List do Efezjan 1:10 – znaczenie i zastosowanie

Słowa z Listu do Efezjan 1:10 mówią o zamyśle Boga, który dochodzi do celu „dla dokonania pełni czasów”. Apostoł zapowiada, że Bóg chce „na nowo zjednoczyć” wszystko w Chrystusie jako Głowie, zarówno to, co w niebiosach, jak i to, co na ziemi. Ten ruch nie zaczyna się od człowieka. Tekst wcześniej mówi o postanowieniu, które Bóg podjął w Chrystusie, więc zjednoczenie wyrasta z Jego woli, a nie z ludzkich wysiłków. Dla kogoś, kto czuje się rozproszony, rozdarty między tym, czego pragnie, a tym, co faktycznie przeżywa, ten fragment niesie spokój. Obraz zbierania tego, co rozproszone, przypomina, że centrum nie musi być utrzymywane wyłącznie przez nas samych. Warto jednak zauważyć, że List mówi o ostatecznym celu dziejów, a nie o obietnicy, że każda rana zagoi się w wyznaczonym czasie. Ta różnica chroni przed złudzeniem i zarazem otwiera nadzieję, która nie zależy od tego, czy zrozumiemy wszystkie drogi Boga. Człowiek, który szuka jedności w sobie, może odnaleźć oparcie w tym, że jej źródłem jest Chrystus jako Głowa, a nie jego własne siły.

W Liście do Efezjan 1:10 Paweł odsłania szeroki horyzont Bożego zamysłu: w Chrystusie ma zostać na nowo zjednoczone wszystko, co w niebiosach i na ziemi. Nie chodzi jedynie o pojednanie pojedynczego człowieka z Bogiem. Obraz obejmuje całe stworzenie, obecnie naznaczone podziałem i nieładem, które ma odnaleźć jedność pod zwierzchnictwem Chrystusa. Sformułowanie „jako Głowie” wskazuje, że Chrystus nie jest tylko punktem spotkania różnych rzeczywistości. To pod Jego władzą mają one odzyskać właściwy porządek. Wcześniejsze wersety mówią o odkupieniu i odpuszczeniu grzechów; werset 10 pokazuje ich miejsce w większym planie. Łaska nie jest więc jedynie osobistym pocieszeniem, lecz częścią Bożego dzieła odnowy. „Pełnia czasów” określa moment spełnienia Bożego zamysłu, ale sam werset nie podaje kalendarza ani szczegółowej kolejności wydarzeń. Pozwala natomiast widzieć teraźniejszość w świetle celu: pojednanie w Chrystusie jest rozpoczętym sensem historii i jej ostatecznym kierunkiem. Chrześcijańska nadzieja obejmuje zatem więcej niż przetrwanie świata takim, jaki jest: oczekuje jego zjednoczenia pod panowaniem Chrystusa.

Ten werset patrzy na historię z najwyższej perspektywy. Bóg ma plan dla pełni czasów i nie gubi go w zamęcie dziejów. Czasownik „zjednoczyć” mówi o składaniu rozproszonych części w jedną całość pod Chrystusem jako Głową. Praktyczny wniosek jest prosty. Rodzina rozdarta sporem, zespół podzielony na obozy i człowiek rozproszony między sprawami mieszczą się w zamyśle, który obejmuje to, co w niebiosach, i to, co na ziemi. Tekst nie obiecuje jednak, że napięcia zgasną w ciągu jednego dnia według naszego harmonogramu. Człowiek, który codziennie porządkuje swoje zobowiązania, uczestniczy w tym ruchu w bardzo małej skali. Ojciec, który cierpliwie godzi kłócące się dzieci przy stole, robi to samo. Ich wysiłek ma sens, ale nie zastępuje dzieła, które Bóg prowadzi w całej historii. Ten werset uspokaja, bo ciężar całości nie spoczywa na ludzkich barkach. Jedność, o której mówi, zależy od Chrystusa jako Głowy, a nie od doskonałości naszych planów.

W Liście do Efezjan 1:10 Paweł odsłania horyzont Bożego zamysłu: nadejdzie pełnia czasów, a wszystko zostanie na nowo zjednoczone w Chrystusie jako Głowie. Nie chodzi jedynie o uporządkowanie ludzkiego świata. Werset obejmuje to, co w niebiosach, i to, co na ziemi. Chrystus jest centrum całego stworzenia, a jego ostateczna jedność należy do Boga. To zdanie nie podaje kalendarza końca ani nie obiecuje, że doczesne cierpienie szybko ustąpi. Niesie jednak nadzieję większą niż pojedynczy los: nic, co Bóg zamierzył odnowić, nie wymyka się zasięgowi Chrystusa. Wcześniej Paweł mówi o odkupieniu i odpuszczeniu grzechów przez Jego krew, a dalej o Duchu jako zadatku dziedzictwa. Przyszła pełnia ma więc początek w łasce, która już działa, choć nie jest jeszcze spełniona w całości. Można widzieć ten zamysł jak rozproszone nici zbierające się w jeden wzór. Nie znaczy to, że każda rana staje się dobra ani że różnice między stworzeniami znikają. Znaczy, że ostatecznym słowem nad światem nie jest rozpad. Jest nim Chrystus, w którym wszystko ma znaleźć swoje miejsce.