1 List do Koryntian 1:30 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi przede wszystkim o tym, kim wspólnota w Koryncie stała się przez Chrystusa, a nie o tym, co sama potrafiła osiągnąć. Paweł przypomina wcześniej, że Bóg wybrał to, co w oczach świata głupie, słabe i pogardzane, dlatego nikt nie ma powodu, by chlubić się przed Nim. Dopiero na tym tle Chrystus zostaje nazwany mądrością, sprawiedliwością, uświęceniem i odkupieniem. Każde z tych słów wskazuje na dar, który przychodzi z zewnątrz, a nie na nagrodę za zasługi. Dla kogoś, kto dźwiga poczucie, że jego rozum, siła czy dorobek nie wystarczają, ta myśl ma szczególną wagę. Wartość człowieka przed Bogiem nie zależy od ludzkiej oceny ani od tego, jak wypada w porównaniu z innymi. Paweł nie obiecuje, że trudności od razu znikną. Wskazuje jednak miejsce, w którym można stanąć bez lęku przed kolejnym porównaniem. Zdanie „w Panu chlubił się ten, kto się chlubi” przenosi ludzkie pragnienie uznania z własnych dokonań na Boga. Chrystus staje się źródłem tego, czym wierzący jest przed Bogiem, i właśnie dlatego wiara może być miejscem odpoczynku, a nie kolejnym polem walki o dowartościowanie.

Paweł nie przedstawia Chrystusa jako jednej z wielu pomocy w duchowym rozwoju. Pisze, że przez Boga wierzący są „w Chrystusie Jezusie”, a Chrystus stał się dla nich mądrością, sprawiedliwością, uświęceniem i odkupieniem. Te określenia ukazują różne wymiary jednego daru: w Chrystusie człowiek poznaje Bożą mądrość, otrzymuje sprawiedliwą relację z Bogiem, zostaje powołany do świętości i doświadcza wyzwolenia. Werset nie układa tych rzeczy w osobne etapy ani nie przypisuje ich ludzkim osiągnięciom. To ważne w kontekście wcześniejszych słów Pawła o Koryntianach. Wspólnota nie składała się głównie z ludzi cenionych za mądrość, wpływy czy pochodzenie. Bóg wybrał to, co świat uznaje za słabe, aby nikt nie mógł się chlubić przed Nim. Dlatego centrum chrześcijańskiej tożsamości nie stanowi status ani samodzielna moralna doskonałość, lecz przynależność do Chrystusa. Werset łączy więc dar z nowym kierunkiem życia, ale nie pozwala pomylić ich źródła: świętość wyrasta z Bożego działania, a chluba należy się Panu.

„Przez Niego bowiem jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i uświęceniem, i odkupieniem”. Te słowa z 1 Listu do Koryntian 1:30 zamykają wywód Pawła o powołaniu zboru. Apostoł przypomina, że w Koryncie nie było wielu mędrców, możnych ani szlachetnie urodzonych. Bóg wybrał to, co w oczach świata głupie i słabe, aby nikt nie mógł chlubić się przed Nim. Mądrość, sprawiedliwość, uświęcenie i odkupienie zostają tu wskazane jako to, co Bóg daje w Chrystusie. Nie wynikają z ludzkiego sprytu ani z dobrego planowania. Dlatego w pracy, w pieniądzach i w rodzinie można dobrze się starać, ale nie warto budować tożsamości na własnych osiągnięciach. Ostatnie słowa z 1 Listu do Koryntian 1:31 mówią o chlubie w Panu. Pewność nie wyrasta więc z ludzkiej oceny ani z porównania z innymi, lecz z Tego, który jest źródłem mądrości. Ta prawda nie odbiera wartości dobrej pracy ani rozsądku. Zmienia jedynie miejsce, w którym szuka się oparcia i powodu do dumy.

W tym zdaniu Paweł kieruje uwagę od ludzkich osiągnięć ku temu, co Bóg daje w Chrystusie. Wcześniej przypomina wspólnocie w Koryncie, że niewielu jej członków cieszyło się uznaniem świata, a Boże działanie nie opiera się na ludzkim prestiżu. Dlatego nikt nie ma powodu, by chełpić się przed Bogiem. Chrystus jest nazwany mądrością od Boga, sprawiedliwością, uświęceniem i odkupieniem. Nie są to nagrody za samodzielne wspięcie się ku Bogu, lecz dary związane z przynależnością do Chrystusa. W Nim człowiek otrzymuje nową podstawę życia: nie własną bezbłędność, lecz sprawiedliwość, której źródłem jest Bóg; nie własną doskonałość, lecz uświęcenie; nie samowystarczalność, lecz odkupienie. Można widzieć w tych słowach mocny fundament pod kruchym domem. Wartość wspólnoty i pojedynczego człowieka nie zależy ostatecznie od pozycji, wiedzy ani powodzenia. Jej źródłem jest Chrystus. To On staje się dla wierzących tym, czego sami nie mogą sobie zapewnić, a chluba przesuwa się z ludzkich zasług ku Bogu, który daje życie.