Księga Izajasza 28:14 – znaczenie i zastosowanie

Prorok już wcześniej zganił tych, którzy naśmiewali się ze słowa Bożego. Teraz zwraca się do ludzi, którzy drwili z Bożych sądów i zachowywali się tak, jakby nie miały one znaczenia. Pan jest Bogiem zazdrosnym i nie pozwoli, by lekceważono Jego przykazania ani Jego działanie w historii. Izajasz zwraca się do szyderców sprawujących władzę w Jerozolimie, do sędziów tego miasta (Księga Izajasza 28:14). To złe, gdy miejsca, w których wymierza się sprawiedliwość, stają się miejscami szyderstwa, a rządzący są szydercami. Jeszcze smutniejsze było to, że przywódcy Jerozolimy właśnie tacy byli i lekceważyli Boże ostrzeżenia.

Jak mieliby być żałobnicy na Syjonie, skoro sami rządzący byli szydercami? Ci ludzie uśpili się fałszywym poczuciem bezpieczeństwa i zdawali się wręcz rzucać wyzwanie Bogu Wszechmogącemu, by uczynił, co najgorsze (Księga Izajasza 28:15). Mówili: „Zawarliśmy przymierze ze śmiercią i układ z krainą umarłych”. W gruncie rzeczy sądzili, że nic im nie grozi, choć niszczycielski sąd już ogarniał kraj. Wyglądało na to, że wierzą, iż zawarli układ ze śmiercią, więc ta nie przyjdzie po nich, dopóki sami nie zechcą, albo dopóki nie umrą ze starości.

Jeśli żyjemy w pokoju z Bogiem i zawarliśmy z Nim przymierze, sama śmierć nie może nam naprawdę zaszkodzić. Ci, którzy należą do Chrystusa, mają nawet śmierć w swoim dziedzictwie, a sami należą do Chrystusa (Pierwszy List do Koryntian 3:22–23). Najwyższą nierozwagą jest jednak uważać śmierć za przyjaciółkę, kiedy grzech czyni z Boga naszego wroga. Szydercy mówili także, że gdy niszczycielska plaga przejdzie przez kraj, ich nie dosięgnie, choćby inni przez nią zginęli. Wielką głupotą jest, gdy niepokutujący grzesznicy sądzą, że spotka ich lepszy los niż ich sąsiadów, czy to w tym świecie, czy w przyszłym.

Na czym opierała się ich pewność siebie? „Uczyniliśmy kłamstwo naszą ucieczką”. Może to znaczyć, po pierwsze, że pokładali ufność w tym, co prorocy nazywali kłamstwem i pustką, a co miało ich zwieść. Zamiast ufać Bogu, polegali na bożkach, fałszywych prorokach, własnych planach, bogactwie i wpływach wśród ludzi. Możliwe też, po drugie, że sądzili, iż kłamstwem zdołają pokonać wroga, który był Bożym narzędziem kary, posługując się wojennymi podstępami albo fałszywymi obietnicami w rokowaniach pokojowych. Inne miasta Judy zostały zdobyte, ponieważ stawiały zawzięty opór, lecz przywódcy Jerozolimy liczyli, że osiągną lepszy rezultat dzięki sprytowi. Uważali się za zręczniejszych polityków niż przywódcy miast prowincjonalnych. Chcieli pochlebstwami skłonić króla Asyrii do przyjęcia obietnic poddania się lub daniny, a jednocześnie planowali zrzucić jego władzę, gdy tylko minie zagrożenie, nawet gdyby miało to oznaczać okłamanie go (Księga Powtórzonego Prawa 33:29). Człowiek oszukuje samego siebie, gdy sądzi, że osiągnie swoje cele, oszukując innych. Podstępne, podłe i nieuczciwe metody mogą czasem sprawiać wrażenie skutecznych, ale nie przynoszą prawdziwego pokoju ani pociechy. Uczciwość nadal jest najlepszą drogą.

Takich schronień szukają ludzie, którzy odwracają się od Boga i wychodzą spod Jego opieki. Bóg jednak przez proroka budzi ich z tego snu i pokazuje, jak złudne jest ich poczucie bezpieczeństwa. Najpierw wskazuje im jedyny bezpieczny fundament, na którym mogą się oprzeć (Księga Izajasza 28:16): „Oto kładę na Syjonie kamień, fundament”. Fundamentem tym są przede wszystkim ogólnie Boże obietnice, Jego słowo, na którym Jego lud nauczył się pokładać nadzieję. Obejmuje to przymierze z Abrahamem, że Bóg będzie Bogiem dla niego i jego potomstwa. To mocny fundament, twardy jak kamień, na którym wiara może się oprzeć. Jest to kamień wypróbowany, bo wszyscy święci mu zaufali, a on nigdy ich nie zawiódł.

W szczególny sposób słowa te wskazują na Chrystusa, bo Nowy Testament odnosi je do Niego (Pierwszy List Piotra 2:6–8). To On jest kamieniem, który stał się kamieniem węgielnym. Obietnica Mesjasza i Jego królestwa, które miało się rozpocząć w Jerozolimie, wystarczała, by dać ludowi Bożemu pokój nawet w najgorszych czasach. Wiedzieli, że linia władców przetrwa aż do Jego przyjścia. Syjon miał więc trwać, dopóki nie zostanie tam położony ten fundament. Dla pociechy tych, którzy nie czynią z kłamstwa swojego schronienia, Pan mówi w istocie: „Spójrzcie na Mnie jako na Tego, który zobowiązał się położyć ten kamień na Syjonie”. Jezus Chrystus jest fundamentem położonym przez samego Boga. To dzieło Pana.

Został położony na Syjonie, czyli w Kościele, na świętej górze. Jest kamieniem wypróbowanym, co niektórzy rozumieją jako kamień probierczy, który pozwala odróżnić prawdę od fałszu. Jest drogocennym kamieniem, takim jak te, które tworzą fundamenty Nowego Jeruzalem (Apokalipsa św. Jana 21:19). Jest kamieniem węgielnym, który łączy ściany budowli, i kamieniem szczytowym umieszczonym na rogu. Kto wierzy tym obietnicom i na nich się opiera, nie zostanie wpędzony w gorączkowe działanie. Nie będzie biegać w panice, jak ktoś, kto stracił rozeznanie i próbuje po kolei uciekać różnymi drogami. Strach nie będzie nim kierował. Będzie spokojnie czekać na odpowiedź Boga, mówiąc: „Przyjmuję wolę Boga”.

Nie będzie też niecierpliwie żądać spełnienia swoich oczekiwań, jakby można było wymusić na Bogu właściwy czas. Nawet jeśli obietnica zdaje się zwlekać, będzie czekać na wyznaczoną porę, wiedząc, że Ten, który ma przyjść, przyjdzie i nie spóźni się. Wiara nie wyprzedza Bożego czasu. Ufa, że czas Boga jest najlepszy, i cierpliwie na niego czeka. Jak wyjaśnia apostoł, odwołując się do Septuaginty: „Kto w Niego wierzy, nie będzie zawstydzony” (Pierwszy List Piotra 2:6). Jego nadzieja go nie zawiedzie. Spełni się w pełni, a nawet przyniesie więcej, niż oczekiwał.

Bóg mówi im także, że fundamenty, na których budowali, nigdy nie zapewnią im bezpieczeństwa. Ich pewność siebie na pewno runie (Księga Izajasza 28:17). „Sąd uczynię sznurem mierniczym, a sprawiedliwość pionem”. Ten obraz może po pierwsze przedstawiać budowanie Kościoła Bożego. Po położeniu fundamentu Bóg wznosi budowlę przy użyciu sznura i pionu, jak robią to budowniczowie (Księga Zachariasza 4:10). Sąd jest sznurem mierniczym, a sprawiedliwość pionem. Kościół, którego fundamentem jest Chrystus, będzie więc kształtowany i korygowany przez Pismo, stałą miarę sądu i sprawiedliwości. Sąd znów będzie zgodny ze sprawiedliwością (Księga Psalmów 94:15).

Obraz ten może też, po drugie, oznaczać karę dla wrogów Kościoła. Bóg będzie ich osądzał z bezwzględną sprawiedliwością, zgodnie z ostrzeżeniami Prawa.

Bóg da tym ludziom to, na co zasługują, i sprowadzi na nich sądy, do których sprowadzenia wyzywali Boga. Uczyni to jednak mądrze i dokładnie, tak by chwasty nie zostały wyrwane razem z pszenicą. Kiedy Bóg przyjdzie sądzić w ten sposób, tych szyderców zawstydzą próżne nadzieje, którym zaufali.

Po pierwsze, chcieli, by kłamstwo było ich schronieniem, lecz okaże się ono schronieniem, które samo jest kłamstwem, i zostanie zmiecione przez grad, o którym mowa w Księdze Izajasza 28:2. Kto czyni z kłamstwa swoje schronienie, buduje na piasku, a jego dom runie, gdy nadejdzie burza. Kto szuka schronienia w czymkolwiek innym niż Chrystus, przekona się, że wody powodzi podnoszą się także nad tym schronieniem, tak jak podczas potopu utonęło wszystko poza arką. Taka jest nadzieja obłudnika. Taki jest skutek całej jego fałszywej pewności.

Po drugie, chełpili się przymierzem ze śmiercią i układem z krainą umarłych, lecz to przymierze zostanie unieważnione, bo zawarto je bez zgody Tego, który dzierży klucze i ma władzę nad piekłem i śmiercią. Ludzie oszukują samych siebie, jeśli sądzą, że dzięki sprytnym podstępom unikną Bożego sądu. Po trzecie, myśleli, że kiedy niszczycielska klęska ogarnie kraj, nie zbliży się do nich. Prorok mówi im jednak, że gdy innych dosięgnie wspólna katastrofa, oni nie tylko jej doświadczą, ale zostaną przez nią zmiażdżeni. „Zostaniecie przez nią stratowani. Zatriumfuje nad wami tak samo jak nad każdym innym, a wy staniecie się jej łatwą zdobyczą”.

Słyszą też, że sąd zacznie się od nich (Księga Izajasza 28:19). Będą pierwszymi, którzy upadną, zamiast uniknąć kary. „Gdy tylko się pojawi, pochwyci was” — jakby została wysłana, by ich schwytać. Będzie też deptać im po piętach. Każdego ranka usłyszą o kolejnych zniszczeniach, bo sprawiedliwość Boża będzie nieustannie wymierzać cios. Nigdy nie zaznają bezpieczeństwa ani pokoju, ani w dzień, ani w nocy. Przyjdzie zaraza, która kroczy w ciemności, i zagłada, która pustoszy w południe.

Nie będzie przed nią ucieczki. Nawet jeśli wiadomość o jej nadejściu dotrze do nich na czas, nie znajdą drogi ratunku. Przyniesie im to jeszcze większe udręczenie, bo będą widzieć, jak się zbliża, i pozostaną bezradni. Albo sama wieść o niej, dochodząca z oddali, napełni ich strachem. Jeśli tak przerażająca jest wiadomość, czym dopiero będzie samo wydarzenie? Złe wieści są dla szyderców źródłem lęku i udręki, lecz człowiek o niezachwianym sercu, ufający Bogu, nie boi się. Kiedy nadejdzie niszczycielska klęska, wszystkie pociechy i fałszywe nadzieje szyderców zawiodą ich, jak mówi Księga Izajasza 28:20.

Łoże, które miało im zapewnić odpoczynek, okaże się za krótkie. Człowiek nie może się na nim wyciągnąć, więc musi się skulić i ścisnąć. To, co miało ich okrywać i chronić, okaże się zbyt wąskie i nie otuli ich tak, jak się spodziewali. Kto nie buduje na Chrystusie, lecz ufa własnej sprawiedliwości, przekona się, że sam siebie oszukał. Taka osoba nigdy nie zazna prawdziwego spokoju, bezpieczeństwa ani ciepła. Łoże jest za krótkie, a okrycie zbyt wąskie. Jak w przypadku liści figowych Adama i Ewy, jej wstyd wciąż będzie widoczny.

Bóg zostanie też uwielbiony, gdy zrealizuje swoje zamierzenia, jak czytamy w Księdze Izajasza 28:21. Gdy powstanie, by rozprawić się z tymi, którzy szydzą, wykona swoje dzieło i doprowadzi swój plan do końca. Zadziała dla własnej czci i chwały, zgodnie ze swoim zamysłem, a wszyscy zobaczą, że to dzieło Boga, sprawiedliwego Sędziego całej ziemi. Teraz uczyni to wobec swojego ludu, tak jak niegdyś wobec jego wrogów, a Jego sprawiedliwość okaże się słuszna.

Powstanie przeciwko Jerozolimie, tak jak kiedyś wystąpił przeciwko Filistynom pod Baal-Peracim (Druga Księga Samuela 5:20) i przeciwko Kananejczykom w dolinie Gibeonu za czasów Jozuego. Jeśli ci, którzy twierdzą, że należą do Kościoła Bożego, przez pychę i szyderstwo upodabniają się do Filistynów i Kananejczyków, powinni się liczyć z tym, że zostaną potraktowani tak jak oni. Będzie to Jego dzieło niezwykłe, działanie odmienne od zwykłego biegu rzeczy. Bóg nie spieszy się z takim działaniem, bo ma upodobanie w miłosierdziu i nie z własnej woli zsyła utrapienia. Będzie to działanie niezwykłe także dlatego, że Bóg zwykle otacza swój lud opieką i darzy go przychylnością. Doprawdy byłoby czymś niezwykłym, gdyby wystąpił przeciwko swojemu ludowi i z nim walczył, jak czytamy w Księdze Izajasza 63:10. Zadziwi to wszystkie okoliczne narody (Księga Powtórzonego Prawa 29:24), dlatego o zniszczeniu Jerozolimy mówi się jako o czymś wstrząsającym (Księga Jeremiasza 25:18).

Na koniec otrzymujemy pouczenie, które należy zastosować: „Nie bądźcie szydercami” (Księga Izajasza 28:22). Nie wyśmiewajcie ostrzeżeń zawartych w słowie Bożym ani bliskości Jego sądów. Szydzenie z Bożych posłańców było jednym z najcięższych grzechów Jerozolimy i dopełniło miary jej winy. Rozważanie nad nadchodzącymi sądami Boga nad obłudnymi ludźmi chodzącymi do kościoła powinno uciszyć szyderców i skłonić ich do powagi. Nie szydźcie, bo Wasze więzy staną się mocniejsze: zarówno te, które trzymają Was we władzy grzechu, bo nadzieja na nawrócenie szydercy jest niewielka, jak i te, które wiążą Was z nadchodzącymi sądami Boga.

Bóg ma przygotowane mocne więzy sprawiedliwości dla tych, którzy zrywają wszelkie więzy Jego prawa i odrzucają Jego ostrzeżenia. Niech więc szydercy nie lekceważą Bożych gróźb. Prorok, któremu Pan powierzył swoją tajemnicę, usłyszał, że Pan, Bóg Zastępów, postanowił zagładę całej ziemi. Czy naprawdę mogą liczyć na to, że ujdą jej cało? Czy ich niewiara może unieważnić to, co Bóg powiedział?