Księga Izajasza 28:9 – znaczenie i zastosowanie

Prorok ubolewa nad żałosną głupotą tego ludu. Ludzie nie chcieli się uczyć i nie korzystali z dostępnych im środków łaski. Pozostawali tacy sami: ich błędy nie były korygowane, ich serca nie stawały się nowe, a ich życie się nie zmieniało.

Zwróćmy najpierw uwagę na to, czego próbowali dokonać ich prorocy i nauczyciele. Chcieli uczyć lud poznania Boga i Jego woli oraz pomagać mu zrozumieć zdrową naukę (Księga Izajasza 28:9). Właśnie tak Bóg postępuje z ludźmi. Najpierw oświeca umysł poznaniem swojej prawdy, a potem zdobywa serce i skłania wolę do posłuszeństwa Jego prawu. W ten sposób wchodzi przez drzwi, podczas gdy złodziej i rozbójnik próbują dostać się do środka inną drogą.

Zwróćmy też uwagę na sposób, w jaki prorocy starali się osiągnąć ten cel. Wykorzystywali wszelkie dostępne środki, by czynić ludziom dobro. Nauczali ich jak dzieci, jak maluchy dopiero zaczynające się uczyć albo jak tych, którzy przechodzą od piersi do książki (Księga Izajasza 28:9). Wśród Żydów matki często karmiły dzieci piersią do około trzeciego roku życia, kiedy były już niemal gotowe do szkoły. Dobrze jest zaczynać nauczanie dzieci wcześnie i przekazywać im dobrą wiedzę o Panu, gdy tylko są w stanie ją przyjąć, nawet jeśli dopiero co zostały odstawione od piersi.

Prorocy nauczali lud tak, jak naucza się dzieci. Byli wytrwali i pilni w nauczaniu. Okazywali wielką troskę i uczyli mądrze, dostosowując wskazówki do potrzeb ludzi i tego, co potrafili przyjąć (Księga Izajasza 28:10). Było to „przykazanie za przykazaniem”. Innymi słowy, uczyli ich kolejnej zasady po kolejnej, a według innego odczytania: „tak już było”. Uczyli ich jak dzieci czytania, zasada po zasadzie, i pisania, linijka po linijce. Podawali materiał po trochu, tu i tam, urozmaicając go, by nauka była przyjemna i zachęcająca. Przekazywali też niewiele naraz i wracali do nauki przy kolejnej okazji, żeby nie przeciążać pamięci. Każdy prorok przekazywał też część nauki, tak aby każdy mógł słuchać tego, którego najbardziej sobie upodobał.

Tak właśnie nadal musimy uczyć się Bożych spraw. Jedno przykazanie powinno następować po drugim, a jedna linijka wspierać kolejną. Zasada sprawiedliwości powinna iść w parze z zasadą pobożności, a zasada miłości z zasadą sprawiedliwości. Tę samą prawdę trzeba też często powtarzać, żeby lepiej ją rozumieć i łatwiej o niej pamiętać, gdy będzie potrzebna. Nauczyciele powinni dostosowywać nauczanie do możliwości uczących się, przekazywać im to, czego najbardziej potrzebują i co najłatwiej przyswoją, oraz robić to stopniowo (Księga Powtórzonego Prawa 6:6–7).

Prorocy starali się również zachęcić ludzi do nauki (Księga Izajasza 28:12). Bóg mówił do nich przez swoich proroków: „Droga, którą wam wskazujemy, jest odpoczynkiem, jedynym prawdziwym odpoczynkiem. Możecie na niej dać wytchnienie zmęczonym, a ona odświeży wasze dusze i przyniesie waszej ziemi odpoczynek od wojny oraz innych utrapień, które od dawna ją trapią”. Słowo Boże wzywa nas tylko do tego, co naprawdę służy naszemu dobru. Służenie Bogu jest jedynym prawdziwym odpoczynkiem dla tych, którzy są zmęczeni służeniem grzechowi. Prawdziwe pokrzepienie można znaleźć tylko pod łagodnym jarzmem Pana Jezusa.

Wszystko to miało jednak na ludzi bardzo niewielki wpływ. Nie potrafili się uczyć, jak małe dzieci dopiero odstawione od piersi, i niemal niczego nie udawało się im wpoić (Księga Izajasza 28:9). Łatwiej byłoby uczyć dwuletnie dziecko niż ich, bo mieli nie tylko ograniczenia właściwe małemu dziecku, lecz także uprzedzenia wobec prawdy. Potrzebowali mleka i nie byli w stanie przyjąć stałego pokarmu (List do Hebrajczyków 5:12).

Nie chcieli słuchać nawet tego, co przyniosłoby im odpoczynek i pokrzepienie (Księga Izajasza 28:12). Nie mieli ochoty tego słyszeć. Słowo Boże wzywało ich do poważnego słuchania, ale nie potrafiło przyciągnąć ich uwagi. Byli obecni tam, gdzie głoszono naukę, lecz zatykali uszy na jej przesłanie. To, co wpadało jednym uchem, wypadało drugim. Nie chcieli też brać sobie słów proroków do serca. Dla nich wszystko sprowadzało się do „przykazania za przykazaniem” i „linijki za linijką” (Księga Izajasza 28:13). Zachowywali zewnętrzny zwyczaj słuchania proroka, a jego słowa wciąż brzmiały im w uszach, ale na tym się kończyło. Nie pozostawiały w nich żadnego śladu. Mieli literę przykazania, lecz nie jego moc ani ducha. Słowa wciąż do nich docierały, ale nie zapadały w serce.

Wydaje się nawet, że naśmiewali się z nauczania proroka i je wyśmiewali. Słowo Pana brzmiało dla nich jak rymowanka: „tsau latsau, kau lakau”. W oryginale przypomina ono piosenkę, a oni przerabiali słowa proroka na melodię, którą śpiewali, gdy byli pijani. Dawid stał się pieśnią pijaków. Wyśmiewanie rzeczy świętych i lekceważące mówienie o tym, co powinno skłaniać do powagi, jest wielkim grzechem i zuchwałą zniewagą wobec Boga.

Bóg miał surowo się z nimi rozprawić. Miał odebrać im błogosławieństwo jasnego nauczania i przemówić do nich jąkającymi się wargami i obcym językiem (Księga Izajasza 28:11). Ci, którzy odmawiają zrozumienia tego, co jest dla nich jasne i łatwe, i uznają to za przyziemne i bezużyteczne, słusznie otrzymują coś, co przekracza ich możliwości. Możliwe też, że słowa te zapowiadają, iż Bóg sprowadzi na nich obce wojska, mówiące językiem, którego nie rozumieją, aby zniszczyły ich ziemię. Ci, którzy nie chcą słuchać pokrzepiającego głosu słowa Bożego, będą musieli usłyszeć budzący lęk głos Jego rózgi.

Słowa te mogą też ukazywać Bożą łaskawość w Jego postępowaniu z tym ludem. Bóg mówił do nich w sposób dostosowany do ich słabości, jak niańka, która sepleni, rozmawiając z dzieckiem, i próbował ich pozyskać nieporadną mową. Zmieniał ton i próbował różnych sposobów. Apostoł przedstawia to jako wyraz łaski Bożej (Pierwszy List do Koryntian 14:21), odnosząc te słowa do daru języków, a zarazem zauważa, że mimo to ludzie nie chcieli słuchać.

Bóg miał też sprowadzić na nich całkowitą zagładę. Przez bezczelne lekceważenie Boga i Jego słowa pędzili ku własnemu zniszczeniu i sami się do niego przygotowywali. Doprowadziło ich to do upadku, do coraz większego pogrążania się w złu i oddalania od Boga, do przechodzenia od jednego grzechu do kolejnego, aż zostali całkowicie rozbici, schwytani i zrujnowani (Księga Izajasza 28:13). Słowa Boże otrzymywali po trochu, tu i tam. Uważali, że jest ich za dużo, i mówili widzącym: „Nie widźcie”. To, co usłyszeli, nie wystarczyło, by ich przemienić, ale wystarczyło, by ich potępić. Jeśli słowo nie staje się wonią życia prowadzącą do życia, staje się wonią śmierci prowadzącą do śmierci.