1 List do Koryntian 1:26 – znaczenie i zastosowanie

Paweł zwraca się do wspólnoty w Koryncie słowami: „Zatem przyjrzyjcie się, bracia, waszemu powołaniu!” Zaraz potem zauważa, że wśród powołanych było niewielu mędrców według ludzkiej oceny, niewielu możnych i niewielu szlachetnie urodzonych. Słowo „niewielu” ma tu swoją wagę. Apostoł nie mówi, że zabrakło mądrych albo wpływowych, tylko że nie stanowili oni większości. Ta ostrożna miara jest czuła wobec tych, którzy przychodzą do wspólnoty z poczuciem zwykłości. Ktoś bez dyplomu, bez pozycji i bez pewnego głosu może czuć się niepotrzebny w gronie, w którym wszystko wydaje się poza jego zasięgiem. Werset pokazuje, że powołanie obejmowało ludzi takich, jakimi byli, a ich skromne miejsce w oczach świata nie wykluczało ich z tej wspólnoty. Najbardziej poruszające jest to, że Paweł każe spojrzeć na samo powołanie, a nie na listę zasług. Kościół złożony z ludzi niepozornych nie jest przez to mniej prawdziwy. Właśnie w takich wspólnotach łatwiej dostrzec, że Boża decyzja nie opiera się na ludzkiej ocenie.

Paweł nie opisuje tu wszystkich chrześcijan jako ludzi pozbawionych wykształcenia czy wpływu. Przypomina wspólnocie w Koryncie, że „niewielu” spośród powołanych uchodziło za mądrych, możnych lub szlachetnie urodzonych według ludzkiej oceny. To ważne: nie mówi „nikt”, lecz podważa przekonanie, że pozycja społeczna albo prestiż są miarą Bożego działania. Werset należy czytać w świetle wcześniejszej myśli Pawła o Chrystusie ukrzyżowanym, którego świat uznaje za głupstwo i słabość (1 List do Koryntian 1:23–25). Następne zdania wyjaśniają, że Bóg wybiera to, co świat lekceważy, aby nikt nie chlubił się przed Nim (1 List do Koryntian 1:27–29). Powołanie nie jest więc nagrodą za przewagę, lecz darem, który zmienia punkt odniesienia: wartość wspólnoty nie bierze się z jej rozpoznawalności. Nie znaczy to, że wiedza, odpowiedzialność czy wpływ są same w sobie złe. Paweł wskazuje ich ograniczenie: nie mogą stanowić podstawy chluby wobec Boga. Wspólnota może skupiać ludzi wykształconych i wpływowych, ale jej tożsamość opiera się na Bożym powołaniu i na Chrystusie, który stał się dla wierzących mądrością od Boga (1 List do Koryntian 1:30). Skład wspólnoty ujawnia więc, że Ewangelia nie potwierdza ludzkich hierarchii.

Paweł pisze do wspólnoty w Koryncie: „Zatem przyjrzyjcie się, bracia, waszemu powołaniu!”. Następnie opisuje, jak ono wygląda. Niewielu z powołanych było mędrcami według ludzkiej oceny, niewielu możnych, niewielu szlachetnie urodzonych. Słowo „niewielu” jest tu ważne. Apostoł mówi o tym, co widzi w gronie wiernych, a nie ustanawia warunek wejścia do wspólnoty. Nie oznacza to, że wykształcenie, pozycja czy pochodzenie są złe. Oznacza natomiast, że nie decydują o powołaniu. Wcześniej, w Pierwszym Liście do Koryntian 1:23-24, Paweł pisze o Chrystusie ukrzyżowanym jako mocy i mądrości Bożej dla tych, którzy są powołani. Źródłem wezwania jest więc Boże działanie. Kontekst podaje też cel tego wyboru: według Pierwszego Listu do Koryntian 1:29 żadne stworzenie nie ma się przechwalać przed Bogiem. Ktoś, kto porównuje swoją wartość z cudzym wykształceniem albo majątkiem, może w tym fragmencie znaleźć ulgę. Ludzka ocena nie jest miarą tego, kto należy do Boga. Wspólnota, która to pamięta, potrafi dziękować za wezwanie zamiast z dumą liczyć swoje atuty. W tym wyborze najlepiej widać, kim jest źródło powołania: sam Bóg, który wybiera to, co w oczach świata wydaje się małe.

„Przyjrzyjcie się waszemu powołaniu” — Paweł kieruje uwagę wspólnoty w Koryncie ku temu, jak Bóg ją zgromadził, nie ku temu, jak wysoko ocenia ją świat. Wśród powołanych było niewielu mędrców, możnych i szlachetnie urodzonych. Nie znaczy to, że wykształcenie, wpływ czy pochodzenie są złe. Tracą jednak moc rozstrzygania o wartości człowieka przed Bogiem. Zaraz obok Paweł mówi o Chrystusie ukrzyżowanym: dla jednych zgorszeniu, dla innych głupstwie, a dla powołanych mocy i mądrości Bożej. Właśnie w tym świetle widać, że powołanie nie jest nagrodą za pozycję ani potwierdzeniem ludzkiego prestiżu. Jego źródłem jest Boża łaska, a jego centrum — Chrystus. To spojrzenie pozostaje ważne w zwyczajnym życiu wspólnoty. Osoba bez wpływów, rozgłosu czy imponujących osiągnięć nie stoi dalej od Boga. Także ta, która ma wiedzę lub uznanie, nie musi się ich wyrzekać, lecz nie może na nich oprzeć swojej nadziei. Powołanie prowadzi ku życiu, którego miarą nie jest przewaga nad innymi. W perspektywie wieczności ważne staje się to, co otrzymane w Chrystusie: mądrość, sprawiedliwość, uświęcenie i odkupienie.