1 List do Koryntian 1:9 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze do wspólnoty, w której spory bolą i dzielą ludzi. Zanim jednak wspomni o rozłamach, mówi: „Wierny jest Bóg”. To On powołał do wspólnoty ze swoim Synem, Jezusem Chrystusem, naszym Panem. Wierność Boga nie zależy od tego, jak układają się relacje między ludźmi, nawet wtedy, gdy kościół jest rozdarty. Koryntianie byli obciążeni kłótniami, a powołanie wychodziło od Boga. Warto zauważyć, że apostoł mówi o wspólnocie z Chrystusem, a nie o doskonałej zgodzie w zborze. Ta więź jest darem, na który wspólnota odpowiada, i to właśnie daje jej oparcie, gdy ludzie się mylą i ranią. Napięcia między braćmi i siostrami nie unieważniają tego, do czego Bóg powołał. Fragment pomaga też zrozumieć, dlaczego w wersecie 1:10 pojawia się upomnienie o zgodzie. Jedność ma swoje źródło w Bogu, który wiąże ludzi ze sobą przez swojego Syna. Jedność jest więc odpowiedzią na to, co Bóg już rozpoczął, a wspólnota chrześcijańska ma oparcie w wierności Tego, który wzywa.

W 1 Liście do Koryntian 1:9 Paweł łączy dwa twierdzenia: Bóg jest wierny i to On powołał wierzących do wspólnoty ze swoim Synem. Wierność Boga nie jest tu ogólną obietnicą, że życie wspólnoty będzie wolne od trudności. Oznacza, że jej fundamentem nie są zasługi ani jednomyślność Koryntian, lecz Boże działanie i przynależność do Jezusa Chrystusa. Słowo „wspólnota” wskazuje na więź z Synem, ale nie na odizolowaną, wyłącznie prywatną relację. Paweł pisze do Kościoła w Koryncie, a zaraz potem apeluje o zgodę, ponieważ pojawiły się spory i podziały wokół przywódców. Ten kontekst pokazuje, że wspólnota z Chrystusem ma znaczenie także dla relacji między chrześcijanami: nie pozwala traktować własnego stronnictwa jako centrum wiary. Werset nie mówi, że napięcia znikną same. Przypomina natomiast, co ma pierwszeństwo przed rywalizacją: Bóg powołuje, a Jezus Chrystus jest wspólnym Panem. Dlatego podziały nie są tylko problemem organizacyjnym; dotykają sensu wspólnej przynależności do Chrystusa.

Paweł otwiera pierwszy list do Koryntian przypomnieniem, że Bóg nie porzuca tych, których powołał. Werset dziewiąty brzmi: „Wierny jest Bóg, który powołał nas do wspólnoty ze swoim Synem Jezusem Chrystusem, naszym Panem”. Najpierw uderza w nim wierność Boga. Powołanie nie jest chwilowym impulsem, który wygasa, gdy zabraknie entuzjazmu. Najważniejsze jest też to, dokąd prowadzi: do wspólnoty z Synem, a nie do samotnej pobożności. Warto spojrzeć na kontekst. Kilka wersetów dalej Paweł pisze o sporach i rozłamach, a niektórzy mówią: „Ja jestem Pawła, a ja Apollosa”. Wierność Boga pojawia się więc obok wspólnoty rozdartej przez ludzkie przywiązania. To pocieszenie nie zwalnia z troski o jedność. Jest raczej jej fundamentem. Może to wyglądać tak: w rodzinie albo parafii dwie osoby przez lata spierają się o drobiazgi, aż przestają ze sobą rozmawiać. Ten werset przypomina, że ich wspólne powołanie nie zależy od tego, kto ma rację w sporze. Opiera się na Bogu, który pozostaje wierny. Wspólnota, do której Bóg powołuje, rodzi się z wierności Tego, który wzywa, a nie z doskonałości tych, którzy odpowiadają na wezwanie.

„Wierny jest Bóg” — to od Niego zaczyna się wspólnota, o której mówi Paweł. Jej centrum nie stanowi podobny temperament ani zgodność we wszystkim, lecz Jezus Chrystus, Syn, do którego Bóg powołuje ludzi. Wiara nie jest tu samotną drogą ku Bogu. Oznacza przynależność do Chrystusa i, przez Niego, więź z innymi. Słowo „wspólnota” nabiera szczególnej wagi w liście skierowanym do Kościoła w Koryncie. Wkrótce Paweł upomina tamtejszych wierzących z powodu sporów i podziałów. Nie przedstawia więc wspólnoty jako doskonałej ani wolnej od napięć. Jej jedność ma źródło w Chrystusie, a nie w bezbłędności jej członków. Można pomyśleć o stole, przy którym miejsce nie jest nagrodą za to, że wszyscy siedzący są zgodni. Miejsce jest darem gospodarza. Ten obraz nie usuwa odpowiedzialności za spory, ale wskazuje, co może ocalać więź, gdy ona słabnie. Wierność Boga nie oznacza, że każda trudność zniknie. Oznacza, że powołanie do wspólnoty z Jego Synem opiera się na Bogu, a nie wyłącznie na ludzkiej sile. Powierzone Chrystusowi życie wspólnoty ma korzeń głębszy niż chwilowy rozłam.