List do Rzymian 10:6 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment zaczyna się od pytań, które mogą rodzić się w zmęczonym sercu, gdy ktoś czuje, że Bóg jest daleko i trzeba Go dopiero wydobyć z nieba albo z głębin. Paweł przywołuje te pytania jako coś, co człowiek potrafi sobie sam powiedzieć, jakby zbawienie było zadaniem wymagającym wspinaczki albo zejścia. Serce, które tak myśli, bywa pełne niepokoju, bo ciągle sprawdza, czy zrobiło wystarczająco dużo. Najmocniejszy obraz tego wersu to Chrystus, który już przyszedł. Pytanie o niebo otrzymuje odpowiedź w Jego zstąpieniu na ziemię, a pytanie o Otchłań w Jego wskrzeszeniu spośród umarłych, o czym mowa w „List do Rzymian 10:7”. Według Pawła ten dystans nie wymaga od człowieka wspinaczki, ponieważ Bóg sam w Chrystusie przeszedł go pierwszy, od nieba do grobu i z powrotem. Dla kogoś przytłoczonego lękiem ta myśl bywa wielką ulgą. Odległość, której tak bardzo się obawia, została już pokonana przez Tego, który sam wyszedł naprzeciw.

W Liście do Rzymian 10:6 Paweł przedstawia „sprawiedliwość osiąganą przez wiarę” jako głos, który odrzuca pytanie o nadzwyczajny wysiłek: kto wstąpi do nieba albo zstąpi do Otchłani, by sprowadzić Chrystusa? Nie chodzi o zakaz zadawania pytań, lecz o błędne założenie, że człowiek musi dokonać niemożliwego, aby zapewnić sobie dostęp do zbawienia. Bezpośredni kontekst wyjaśnia sens tego obrazu. Werset 7 dopowiada, że zejście do Otchłani miałoby oznaczać wyprowadzenie Chrystusa spośród umarłych. Paweł nie przedstawia więc kolejnych zadań do wykonania. Chrystus już przyszedł, a Bóg wskrzesił Go z martwych. W kolejnych wersetach słowo wiary okazuje się bliskie: jest wyznawane ustami i przyjmowane w sercu. To ważne także wobec wcześniejszej krytyki: gorliwość sama w sobie nie wystarcza, jeśli człowiek próbuje ustanowić własną drogę usprawiedliwienia. Wiara nie jest kolejnym heroicznym osiągnięciem. Oznacza przyjęcie tego, czego człowiek nie może sam dokonać: zbawienia opartego na Chrystusie, a nie na zdobywaniu Bożej przychylności.

W Liście do Rzymian 10:6 Paweł nawiązuje do słów z Księgi Powtórzonego Prawa 30:12–14; pytanie o zstąpienie do Otchłani jest ich adaptacją: „Kto zdoła wstąpić do nieba?” i „Kto zstąpi do Otchłani?”. Ludzka wyobraźnia podpowiada, że aby dotrzeć do Boga, trzeba się wspiąć albo zejść w głąb. Apostoł odpowiada, że tej drogi nie trzeba przebywać, ponieważ Chrystus już przyszedł na ziemię i został wyprowadzony spośród umarłych. Sprawiedliwość od wiary ma więc inny kierunek niż sprawiedliwość, którą człowiek próbuje zdobyć sam. Nie zaczyna się od mozolnego wstępowania ku górze. Zaczyna się od Boga, który zbliżył się do człowieka i dokonał tego, czego człowiek nie byłby w stanie dokonać. Paweł nie opisuje tu szczegółowo, jak to działa. Przypomina raczej o fakcie, na którym opiera się cała jego argumentacja. Wiara nie buduje nowej drogi do nieba. Wskazuje na drogę, która jest już otwarta, na Chrystusa, który przyszedł i powrócił z martwych. Bliskość Boga przestaje wtedy być nagrodą za wspinaczkę, a staje się darem czekającym na przyjęcie.

Paweł przedstawia sprawiedliwość pochodzącą z wiary tak, jakby sama zabierała głos. Jej słowa odsłaniają pokusę mierzenia drogi do Boga własnym wysiłkiem: „Kto zdoła wstąpić do nieba?” albo „Kto zstąpi do Otchłani?”. Nie chodzi o wezwanie do podjęcia takiej wyprawy, lecz o obrazy niemożliwego zadania, jakby człowiek miał sam sprowadzić Chrystusa z nieba albo wyprowadzić Go spośród umarłych. W sąsiednich wersetach Paweł przeciwstawia tej postawie sprawiedliwość, którą człowiek usiłuje zdobyć własną drogą, sprawiedliwości pochodzącej od Boga. Chrystus już przyszedł, a Bóg wskrzesił Go z martwych. Wiara nie jest więc wspinaczką, która ma dosięgnąć Boga, ani zejściem w Otchłań, by dokonać tego, czego dokonał Bóg. To ważne dla ludzi szczerze pragnących Boga, lecz obciążonych przekonaniem, że muszą zasłużyć na Jego bliskość. Paweł nie pomniejsza wierności; kieruje wzrok ku Chrystusowi jako kresowi Prawa i źródłu usprawiedliwienia. W następnym wersecie słowo wiary okazuje się bliskie: jest na ustach i w sercu. Niebo nie jest tu odległym celem ludzkiego podboju. Centrum tej drogi stanowi dar, który Bóg już dał w Chrystusie.