Księga Izajasza 37:21 – znaczenie i zastosowanie

Uczymy się stąd, że ci, którzy cierpliwie przyjmują przerażające wieści od ludzi, a potem zanoszą Bogu w modlitwie słowa wiary, mogą oczekiwać od Niego łaski i pokoju, które przyniosą im pociechę, nawet gdy są bardzo przygnębieni. Izajasz przekazał Ezechiaszowi długą odpowiedź na jego modlitwę w imieniu Boga. Napisał ją, ponieważ była zbyt obszerna, by wygłosić ją ustnie. Była bezpośrednią odpowiedzią na modlitwę, jakby mówiła: „Modliłeś się do Mnie i twoja modlitwa została wysłuchana”. Izajasz mógł przypomnieć Ezechiaszowi wcześniejsze proroctwa, zwłaszcza te z dziesiątego rozdziału, i zachęcić go, by tam szukał pociechy. Bóg jednak celowo przekazał mu szczególną wiadomość, aby Ezechiasz otrzymał pełną pociechę. Bóg nigdy nie zawodzi w tym, co należy do Niego w relacji między niebem a ziemią.

Ci, którzy wynoszą się ponad innych, zwłaszcza występując przeciwko Bogu i Jego ludowi, w oczach mądrych ludzi sami ściągają na siebie hańbę. „Dziewicza Córka Syjonu”, czyli Jerozolima i lud Boży, wzgardziła Sennacherybem i wszystkimi jego bezsilnymi groźbami. Wiedziała, że dopóki pozostaje wierna, Bóg będzie jej bronił. Wróg mógł szczekać, ale nie mógł ugryźć. Jego groźby były jedynie pustym hałasem, jak przelotny błysk pioruna.

Kto krzywdzi lud Boży, znieważa samego Boga. Bóg uznaje słowa i czyny skierowane przeciwko Jego ludowi za słowa i czyny skierowane przeciwko Niemu. Pytanie „Komu urągałeś?” oznacza: „Urągałeś Świętemu Izraela”. Sennacheryb spotęgował zniewagę: nie tylko sam wystąpił przeciwko Bogu, lecz także posłał swoich sług, ludzi podłych i nic niewartych, aby mówili to samo.

Ci, którzy chełpią się sobą i własnymi osiągnięciami, znieważają także Boga i Jego władzę nad światem. Sennacheryb mówił w istocie: „Kopałem studnie i piłem wodę. Dokonałem wielkich rzeczy i dokonam jeszcze większych”, jak pokazuje Księga Izajasza 37:24–26. Jednak nawet najpotężniejsi ludzie są tym, czym czyni ich Bóg. Bóg sprawia też tylko to, co od dawna zamierzył w swoim odwiecznym planie, bo wszystko czyni zgodnie z postanowieniem swojej woli. Przypisywanie sobie tych zwycięstw było czystą pychą.

Bóg czuwa nad całą nienawiścią, działaniami i planami oraz sprawuje nad nimi kontrolę wrogów Kościoła. Sennacheryb krzątał się wszędzie, wyruszał i wracał, lecz Bóg znał każdy jego krok i uważnie go obserwował (Księga Izajasza 37:28). Co więcej, Bóg trzymał go w swojej mocy. Miał hak w jego nosie i uzdę na jego wargach, więc choć Sennacheryb był uparty i dziki, Bóg mógł zawrócić go tą samą drogą, którą przybył (Księga Izajasza 37:29). Zaszedł tak daleko, jak pozwolił mu Bóg, i ani kroku dalej. Bóg wcześniej powierzył Sennacherybowi zadanie wystąpienia przeciwko Judzie (Księga Izajasza 10:6), lecz teraz je odwołał. Sennacheryb przeraził lud Boży, ale nie wolno mu było wyrządzić mu krzywdy. Jego władza została w istocie cofnięta, a on sam miał odpowiedzieć za to, co uczynił ponad wyznaczoną mu miarę.

Bóg jest nie tylko potężnym obrońcą swojego ludu, lecz także hojnym zaopatrzycielem, niczym słońce i tarcza dla tych, którzy Mu ufają. Jerozolima miała być obroniona (Księga Izajasza 37:35). Wróg nie miał do niej wkroczyć ani nawet rozpocząć regularnego oblężenia, bo zostałby odparty, zanim zdołałby je rozpocząć (Księga Izajasza 37:33). Bóg miał jednak również okazać swojemu ludowi miłosierdzie i wyświadczyć mu dobro. Ziemia miała wydać wyjątkowo obfity plon, tak że straty zostałyby z nawiązką odrobione. Lud nie miał cierpieć ani z powodu spustoszenia kraju przez wroga, ani z powodu przerwania upraw. Ziemia miała znów sama wydać plon, a ludzie mieli z niego żyć dostatnio. Gdy Bóg zechce, Jego błogosławieństwo może przynieść człowiekowi dostatek bez wielkiego wysiłku.

Nie powinni sądzić, że zniszczenie ich kraju zwalnia ich z przestrzegania roku szabatowego, w którym nie wolno było orać ani siać. Wygląda na to, że miał to być już następny rok. Nawet jeśli nie mieli zwykłych zapasów zgromadzonych na ten czas, nadal musieli przestrzegać Bożego nakazu i ufać, że Bóg się o nich zatroszczy. Bogu trzeba ufać, krocząc drogą posłuszeństwa.

Nikt nie zdoła oprzeć się sądom Boga, gdy przychodzą z Jego upoważnienia. Nie oprą się im nawet największe armie. Jeden anioł może w ciągu jednej nocy zgładzić ogromne wojsko, jeśli Bóg tak rozkaże (Księga Izajasza 37:36). W tym przypadku 185 tysięcy silnych żołnierzy w jednej chwili stało się trupami. Wielu uważa, że Księga Psalmów 76 powstała z myślą o tej klęsce. Bóg jest w niej ukazany jako wspanialszy niż góry pełne łupów, a psalmista mówi, że właśnie Jego należy się bać, Jego samego (Księga Psalmów 76:4, 7). Aniołowie częściej, niż nam się wydaje, służą Bożej sprawiedliwości: karzą pychę i łamią potęgę niegodziwych ludzi.

Nawet najwięksi władcy nie są w stanie oprzeć się Bożym sądom. Wielki król Asyrii został upokorzony: musiał wrócić okryty hańbą, niezdolny zrealizować planów, które tak śmiało zamierzał wykonać. Wracał też w strachu, zastanawiając się, czy anioł, który zgładził jego wojsko, nie zgładzi również jego. Jeszcze większe upokorzenie spotkało go wtedy, gdy jego własni synowie, którzy powinni byli go chronić, zabili go przed jego bożkiem, fałszywym bogiem, którego opiece się powierzył (Księga Izajasza 37:37–38). Bóg może szybko odebrać życie tym, którzy grożą Jego ludowi i pragną go zgładzić. Uczyni to, gdy dopełni się ich wina. Przez takie sądy Pan pokazuje, kim jest: Bogiem, który sprzeciwia się pysznym.

To wydarzenie wypełniło wiele proroctw, a świadomość tego powinna nas umacniać. Proroctwa te wskazują naprzód i zawierają ogólne obietnice bezpieczeństwa Kościoła oraz wszystkich, którzy ufają Bogu. Powinniśmy więc polegać na Bogu, że je wypełni. Ten, który już nas ocalił, ocali nas ponownie. Panie, przebacz naszym wrogom, lecz niech wszyscy Twoi wrogowie zginą, o Panie.