List do Efezjan 1:12 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „po to, byśmy istnieli ku chwale Jego majestatu” zaczynają się od celu, a nie od listy zadań. Paweł nie pyta tu, co mamy osiągnąć, lecz do czego zostaliśmy włączeni w Boży zamysł. Istnienie zostaje opisane jako coś, co ma wyraźny kierunek: wskazywać na wielkość Tego, który je podtrzymuje. Druga część zdania mówi o nadziei, którą „już wcześniej” złożyliśmy w Chrystusie. Te słowa wiążą obecną nadzieję z tym, co wydarzyło się wcześniej i nie zależy od bieżącej siły człowieka. Nadzieja nie jest stanem, który trzeba nieustannie podtrzymywać własnym wysiłkiem, lecz darem już powierzonym. W czasach zmęczenia bywa to wielką pociechą, bo ktoś drżący przed przyszłością może nadal pamiętać, że jego nadzieja nie zaczęła się od jego sił. Ten sam zwrot pojawia się w Liście do Efezjan 1:14, gdzie Duch Święty zostaje nazwany zadatkiem dziedzictwa. Razem te wersety łączą cel życia z nadzieją, pokazując, że oczekiwanie ma już swój początek w Bogu. Fragment nie obiecuje lekkiej drogi, ale nadaje jej jasny sens.

W Liście do Efezjan 1:12 Paweł wskazuje cel Bożego działania: ci, którzy wcześniej złożyli nadzieję w Chrystusie, mają istnieć „ku chwale Jego majestatu”. Nie chodzi o to, że ludzie swoim życiem dodają Bogu chwały albo zasługują na Jego łaskę. Wersety otaczające ten fragment mówią o Bożym zamyśle, udziale otrzymanym w Chrystusie i nadziei, która opiera się na Nim. Chwała Boga jest więc celem i świadectwem Jego działania, a nie zapłatą za ludzką doskonałość. Ważne jest też słowo „my”. Werset 13 zwraca się do adresatów jako do tych, którzy również usłyszeli Dobrą Nowinę i uwierzyli. Niektórzy odczytują „my, którzy już wcześniej złożyliśmy nadzieję” jako wskazanie na wierzących pochodzenia żydowskiego, a „wy” jako nawróconych pogan. Sam werset nie rozstrzyga tego całkowicie, dlatego bezpieczne jest dostrzeżenie szerszego ruchu: nadzieja w Chrystusie jednoczy ludzi, a nie zamyka obietnicy w jednej grupie. „Istnieć ku chwale” obejmuje całe życie wspólnoty: jej źródłem i kierunkiem pozostaje Chrystus. Chwała Boga staje się widoczna, gdy Jego zamysł jednoczy ludzi w nadziei.

Ten werset, mówiąc o tym, że istniejemy „ku chwale Jego majestatu”, wskazuje cel życia. Codzienność ma wtedy swój kierunek. Apostoł nie opisuje wyjątkowych czynów ani wielkich ofiar. Mówi o zwykłym istnieniu, które zwraca się ku Bogu. W praktyce ta chwała rzadko wygląda podniośle. Pracownik, który uczciwie kończy zlecenie nawet wtedy, gdy nikt tego nie sprawdzi, pokazuje, komu służy. Matka, która po kłótni wraca do rozmowy z nastolatkiem, daje świadectwo wierności. Takie drobne wybory tworzą codzienny kształt chwały. W drugiej części zdania uwagę zwraca słowo „już”. Nadzieja została złożona w Chrystusie wcześniej, zanim zaczęły się nasze starania. Nie jest ona nagrodą za dobre życie, lecz oparciem, z którego to życie się wywodzi. Wierność wyrasta z oparcia na tym, co Chrystus już uczynił. Ten werset nie obiecuje, że wszystko pójdzie gładko. Pokazuje jednak, że nawet zwykłe dni mają sens, bo są przeżywane z nadzieją w Tym, który jest celem całej drogi. Dzień bez spektakularnych sukcesów nadal może służyć Jego majestatowi, bo chwała nie czeka na wyjątkowe okoliczności.

Słowa „po to, byśmy istnieli ku chwale Jego majestatu” mówią o kierunku całego życia wierzących. Chwała Boga nie jest tu nagrodą za bezbłędność ani zadaniem, które trzeba wykonać własnymi siłami. Wcześniejsze wersety ukazują, że to Bóg obdarza błogosławieństwem i działa zgodnie ze swoim zamysłem, a udział w tym dziele dokonuje się „w Chrystusie”. Życie ku Jego chwale wyrasta więc z otrzymanej łaski. Paweł pisze o sobie i wspólnocie jako o tych, którzy już wcześniej złożyli nadzieję w Chrystusie. Ta nadzieja nie oznacza, że znają każdy szczegół przyszłości. Ma oparcie w Osobie, której powierzają swoje życie. Jak światło w oknie pozwala dostrzec dom po zmroku, tak Chrystus nadaje sens drodze, której kres pozostaje jeszcze niewidoczny. Werset nie obiecuje, że codzienność będzie wolna od cierpienia ani że wszystkie pytania znajdą szybkie rozwiązanie. Przypomina raczej, że wierzący nie żyją wyłącznie dla własnego powodzenia: ich istnienie zostaje wpisane w większy Boży zamysł. Nadzieja w Chrystusie sprawia, że nawet zwyczajna wierność może należeć do tej większej całości, której celem jest chwała Boga.