List do Efezjan 1:14 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment mówi o czekaniu, które bywa długie i ciche. Duch Święty nazwany jest tu „zadatkiem naszego dziedzictwa”, czyli znakiem, że obietnica już się zaczęła, choć jeszcze nie została w pełni wypełniona. Najbardziej słychać tu napięcie między pewnością a tęsknotą. Obietnica jest prawdziwa, a mimo to czas oczekiwania potrafi wydawać się pusty. Apostoł nie obiecuje, że będzie lekko, lecz mówi, że w tym oczekiwaniu nie zostajemy bez daru. Słowa o odkupieniu, które uczyni nas własnością Boga, brzmią szczególnie mocno tam, gdzie ktoś czuje się zagubiony albo niepotrzebny. Mówią one bowiem przede wszystkim o tym, czyją jest się, a nie o tym, na ile dobrze daje się radę. Przynależność wyrasta z zamysłu Tego, który dokonuje wszystkiego, a nie z chwilowego wyniku naszych starań. Na końcu pojawia się chwała Jego majestatu, która nadaje całemu oczekiwaniu kierunek. Życie wciąż bywa niepewne, ale zadatek daje spokój, że przyszłość nie jest pusta. Ostatnie słowo należy do Boga, a nie do lęku.

Obraz „zadatku” wyjaśnia, jak Paweł łączy obecną wiarę z przyszłym spełnieniem. W poprzednim wersecie mówi, że wierzący zostali opatrzeni pieczęcią obiecanego Ducha Świętego; teraz nazywa Go zadatkiem dziedzictwa. Zadatek jest pierwszą częścią i zapewnieniem tego, co ma zostać dopełnione. Nie oznacza, że całe dziedzictwo jest już w pełni dostępne. Oczekiwanie na odkupienie nie podważa więc pewności obietnicy. Werset wskazuje na przyszłe dopełnienie: lud Boży ma stać się w pełni Jego własnością. Nie chodzi o to, że Bóg dopiero wtedy zacznie należeć do wierzących albo że ich obecna więź z Nim jest pozorna. Paweł przedstawia ją jako rzeczywistą, lecz zmierzającą ku pełni. Ten sens wpisuje się w szerszy tok hymnu: wszystko ma zostać zjednoczone w Chrystusie, a udział wierzących ma służyć chwale Boga. Dziedzictwo nie jest zatem jedynie osobistą nagrodą. To także przynależność do wspólnoty, której nadzieja opiera się na działaniu Boga, a nie na ludzkiej zasłudze. Duch jest znakiem, że obietnica ma już początek i prowadzi ku jej spełnieniu.

Zadatek to część należności, która potwierdza, że reszta zostanie spłacona. Kto kupuje dom albo meble, zna tę zasadę. Wpłacona zaliczka nie jest jeszcze całością, ale daje pewność, że umowa obowiązuje. Ten obraz Paweł stosuje do tego, co wierzący już otrzymali. Jak czytamy w Liście do Efezjan 1:13, zostali opatrzeni pieczęcią Ducha Świętego, który był obiecany. Dar jest więc realny już teraz, a jednocześnie niedokończony. Ta równowaga ma wymiar bardzo praktyczny. Dzień za dniem wypełnia się oczekiwaniem: w pracy, w domu, przy trudnych rozmowach i zwykłych wyborach, które nie zawsze wyglądają wzniośle. Ktoś, kto zna swój zadatek, nie musi udawać, że pełnia już nadeszła, ani rozpaczać, że jeszcze jej nie ma. Może iść dalej z pewnością, że Bóg dokończy to, co zaczął. Określenie „własność Boga” wskazuje na przynależność, która rozpoczęła się już teraz i zostanie w pełni objawiona. Stąd cel całego tego oczekiwania: ku chwale Jego majestatu. Zwykłe dni, także te długie i nieuporządkowane, stają się wtedy miejscem, w którym ta chwała może być widoczna. Zadatek nie zastępuje całości, lecz zapowiada ją tak wyraźnie, że można na niej polegać.

Duch Święty jest nazwany zadatkiem dziedzictwa, które czeka na pełnię odkupienia. Obietnica dotyczy wspólnoty wierzących w Chrystusie: tych, którzy usłyszeli dobrą nowinę i uwierzyli, jak przypomina poprzedni werset. „Zadatek” mówi o tym, że przyszłość nie jest jedynie odległą nadzieją. Bóg już teraz daje swojego Ducha jako znak, że doprowadzi do końca dzieło, które obiecał. Dziedzictwo nie oznacza posiadania czegoś na własność w zwyczajnym sensie. Paweł pisze o ludzie należącym do Boga, oczekującym odkupienia i pełnego zjednoczenia wszystkiego w Chrystusie. To oczekiwanie nie zaciera ciężaru teraźniejszości ani nie obiecuje życia bez bólu. Osadza jednak życie wspólnoty w większej historii niż ta, którą widać w danej chwili. Jak pieczęć potwierdza przynależność, tak Duch wskazuje na Bożą wierność wobec tych, którzy są w Chrystusie. Ich nadzieja nie opiera się na własnej pewności ani osiągnięciach. Zmierza ku chwale Boga, który gromadzi swoje dziedzictwo i prowadzi je ku odkupieniu.