Księga Izajasza 37:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, że najlepszym sposobem pokrzyżowania złych zamiarów naszych wrogów jest to, by skłoniły nas do zwrócenia się ku Bogu i wypełniania naszych obowiązków. Wtedy ich działania mogą obrócić się ku dobremu, jakbyśmy wydobyli pokarm z tego, co miało nas pożreć. Rabszake chciał odstraszyć Ezechiasza od Pana, lecz zamiast tego przybliżył go do Pana. Wiatr, zamiast zerwać płaszcz z podróżnego, sprawia, że ten ciaśniej się nim otula.

Im bardziej Rabszake znieważał Boga, tym gorliwiej Ezechiasz starał się oddać Mu cześć. Okazał swój smutek, rozdzierając szaty z powodu zniewagi wyrządzonej Bogu, i poszedł do Jego domu, by poznać Jego wolę. Przystoi także wielkim władcom prosić o modlitwę dobrych ludzi i wiernych sług Bożych. Ezechiasz wysłał ważnych posłów do proroka Izajasza, prosząc go o modlitwę. Niedawne proroctwa Izajasza wyraźnie zapowiadały to, co właśnie się działo, więc Ezechiasz zapewne miał nadzieję na pomyślny wynik, a jednak chciał, by przyszedł on przez modlitwę. Był to dzień ucisku, powinien więc być także dniem modlitwy.

Im głębszy jest nasz ucisk, tym gorliwiej powinniśmy się modlić. Gdy dziecko jest już gotowe do narodzin, lecz brakuje sił, by zakończyć poród, modlitwa powinna przyjść z pomocą w najtrudniejszej chwili. Gdy ból jest najsilniejszy, modlitwa powinna być najbardziej żarliwa. Gdy stajemy wobec największych trudności, właśnie wtedy powinniśmy pobudzać siebie i innych, by uchwycić się Boga. Modlitwa jest jak położna miłosierdzia, która pomaga mu przyjść na świat.

Nawet niewielka nadzieja na miłosierdzie jest mocną zachętą do modlitwy (Księga Izajasza 37:4). „Może Pan, twój Bóg, usłyszy”. „Kto wie”, czy się nie odwróci i nie okaże miłosierdzia? Świadomość, że błogosławieństwo może być blisko, powinna pobudzać nas do jeszcze gorliwszej modlitwy. Jeśli pozostała tylko resztka, i to bardzo mała, powinniśmy modlić się za nią ze szczególną gorliwością (Księga Izajasza 37:4). Modlitwa, która dociera do nieba, musi wypływać z mocnej wiary, żarliwego pragnienia i wyraźnego ukierunkowania na chwałę Boga. Wszystko to powinno przybierać na sile, gdy niebezpieczeństwo staje się skrajne.

Nie musimy obawiać się tych, którzy uczynili Boga swoim wrogiem, bo są skazani na zagładę. Mogą syczeć, ale nie mogą nas skrzywdzić. Rabszake bluźnił Bogu, więc Ezechiasz nie musi się go bać (Księga Izajasza 37:6). Swoimi zniewagami Rabszake wciągnął Boga w tę sprawę, a wyrok z pewnością obróci się przeciw niemu. Bóg zawsze broni własnej sprawy.

Lęki grzeszników często są jedynie początkiem ich upadku. Rabszake usłyszy wieść o zagładzie swojego wojska, która zmusi go do powrotu do ojczyzny, gdzie zostanie zabity (Księga Izajasza 37:7). Groza, która będzie go ścigać, zaprowadzi go w końcu do króla grozy, czyli samej śmierci (Księga Hioba 18:11, Księga Hioba 18:14). Przekleństwa spadające na grzeszników w końcu ich dosięgną.