Ewangelia Łukasza 13:31 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw niektórzy faryzeusze, rozproszeni po całym kraju, ostrzegli Jezusa przed Herodem. Przyszli, pozorując przyjaźń i troskę, i powiedzieli: „Odejdź stąd, bo Herod chce Cię zabić” (Ewangelia Łukasza 13:31). Niektórzy uważają, że zmyślili tę historię, by wypędzić Jezusa z Galilei, gdzie zyskiwał coraz większe poparcie, i skierować Go do Judei, gdzie ludzie naprawdę pragnęli Jego śmierci. Jednak odpowiedź Jezusa była skierowana do samego Heroda, więc wygląda na to, że Herod rzeczywiście był na Niego rozgniewany, być może dlatego, że Jezus okazywał uznanie Janowi Chrzcicielowi i głoszonemu przez niego wezwaniu do nawrócenia.

Jezus nie okazał lęku ani przed gniewem Heroda, ani przed ostrzeżeniem faryzeuszy. Powiedział: „Idźcie i powiedzcie temu lisowi” (Ewangelia Łukasza 13:32). Nazywając Heroda lisem, Jezus odsłonił jego prawdziwy charakter: Herod był przebiegły, zdradziecki, podły i niszczycielski jak lis, który poluje z ukrycia. Takie mocne słowa nie łamały Bożego nakazu szacunku wobec rządzących, ponieważ Jezus przemawiał jako prorok, a prorocy byli posyłani, by napominać królów i możnych. Nie jest to jednak przykład, który powinniśmy naśladować.

Jezus jasno pokazał, że Herod nie zdoła powstrzymać Jego misji. Wiedział, że wkrótce umrze, i spodziewał się tego. Śmierć mniej Go przerażała, bo to, co znane, budzi mniejszy lęk. Wiedział też, że śmierć Mu nie zaszkodzi, lecz doprowadzi Jego dzieło do końca. W tym sensie Jego śmierć będzie Jego poświęceniem, oddaniem siebie w pełnej ofierze.

Wiedział również, że nikt nie może Go zabić, zanim nie dokończy swojej pracy. Dlatego powiedział, że jeszcze przez krótki czas, „dzisiaj i jutro”, będzie wypędzał demony i uzdrawiał mimo gróźb Heroda. Musiał dalej iść drogą, która została Mu wyznaczona. To także dla nas ważne przypomnienie: warto traktować nadchodzący czas jako krótki, być może obejmujący zaledwie kilka dni, i wiernie wykonywać dzisiejsze zadania. Pociechą jest również to, że wrogowie nie mogą odebrać nam życia, zanim Bóg nie dokończy dzieła, które nam powierzył.

Jezus dodał, że Herod nie może Mu naprawdę zaszkodzić, bo miejscem wyznaczonym na Jego śmierć jest Jerozolima, a nie Galilea. „Nie może się zdarzyć, by prorok zginął poza Jerozolimą” (Ewangelia Łukasza 13:33). Jeśli prawdziwego proroka skazywano na śmierć, zwykle oskarżano go o to, że jest fałszywym prorokiem. Tego rodzaju sprawy rozpatrywał jednak tylko wielki Sanhedryn, najwyższy sąd żydowski, który zbierał się w Jerozolimie. Jeśli więc prorok miał zginąć, stałoby się to właśnie tam.

Potem Jezus zapłakał nad Jerozolimą i wypowiedział nad miastem słowa sądu (Ewangelia Łukasza 13:34–35). Ewangelista przytacza je tutaj, ponieważ Jezus dopiero co mówił o swojej śmierci w Jerozolimie. Nieprawość ludzi i miejsc, które mienią się należeć do Boga, szczególnie zasmuca Pana Jezusa. Ze smutkiem mówi o tym świętym mieście: „Jerozolimo, Jerozolimo!”.

Ci, którzy mają wiele środków łaski, ale nie odnoszą z nich pożytku, często stają się przez nie jeszcze gorsi. Jerozolima odrzucała proroków, nie przyjmowała posłanych przez Boga, a niektórych zabijała lub kamienowała. Jeśli grzeszne serca ludzi nie miękną, Boże słowa tylko je rozjątrzają. Jezus naprawdę i z własnej woli pragnął jednak przyjąć i chronić biednych grzeszników, którzy do Niego przychodzą. Powiedział, że chciał zgromadzić dzieci Jerozolimy, jak kokosz gromadzi pisklęta pod skrzydłami, z wielką troską i czułością.

Grzesznicy nie znajdują u Chrystusa schronienia i opieki, jak pisklęta u kokoszy, ponieważ sami nie chcą przyjść. „Ja chciałem, wiele razy chciałem, a wy nie chcieliście”. Gotowość Chrystusa jeszcze bardziej uwydatnia ludzką odmowę i pozostawia winę po stronie grzeszników. Kiedy Chrystus opuszcza dom, zostaje on pusty i zrujnowany. Nawet jeśli świątynia wyglądała wspaniale i tętniła życiem, stała się opustoszała, gdy Chrystus się z niej wycofał. Pozostawia ją tym, którzy cenili ją bardziej niż Jego i nie chcieli, by w niej panował.

Chrystus słusznie odwraca się także od tych, którzy Go odpychają. Ponieważ nie chcieli, by ich zgromadził, powiedział, że nie zobaczą Go ponownie, aż w końcu Go uznają. Podobnie Mojżesz przemówił do faraona, gdy ten nie chciał już go słuchać (Księga Wyjścia 10:28–29). W wielkim dniu sądu zatwardziali niewierzący w końcu zostaną przekonani, choć teraz odmawiają przyjęcia prawdy. Powiedzą wtedy: „Błogosławiony, który przychodzi”, czyli zapragną dołączyć do tych, którzy Go czczą, lecz zrozumieją zbyt późno, że to Mesjasz.