oto ktoś posłany przez Pana, mocny i potężny, jak burza gradowa, jak niszczycielska trąba powietrzna, jak nawałnica gwałtownie wzbierających wód, rzuci wszystko z mocą na ziemię.

Nogami zostanie zdeptana pyszna korona pijaków Efraima, a więdnące kwiecie jego wspaniałej ozdoby, którą żyzna dolina nosi na szczycie,

będzie jak wczesna figa przed nadejściem lata: kto ją zobaczy, zrywa ją i chciwie połyka, ledwie wziął do ręki.

W tym dniu Pan Zastępów będzie koroną chwały i ozdobnym diademem dla Reszty swojego ludu,

i natchnieniem sprawiedliwości dla zasiadającego w sądzie, i natchnieniem męstwa dla odpierających natarcie u bramy.

Również i ci chodzą chwiejnie z powodu wina, zataczają się pod wpływem sycery. Kapłan i prorok chodzą chwiejnie z powodu sycery, wino zawróciło im w głowie, zataczają się pod wpływem sycery, chodzą jak obłąkani, miewają zwidzenia, potykają się, gdy sprawują sądy.

Rzeczywiście, wszystkie stoły są pełne zwymiotowanych brudów; nie ma czystego miejsca.

Kogo to chce on uczyć wiedzy? Komu chce dawać naukę? – Dzieciom ledwie odstawionym od mleka, niemowlętom odstawionym od piersi!

W Księdze Izajasza 28:9 prorok pyta, kogo przywódcy Efraima uważają za zdolnego przyjąć Bożą naukę. Porównanie do niemowląt wyraża ich lekceważenie i szyderstwo, a nie …

Bo: Saw lasaw, saw lasaw; kaw lakaw, kaw lakaw; zeer szam, zeer szam.

Zaprawdę, wargami jąkałów i obcym językiem będzie przemawiać do tego narodu

Ten, który mu powiedział: Teraz, odpoczynek! Dajcie wytchnąć strudzonemu! A teraz, spokój! Ale nie chcieli Go słuchać.

Wtedy będzie do nich mowa Pana: Saw lasaw, saw lasaw; kaw lakaw, kaw lakaw; zeer szam, zeer szam, żeby szli, upadli na wznak i rozbili się, żeby uwikłali się w sieci i byli schwytani.

Dlatego posłuchajcie słowa Pańskiego, wy wszyscy, panujący nad tym ludem, który jest w Jerozolimie.

Mówicie: Zawarliśmy przymierze ze Śmiercią i z Szeolem zrobiliśmy układ. Gdy rozleje się powódź wrogów, nas nie dosięgnie, bo z kłamstwa uczyniliśmy sobie schronisko i skryliśmy się pod fałszem.

Dlatego tak mówi Pan Bóg: Oto Ja kładę na Syjonie kamień, kamień dobrany, węgielny, cenny, założony do fundamentów. Kto wierzy, nie potknie się.

I wezmę sobie prawo za miarę, a sprawiedliwość za pion. Ale grad zmiecie schronisko kłamstwa, a wody zaleją kryjówkę.

Wasze przymierze ze Śmiercią zostanie zerwane i nie ostoi się wasz układ z Szeolem. Gdy rozleje się powódź wrogów, będziecie dla nich do zdeptania.

Ile razy ona przyjdzie, pochwyci was. Gdy będzie przechodzić każdego ranka, i w dzień, i w nocy, na wieść o niej padnie blady strach.

Bo łóżko będzie za krótkie, aby się wyciągnąć, i przykrycie zbyt wąskie, by się nim owinąć.

Rzeczywiście, Pan powstanie, jak na górze Perasim, poruszy się jak w dolinie Gibeońskiej, by dokonać swojego dzieła, swojego dziwnego dzieła, by spełnić swoje zadanie, swoje tajemnicze zadanie.

A teraz przestańcie drwić, żeby wasze pęta się nie zacieśniły; słyszałem bowiem rzecz postanowioną przez Pana, Boga Zastępów: zniszczenie całego kraju.

Nastawcie uszu i słuchajcie mojego głosu, uważajcie i słuchajcie mojej mowy!

Czy oracz wciąż tylko orze pod zasiew, przewraca i bronuje swoją rolę?

Czy raczej, gdy wyrówna jej powierzchnię, nie zasiewa czarnuszki i nie rozrzuca kminu? Czy nie sieje pszenicy, zboża, jęczmienia i prosa, wreszcie orkiszu po brzegach?

A ktoś poucza go o tym prawie, jego Bóg mu to wykłada.

Zaprawdę, czarnuszki nie młócą saniami młockarskimi ani po kminie nie przetaczają walca młockarskiego wozu, ale bijakiem wybija się czarnuszkę, a kminek cepami.

Zboże mogłoby ulec zmiażdżeniu; ale młockarz nie młóci go bez końca. Gdy przetoczy koło swojego wozu młockarskiego wraz z zaprzęgiem, nie zmiażdży go.

To również pochodzi od Pana Zastępów, który okazał się niezwykły w radzie, niezmierzony w mądrości.