1 List do Koryntian 1:28 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment mówi o tych, których świat nie uznaje za szlachetnie urodzonych i wzgardza nimi. Paweł nie traktuje ich jak przypadkowo pominiętych, lecz jak wybranych przez Boga. Zdanie kończy się celem tego wyboru, bo Bóg wyróżnił to, co nie jest, „by unicestwić to, co jest”. Chodzi więc o zmianę układu wartości, w którym pochodzenie i pozycja decydują o tym, kto się liczy. Wzgarda bywa jednym z najcięższych doświadczeń, bo łatwo przyjąć ją za wyrok o własnej wartości. Ktoś, kto od dawna słyszy, że się nie nadaje, może zacząć wierzyć, że nie ma miejsca w niczyim sercu. W 1 Liście do Koryntian 1:28 uwaga przesuwa się na Tego, który patrzy inaczej. Sąd ludzi nie jest ostatnim słowem, bo Bóg ma własne spojrzenie i własne wybory. Warto jednak pamiętać, że fragment nie obiecuje każdemu w każdej sytuacji wywyższenia ani nie czyni z ubóstwa czy odrzucenia cnoty. Paweł pisze do wspólnoty w Koryncie i odwołuje się do jej powołania. Najmocniej działa tu obraz Boga, który pochyla się nad tym, co ludzie pomijają, i właśnie tam buduje nowe życie.

W 1 Liście do Koryntian 1:28 Paweł rozwija myśl o tym, kogo Bóg wybiera. Wcześniej wskazuje, że wśród powołanych w Koryncie niewielu było mędrców, możnych i szlachetnie urodzonych według ludzkiej oceny. Teraz podkreśla, że Bóg wyróżnia także ludzi wzgardzonych i tych, których świat uznaje za nieistotnych. Nie chodzi o to, że brak znaczenia sam w sobie czyni kogoś lepszym. Paweł pokazuje raczej, że pozycja, pochodzenie ani uznanie otoczenia nie są miarą Bożego wyboru. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tego, co świat uważa za godne podziwu, i tego, co Bóg uznaje za ważne. Wybór ludzi bez prestiżu podważa przekonanie, że ludzkie osiągnięcia zapewniają miejsce przed Bogiem. W kolejnym wersecie Paweł wyjaśnia cel: aby nikt nie chlubił się wobec Boga. Wniosek ten pasuje do całego fragmentu, który wskazuje na Chrystusa jako Bożą mądrość i moc. Wspólnota nie ma więc budować swojej wartości na ziemskim statusie. Jej chluba nie płynie z przewagi nad innymi, lecz z tego, co otrzymała w Chrystusie.

Paweł opisuje, jak Bóg działał w zborze w Koryncie. Wśród powołanych było niewielu mądrych według ludzkiej oceny, niewielu możnych i niewielu szlachetnie urodzonych. Bóg nie czekał, aż ludzie o wpływach staną się Jego narzędziami. Wyróżnił to, co świat uznawał za nic, i właśnie przez to pokazał swoją moc. Warto zwrócić uwagę na cel tego wyboru. Paweł pisze, że Bóg wyróżnił to, co nie jest, „by unicestwić to, co jest”. Ludzka pewność siebie nie może stać się fundamentem relacji z Bogiem. Wersety 29 i 31 dodają, że żadne stworzenie nie ma się przechwalać przed Bogiem, a chlubić się ma tylko w Panu. Najbardziej praktyczne w tym fragmencie jest to, że brak znaczenia według świata nie wyłącza z dzieła Bożego. Ten, kto nie ma wysokiej pozycji ani dobrego pochodzenia, nie musi zabiegać o uznanie. Może przyjąć łaskę. Boże działanie często zaczyna się tam, gdzie nie ma już miejsca na chwałę człowieka, a wtedy wszystkie zasługi należą do Boga.

Werset 28 pogłębia Pawłową myśl: Bóg wyróżnia to, co świat uznaje za nieznaczące, wzgardzone, niemal nieistniejące. Nie jest to pochwała krzywdy ani twierdzenie, że odrzucenie samo w sobie uszlachetnia. Paweł pokazuje, że ludzka pozycja, pochodzenie i uznanie nie wyznaczają miary Bożego działania. W Koryncie niewielu było ludzi cenionych według ówczesnych kryteriów, a jednak wspólnota została powołana w Chrystusie. Słowa „by unicestwić to, co jest” nie muszą oznaczać, że Bóg niszczy ludzi. W świetle następnego wersetu chodzi o kres ludzkiego przechwalania się wobec Niego. To, co wydaje się trwałym porządkiem świata, traci ostateczną władzę nad tym, komu przypisuje się wartość i chwałę. Można pomyśleć o kamieniu odłożonym na skraj drogi, uznanym za bezużyteczny. Nie on rozstrzyga jednak, co Bóg buduje. W dalszych słowach Paweł przypomina, że wierzący są w Chrystusie, który stał się dla nich mądrością, sprawiedliwością, uświęceniem i odkupieniem. Ich godność nie opiera się więc na miejscu zajmowanym w hierarchii świata. W perspektywie wieczności ostateczne słowo należy do Boga, a nie do ludzkiej oceny.