List do Rzymian 10:7 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki fragment niesie w sobie sporo napięcia. Paweł przywołuje pytania, które brzmią jak szukanie drogi do nieba i do głębi, i pokazuje, że w obu przypadkach odpowiedź nie leży w ludzkim wysiłku. Kto pyta, kto wstąpi do nieba, często szuka pewności, że Bóg da się dosięgnąć. Ten niepokój, który ciągnie w górę albo w dół, bywa zmęczeniem z ciągłego dźwigania własnej sprawiedliwości. Słowa z Listu do Rzymian 10:7, „oczywiście po to, by Chrystusa wyprowadzić spośród umarłych”, odpowiadają inaczej. Nie trzeba sprowadzać Chrystusa z wysokości ani szukać Go w ciemności śmierci, bo Bóg już działał w historii, posyłając Syna i wskrzeszając Go. Sens tej myśli nie polega na tym, że człowiek w końcu zdobywa odległą wysokość, lecz na tym, że Bóg zszedł blisko i wyprowadził Chrystusa spośród umarłych. Otchłań staje się więc obrazem wszystkiego, co wydaje się bez dna: straty, lęku i pustki. Ten wiersz nie opisuje każdego cierpienia ani nie obiecuje szybkiej ulgi. Mówi o tym, że zbawienie wyrasta z dzieła Chrystusa, a nie z ludzkiej wspinaczki, i że Bóg nie czeka na to, aż człowiek sam Go dosięgnie. Ta prawda odbiera część ciężaru z pytania, kto zdoła dotrzeć tam, gdzie wydaje się to niemożliwe.

W Liście do Rzymian 10:7 Paweł rozwija obraz zstępowania do Otchłani: miałoby ono służyć temu, by „Chrystusa wyprowadzić spośród umarłych”. Nie jest to polecenie ani opis zadania, które ktoś rzeczywiście ma wykonać. To część retorycznego pytania: kto musiałby podjąć taką wyprawę, aby sprowadzić Chrystusa z krainy umarłych? Kluczowe jest rozróżnienie między dokonanym dziełem Boga a ludzką próbą jego dopełnienia. W poprzednim wersecie Paweł wspomina o wstępowaniu do nieba, by sprowadzić Chrystusa; teraz mówi o zstępowaniu do Otchłani, by Go wyprowadzić spośród umarłych. Oba obrazy pokazują skrajne, niemożliwe wyprawy. Wiara nie polega na tym, że człowiek musi sprowadzić Chrystusa albo powtórzyć Jego zmartwychwstanie. W następnym wersecie Paweł mówi o wierze w to, że Bóg wskrzesił Jezusa z martwych. W kontekście całego fragmentu ta myśl przeciwstawia usprawiedliwienie z wiary uporczywemu szukaniu własnej drogi do sprawiedliwości. Zbawienie opiera się na działaniu Boga, a głoszone słowo jest bliskie. Werset nie umniejsza powagi wiary; pokazuje, że wiara odpowiada na dzieło już dokonane przez Boga, zamiast próbować je zastąpić.

W Liście do Rzymian 10:7 Paweł wyjaśnia pytanie z poprzedniego wersetu, o wstąpienie do nieba i zstąpienie do Otchłani. Odpowiada na nie jednym zdaniem: chodzi o to, by Chrystusa wyprowadzić spośród umarłych. Pytanie, które wydaje się przerastać ludzkie siły, zostaje więc rozstrzygnięte przez to, co już się wydarzyło. Nikt nie musi wspinać się do nieba ani schodzić w głąb śmierci, aby wiara miała oparcie. W codzienności wielu ludzi próbuje zdobyć pewność przed Bogiem własnym wysiłkiem. Może to być ktoś, kto liczy dobre uczynki i co wieczór sprawdza, czy zrobił ich dość. Taka wspinaczka szybko się wyczerpuje. Ten werset przypomina, że fundamentem wiary jest zmartwychwstanie Chrystusa, czyli fakt dokonany przez Boga. Wiara może więc opierać się na czymś stałym, czego człowiek nie musi sam zdobywać. Paweł nie tłumaczy tu szczegółowo, jak działa zbawienie. Wskazuje jednak, gdzie wiara ma swoje źródło: poza człowiekiem, w czynie Boga. Najmocniejsze w tym wersecie jest to, że pytanie o drogę do Chrystusa zostaje odpowiedziane faktem, a nie kolejnym ludzkim zadaniem.

W Liście do Rzymian 10:7 Paweł stawia pytanie o zejście do Otchłani, by „Chrystusa wyprowadzić spośród umarłych”. Nie opisuje zadania, które człowiek ma wykonać, ani drogi do zbawienia przez niezwykły wysiłek. W sąsiednich wersetach pokazuje, że sprawiedliwość pochodzi od Boga i jest przyjmowana przez wiarę. Zmartwychwstanie Chrystusa nie zależy od ludzkiej odwagi ani od zdolności przekroczenia granic śmierci. To ważne słowo dla tych, którzy próbują zasłużyć na bliskość Boga, jakby trzeba było wspiąć się do nieba albo zejść w mrok, by sprowadzić Chrystusa. Paweł kieruje uwagę ku temu, co Bóg już uczynił: w następnym wersecie mówi o wierze, której słowo jest blisko, na ustach i w sercu. Dalej łączy zbawienie z wyznaniem, że Jezus jest Panem, i wiarą, że Bóg wskrzesił Go z martwych. Obraz zejścia po Chrystusa zatrzymuje przy granicy, której człowiek sam nie potrafi przekroczyć. Ewangelia zaczyna się od Bożego działania: Chrystus żyje, a słowo o Nim jest blisko.