1 List do Koryntian 1:8 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o Bogu, który sam podejmuje się umacniania. Podmiotem zdania jest „On”, więc ciężar tej obietnicy nie spoczywa na tych, którzy czekają. Paweł pisze do wspólnoty w Koryncie, która właśnie była podzielona sporami o to, kogo należy słuchać (1 List do Koryntian 1:10-12). Mimo to mówi o wytrwaniu do końca, a więc o wierności wobec ludzi, którzy jeszcze nie są zgodni. Serce zatrzymuje się przy słowach „aż do końca”. Czas oczekiwania potrafi być długi i męczący, zwłaszcza gdy wiara wydaje się mniej widoczna niż codzienne zmagania. „On też będzie was umacniał aż do końca, abyście byli bez zarzutu w dzień naszego Pana Jezusa Chrystusa” nie obiecuje, że ta droga będzie lekka. Mówi, że umacnianie nie ustanie przed celem, jakim jest bycie bez zarzutu w dzień Chrystusa. Ten cel nie opiera się na własnej doskonałości. Bóg, który powołał do wspólnoty ze swoim Synem (1 List do Koryntian 1:9), sam dochowuje wierności tym, których powołał. W tym zdaniu jest spokój, który nie wymaga udawania siły, bo ciągłość tej troski zależy od Boga.

W 1 Liście do Koryntian 1:8 Paweł kieruje uwagę wspólnoty ku Bogu: to On umacnia wierzących aż do końca. Obietnica nie oznacza, że koryncki kościół nie będzie doświadczał napięć ani że jego członkowie staną się bezbłędni. Już w dalszej części rozdziału Paweł napomina ich z powodu podziałów. Umocnienie Boga nie usuwa więc odpowiedzialności wspólnoty, lecz daje jej podstawę. „Bez zarzutu” odnosi się do dnia Jezusa Chrystusa, gdy stanie się On sędzią i dopełni dzieło zbawienia. Wersetu nie należy odrywać od poprzednich zdań: Paweł dziękuje za łaskę, dary i oczekiwanie na objawienie Chrystusa, a zaraz potem nazywa Boga wiernym i mówi o powołaniu do wspólnoty z Jego Synem. Pewność przyszłości wyrasta z wierności Boga, nie z doskonałości Koryntian. To ważne rozróżnienie: chrześcijańska nadzieja nie jest zapewnieniem, że wszystko w życiu potoczy się pomyślnie. Jest ufnością, że Bóg podtrzyma swoją wspólnotę w drodze ku spotkaniu z Chrystusem. Końcowa wytrwałość ma tu źródło w Bożej wierności.

Paweł pisze do wspólnoty bogatej w dary, ale pełnej napięć. Do niej kieruje słowa obietnicy: „On też będzie was umacniał aż do końca, abyście byli bez zarzutu w dzień naszego Pana Jezusa Chrystusa” (List do Koryntian 1:8). Ta obietnica nie dotyczy jednego mocnego momentu. Obejmuje całą drogę, od początków wiary aż po dzień, w którym wszystko zostanie dopełnione. Zwrot „bez zarzutu” wiąże tę drogę z dniem Pana Jezusa Chrystusa. Tekst mówi raczej o umacnianiu, które podtrzymuje wierzących w czasie oczekiwania, niż o doskonałości wypracowanej własnym wysiłkiem. W codziennym życiu ma to konkretne znaczenie. Ktoś, kto po trudnym roku czuje, że brakuje mu sił, może przyjmować to umocnienie przez zwykłe, niepozorne dni: pracę, rodzinę, drobne decyzje. Nie musi czekać, aż odzyska siłę własną. Bezpośrednio po tym Paweł przypomina: „Wierny jest Bóg” (List do Koryntian 1:9). Wierność Boga stanowi podstawę tej obietnicy, a nie ludzka stałość. Dzięki temu wytrwanie może być spokojne, a nie tylko wymagające.

Obietnica z 1 Listu do Koryntian 1:8 wyrasta z wdzięczności Pawła za łaskę, dary i świadectwo Chrystusa obecne we wspólnocie. Nie jest pochwałą bezbłędności Koryntian. Wkrótce Paweł upomni ich z powodu sporów, a jednak mówi, że Bóg będzie ich umacniał aż do końca. To umocnienie nie oznacza, że wspólnota nie przejdzie przez trudności ani że jej członkowie nigdy nie upadną. Wskazuje raczej, że ich ostateczna nadzieja nie opiera się na własnej doskonałości. Bóg podtrzymuje tych, których powołał do wspólnoty z Chrystusem, aby mogli stanąć przed Nim „bez zarzutu” w dniu Pana Jezusa. Słowa te kierują wzrok ku przyszłemu spotkaniu z Chrystusem, nie ku lękliwemu rozliczaniu każdego kroku. Można to zobaczyć w życiu kościoła: nawet gdy pojawiają się podziały i zranienia, wierność Boga pozostaje głębsza niż ludzka chwiejność. Nie unieważnia ona potrzeby pojednania ani odpowiedzialności. Przypomina, że przemiana wspólnoty trwa pod Bożą opieką, a jej kres należy do Chrystusa. Nadzieja Pawła nie spoczywa więc na sile Koryntian, lecz na wierności Boga, który prowadzi ich ku temu dniu.