Księga Izajasza 37:8 – znaczenie i zastosowanie

Po pierwsze, możemy zauważyć, że gdy Bóg przez swoją obietnicę daje nam wewnętrzny pokój, pomaga nam spokojnie znosić obelgi. Bóg odpowiedział Ezechiaszowi, ale nic nie wskazuje na to, by po namyśle posłał Rabszakemu jakąkolwiek odpowiedź. Skoro Bóg wziął sprawę w swoje ręce, Ezechiasz pozostawił ją Jemu. Rabszake wrócił więc do swojego króla po dalsze polecenia.

Po drugie, ci, którzy kochają wojnę, doczekają się jej jeszcze więcej. Sennacheryb, król Asyrii, bez powodu i bez ostrzeżenia wyruszył przeciw Judzie, a teraz król Etiopii wyrusza przeciw niemu równie niespodziewanie (Księga Izajasza 37:9). Ci, którzy pochopnie wywołują konflikty, powinni liczyć się z tym, że sami napotkają kłopoty. Bóg niekiedy powstrzymuje gniew swoich wrogów, kierując go w inną stronę.

Po trzecie, dumne i lekceważące słowa są złe, ale jeszcze gorzej jest utrwalać je na piśmie. Pismo świadczy o większym namyśle i zamiarze, a zapisane słowa mogą dotrzeć dalej, przetrwać dłużej i wyrządzić więcej szkody. Za ateizm, czyli zaprzeczanie istnieniu Boga, oraz bezbożność, czyli życie pozbawione czci dla Niego, pewnego dnia trzeba będzie zdać sprawę, także wtedy, gdy zostaną utrwalone na piśmie.

Po czwarte, wielkie sukcesy często zatwardzają grzeszników w złym postępowaniu i dodają im zuchwałości. Królowie Asyrii zniszczyli wiele krain, więc uznali, że mogą zniszczyć także ziemię Boga. Skoro bogowie innych narodów nie zdołali ocalić swoich czcicieli, założyli, że Bóg Izraela również okaże się bezsilny. Bałwochwalczy królowie Chamat i Arpad, dwóch miast skazanych na zagładę, łatwo ponieśli klęskę, więc wydawało im się, że z Judą pójdzie równie łatwo. W ten sposób pomyślność przygotowywała tego dumnego człowieka na zgubę.

Po piąte, lud Pana zawsze ma bezcenny przywilej, szczególnie w czasie trudności i zagrożenia: może przychodzić przed Boga i otwarcie z Nim rozmawiać. Ezechiasz rozłożył list Sennacheryba przed Panem nie po to, by wypowiadać puste skargi, lecz by pokazać Bogu to, co napisał sam król. Jakby mówił: „Niech pismo przemówi samo za siebie. Oto wszystko czarno na białym. Otwórz oczy, Panie, i spójrz”. Bóg pozwala swoim modlącym się ludziom mówić do Niego szczerze, przedstawiać Mu wszystko, a potem powierzyć Mu sprawę.

Po szóste, główne prawdy naszej wiary, gdy przyjmujemy je wiarą i opieramy na nich modlitwę, są potężną pomocą w każdej trudności. Ezechiasz przypomniał więc sobie, że Bóg Izraela jest Panem Zastępów, czyli władcą wszystkich wojsk. Rządzi wojskami Izraela, by je umacniać, a wojskami wrogów, by je osłabiać i powściągać. Jest jedynym Bogiem, nie ma rywala, i panuje nad wszystkimi królestwami ziemi. Ponieważ stworzył niebo i ziemię, może uczynić wszystko i czyni wszystko zgodnie ze swoją wolą.

Po siódme, gdy boimy się potężnych niszczycieli, możemy mimo to z pokorą i odwagą zwrócić się do Boga, wielkiego Zbawcy. Narody, które zostały zniszczone, odcięły się od prawdziwego Boga, oddając cześć fałszywym bogom. Pan zaś, jedyny prawdziwy Bóg, jest naszym Bogiem, Królem i prawodawcą, i On nas ocali. Jest Zbawcą wszystkich, którzy wierzą.

Po ósme, mamy wystarczający powód do modlitwy, jeśli możemy wskazać, że sprawa, o którą się modlimy, wiąże się z chwałą Boga. Jego imię zostanie znieważone, jeśli zostaniemy pokonani, a uwielbione, jeśli zostaniemy ocaleni. Z tej prawdy powinniśmy czerpać najmocniejszy argument: „Uczyń to dla chwały swojego imienia”.