1 List do Koryntian 1:31 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zamyka myśl, którą Paweł rozwija od 27. wiersza: Bóg wybiera to, co słabe i niepozorne, po to, by żadne stworzenie nie mogło przechwalać się wobec Boga. Apostoł mówi, że dzieje się to „jak jest napisane”, czyli odwołuje się do słów zapisanych wcześniej. Samo zdanie pozostaje spokojne i jasne: chlubić się można jedynie w Panu, a nie w sobie. Samo chlubienie zostaje tu zachowane, zmienia się jednak jego adresat. Człowiek nadal ma w sobie potrzebę, by mieć czym się pochwalić, lecz w 1 Liście do Koryntian 1:31 tym, czym można się chlubić, staje się sam Pan. Ta myśl bywa szczególnie pocieszająca dla kogoś, kto czuje się słaby, bo jego ograniczenia przestają być dowodem na to, że jest mniej wart. Wątek Chrystusa jako mądrości, sprawiedliwości, uświęcenia i odkupienia z poprzedniego wiersza daje temu chlubieniu konkretną treść. Można sobie wyobrazić kogoś, kto waży własne osiągnięcia i w końcu dostrzega, że miarą nie jest już to, co się udało, lecz wierność Boga. Chlubienie się w Panu nie wymaga udawania siły, bo jego źródło leży poza człowiekiem, a to, co najważniejsze, pochodzi od Chrystusa.

W 1 Liście do Koryntian 1:31 Paweł podaje miarę właściwej chluby: „w Panu chlubił się ten, kto się chlubi”. Zdanie domyka argument, w którym Bóg wybiera to, co świat uznaje za słabe i mało znaczące, aby nikt nie przypisywał sobie przewagi wobec Boga. Chluba nie znika, lecz zmienia swoje źródło. To rozróżnienie ma znaczenie, bo koryncka wspólnota mogła oceniać siebie według miar prestiżu, elokwencji czy siły. Paweł wskazuje, że jej najgłębsza wartość nie pochodzi z osiągnięć ani pozycji. W poprzednim wersecie pisze, że Chrystus stał się dla wierzących mądrością, sprawiedliwością, uświęceniem i odkupieniem. Dlatego chlubić się w Panu oznacza uznać, że to, co najważniejsze w życiu wspólnoty, jest darem Boga w Chrystusie, a nie trofeum własnej zasługi. Współczesny przykład może stanowić osoba, która nie traktuje wykształcenia, wpływów ani religijnej gorliwości jako dowodu wyższości. Nie musi zaprzeczać rzeczywistym zdolnościom; przestaje jednak czynić z nich podstawę własnej wartości. Werset nie zakazuje wdzięczności za dobro ani uczciwej radości z pracy. Odbiera ludzkim osiągnięciom rangę ostatecznego powodu do chluby i kieruje ją ku Bogu, od którego pochodzi zbawienie.

Chlubienie się kojarzy się zwykle z pychą. Werset 31 nie zakazuje jednak radości z dobrych rzeczy. Porządkuje natomiast, w czym można się chlubić: „aby, jak jest napisane, w Panu chlubił się ten, kto się chlubi”. Paweł przypomina wcześniej, że Bóg wybrał to, co słabe i wzgardzone, aby żadne stworzenie nie przechwalało się wobec Boga (Pierwszy List do Koryntian 1:29). Źródłem tej chluby jest to, co Bóg uczynił w Chrystusie. Według Pierwszego Listu do Koryntian 1:30 Chrystus stał się dla wierzących mądrością, sprawiedliwością, uświęceniem i odkupieniem. Te dary przychodzą przez Chrystusa, a nie z ludzkich zasług. Na przykład ktoś dostał awans i dziękuje za zaufanie, ale nie buduje na nim wartości swojego życia. Ktoś inny wychował dzieci w trudnym czasie i wie, że bez pomocy od Boga by sobie nie poradził. Obie te osoby mogą się cieszyć z owoców swojej pracy. Ich radość ma jednak korzeń w Panu, dlatego nie prowadzi do pychy. Chlubienie się w Panu nie odbiera talentów ani wysiłku. Zmienia to, na czym opiera się wartość człowieka. Gdy fundamentem jest dzieło Chrystusa, osiągnięcia stają się darem, a nie powodem do wywyższania się.

„aby, jak jest napisane, w Panu chlubił się ten, kto się chlubi” — te słowa zamykają myśl Pawła o tym, co może stać się podstawą ludzkiej dumy. Wspólnota w Koryncie nie ma przypisywać sobie przewagi przed Bogiem: Bóg wybiera to, co świat uznaje za słabe lub mało znaczące, aby żadne stworzenie nie mogło się chełpić własnym statusem. Zaraz wcześniej Paweł mówi, że wierzący są w Chrystusie, który stał się dla nich mądrością, sprawiedliwością, uświęceniem i odkupieniem. Chlubić się w Panu oznacza więc uznać, że najgłębsze dobro nie jest trofeum zdobytym samodzielnie. Jest darem związanym z Chrystusem. Nie odbiera to wartości wysiłkowi ani odpowiedzialności; odbiera im miejsce ostatecznego źródła zbawienia. Ta perspektywa zmienia miarę znaczenia. Człowiek może uczciwie cieszyć się pracą, talentem czy uznaniem, nie czyniąc z nich miary własnej wartości. Są jak światło odbite od okna: widoczne, lecz niebędące swoim własnym źródłem. Werset kieruje chlubę ku Bogu, bo to w Nim człowiek otrzymuje to, czego sam nie może sobie zapewnić. Nadzieja opiera się nie na przewadze, lecz na Chrystusie.