1 List do Koryntian 1:29 – znaczenie i zastosowanie

W Pierwszym Liście do Koryntian 1:29 Paweł wskazuje cel wyboru, którego dokonał Bóg. Zdanie „tak by żadne stworzenie nie przechwalało się wobec Boga” nie opisuje upokorzenia ludzi, lecz to, do czego ten wybór prowadzi. Słowo „stworzenie” obejmuje każdego człowieka, bez względu na mądrość, pozycję czy siłę. Wszyscy stajemy przed Bogiem w tej samej prawdzie o swojej kondycji. Paweł nie zakazuje dostrzegania darów. Jego słowa dotyczą raczej miejsca, z którego mówimy. Człowiek, który wie, że dobro zawdzięcza Bogu, może cieszyć się swoją pracą, talentem czy wiernością bliskich, nie stając przed Nim jak wierzyciel. Taka postawa zmienia wewnętrzne napięcie, bo wartość nie musi być wciąż udowadniana najlepszym wynikiem ani czyjąś uwagą. Wersy 26–28 pokazują, że Bóg wybiera to, co w oczach świata wydaje się słabe i bez znaczenia. Wers 29 wyjaśnia cel tego wyboru, a wers 31 zamyka tok myśli, przypominając, że chlubić się można w Panu. Wtedy chlubienie przestaje być ciężarem i staje się spokojnym odniesieniem do Boga, który jest źródłem wszystkiego, co dobre.

„Tak by żadne stworzenie nie przechwalało się wobec Boga” — te słowa wskazują cel, ku któremu prowadzi myśl Pawła w 1 Liście do Koryntian 1:29. W sąsiednich wersetach apostoł przypomina, że Bóg wybrał ludzi uznawanych przez świat za słabych, niemądrych i mało znaczących. Ich pozycja nie daje podstaw do wyższości; nie oni są źródłem tego, co otrzymali. „Przechwalać się” oznacza tu przypisywać sobie powód do chwały przed Bogiem: jakby mądrość, wpływy czy pochodzenie zapewniały człowiekowi szczególne miejsce. Paweł odwraca tę miarę. Wspólnota w Koryncie nie może budować swojej wartości na statusie swoich członków, bo Boże powołanie nie jest nagrodą za wysoką pozycję społeczną. Nie wynika z tego, że ludzkie zdolności są bezwartościowe. Kluczowe jest ich źródło i kierunek chluby. W następnym zdaniu Paweł mówi, że Chrystus stał się dla wierzących mądrością, sprawiedliwością, uświęceniem i odkupieniem; finał wskazuje więc nie na brak wszelkiej chluby, lecz na chlubienie się w Panu. Werset odbiera pychę, nie godność: człowiek może uznać otrzymane dobro, nie ogłaszając siebie jego autorem.

W 1 Liście do Koryntian 1:29 czytamy: „tak by żadne stworzenie nie przechwalało się wobec Boga.” Ten cel wyjaśnia, po co Bóg wybiera to, co słabe i pozornie nieważne. Apostoł Paweł pokazuje tu wybór, który odbiera człowiekowi powód do dumy przed Stwórcą. W codziennym życiu pokusa chwalenia się jest bardzo zwyczajna. Pracownik, który dostał awans, łatwo uwierzy, że zawdzięcza go wyłącznie swoim zdolnościom. Rodzic, którego dzieci dorosły w dobrych wartościach, może zapomnieć, ile w tym było cierpliwości, łaski i cudzej pomocy. Werset nie odbiera radości z osiągnięć. Wskazuje jednak, kto ma stać w centrum tej radości. Najważniejsze jest to, że chwała należna Bogu nie pomniejsza człowieka, lecz stawia go na właściwym miejscu. Bóg działa przez to, co słabe, aby Jego moc była widoczna. Pycha i poczucie bezwartościowości mają wspólne źródło, ponieważ w obu przypadkach człowiek patrzy na siebie zamiast na Boga. Kto to rozumie, może cieszyć się darami i nie czynić z nich własnej korony.

W 1 Liście do Koryntian 1:29 Paweł odsłania cel Bożego działania: „tak by żadne stworzenie nie przechwalało się wobec Boga”. Werset należy do obrazu wspólnoty, w której niewielu cieszy się uznaniem świata, a Bóg wybiera to, co słabe i wzgardzone. Nie chodzi o pogardę dla wiedzy ani o udawanie, że ludzkie zdolności nie mają znaczenia. Chodzi o to, że żadna z nich nie może stać się powodem do stawiania się ponad innymi przed Bogiem. To zdanie przynosi trzeźwość, ale nie odbiera godności. Człowiek nie musi sam sobie zapewnić miejsca w Bożej obecności przez pozycję, osiągnięcia czy błyskotliwość. W kolejnych słowach Paweł wskazuje, że w Chrystusie wierzący otrzymują mądrość, sprawiedliwość, uświęcenie i odkupienie. Źródło życia nie leży więc w ludzkim dorobku, lecz w darze Boga. Można widzieć tu obraz otwartej dłoni: nie ogłasza własnej zasługi, a jednak może przyjąć dar. Pokora w tym wersecie nie jest pomniejszaniem siebie. Jest uznaniem, że przed Bogiem chluba nie należy do stworzenia. Należy do Pana.