List do Rzymian 10:8 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł przypomina tu, że Chrystus nie jest daleko, w niebie albo w głębinach, i nie trzeba go stamtąd sprowadzać. W wersecie 8 czytamy: „Ale co mówi: Słowo to jest blisko ciebie, na twoich ustach i w twoim sercu. Ale jest to słowo wiary, którą głosimy”. Bliskość opisana tym obrazem dotyka całego człowieka, tego, co myśli i mówi, ale przede wszystkim tego, co się w nim porusza. Wiara nie zaczyna się od doskonałego uczucia ani od pięknych słów. Zaczyna się tam, gdzie jest głos, który czasem drży, i serce, które bywa obciążone. Warto zauważyć, że słowo nie zostaje zamknięte w prywatnym przeżyciu. Jest to słowo, które się głosi, a więc takie, które wychodzi z ust i dociera do innych. Bliskość Boga ma więc swoje miejsce we wspólnocie, w rozmowie i w zwykłym wypowiadaniu nadziei. Dlatego słowo pociechy, usłyszane od drugiego człowieka, może poruszyć serce mocniej, niż się tego spodziewaliśmy. Ten fragment mówi przede wszystkim, że Bóg nie jest odległy od tego, co w nas cicho drży. Słowo wiary jest już blisko, zanim zdołamy je nazwać.

W Liście do Rzymian 10:8 Paweł przywołuje słowa o tym, że „Słowo to jest blisko ciebie, na twoich ustach i w twoim sercu”. Bliskość ta nie oznacza, że człowiek sam odkrywa drogę do Boga ani że wiara jest tylko prywatnym przekonaniem. W poprzednich wersetach Paweł odrzuca potrzebę wspinania się do nieba, by sprowadzić Chrystusa, albo zstępowania do otchłani, by wyprowadzić Go spośród umarłych. Dzieło Chrystusa nie wymaga ludzkiego uzupełnienia. Wyjaśnienie następuje od razu: chodzi o „słowo wiary, którą głosimy”. Wiara ma treść, którą można usłyszeć i przyjąć: Jezus jest Panem, a Bóg wskrzesił Go z martwych. Następny werset łączy wyznanie ust z wiarą serca. Nie są to konkurencyjne drogi zbawienia, lecz zewnętrzny i wewnętrzny wymiar odpowiedzi na tę samą wieść. Usta nie zastępują serca, a serce nie unieważnia publicznego wyznania. Razem ukazują, że przyjęta Ewangelia staje się zarazem zaufaniem i świadectwem. Dlatego „blisko” nie znaczy łatwość bez znaczenia, lecz dostępność: Ewangelia zostaje ogłoszona, a jej odpowiedź obejmuje całego człowieka. Nie ludzkie osiągnięcie, lecz Chrystus jest centrum tego słowa.

Apostoł nie każe szukać słowa wiary daleko. Wcześniej pyta, kto miałby wstąpić do nieba albo zstąpić do Otchłani, a teraz wskazuje miejsce, które jest już pod ręką: „Słowo to jest blisko ciebie, na twoich ustach i w twoim sercu”. Ten werset przenosi wiarę z niedostępnej wyprawy w zwykły dzień. Weźmy kogoś, kto w pracy słyszy pytanie o swoją wiarę i nie wie, co odpowiedzieć. Słowo jest już w jego ustach, bo może je wypowiedzieć jednym prostym zdaniem. Nie musi mieć gotowej, wyszukanej formuły. Wystarczy szczere i krótkie wyznanie. Słowo jest też w jego sercu, gdzie mieszka wiara, z którą wstaje rano i kładzie się wieczorem. Nie trzeba czekać na wyjątkową chwilę ani na szczególne uzdolnienia. Zdanie kończące werset dodaje ważny rys: „Jest to słowo wiary, którą głosimy”. Słowo ma treść, którą można przekazać innym. Dlatego wiara, choć jest blisko, nie zostaje zamknięta w prywatnym przeżyciu. Ma swój kształt i swoich świadków. W Liście do Rzymian 10:9 i 10:10 Paweł łączy usta i serce, mówiąc o wyznaniu i wierze. Werset 8 pokazuje, że całość tej wiary nie wymaga dalekiej drogi. Słowo jest tam, gdzie człowiek już żyje, mówi i myśli.

W Liście do Rzymian 10:8 słowo wiary nie jest ukryte w niebie ani zagubione w głębi, skąd trzeba by je wydobywać. Jest blisko: „na twoich ustach i w twoim sercu”. Paweł ukazuje w ten sposób dostępność zbawienia w Chrystusie, nie jako nagrodę za niezwykły wysiłek, lecz jako dar przyjmowany w wierze i głoszony innym. Bliskość nie oznacza jednak, że wiara jest tylko prywatnym pocieszeniem. Słowo spoczywa w sercu i zarazem trafia na usta. W dalszych zdaniach Paweł wiąże wiarę w zmartwychwstanie Jezusa z wyznaniem, że Jezus jest Panem. To, co człowiek przyjmuje przed Bogiem, nabiera głosu we wspólnocie. Warto też pamiętać, że te słowa wyrastają z troski Pawła o zbawienie jego rodaków. Głoszenie nie jest triumfem nad innymi, lecz służbą nadziei. Obraz słowa bliskiego ustom i sercu przypomina, że wiara nie wymaga pokonania drogi do Chrystusa: Chrystus został już ogłoszony, a słowo o Nim może być przyjęte i wyznane. Tak bliskość staje się zaproszeniem do odpowiedzi, nie powodem do chluby.