Ewangelia Łukasza 13:18 – znaczenie i zastosowanie

Postęp Ewangelii zapowiadają dwie przypowieści, które poznaliśmy już wcześniej (Ewangelia Mateusza 13:31–33). Królestwo Mesjasza jest królestwem Bożym, ponieważ przyczynia się do chwały Boga. Wciąż jednak pozostawało tajemnicą, a ludzie na ogół nie rozumieli go i mieli o nim wiele błędnych wyobrażeń.

Kiedy chcemy wyjaśnić coś osobom, które tego nie znają, często posługujemy się porównaniem. Mówimy: „Nie znasz tej osoby, ale powiem Ci, do kogo jest podobna”. Podobnie Chrystus wyjaśnia, do czego podobne jest królestwo Boże (Ewangelia Łukasza 13:18). Pokazuje, że będzie się ono bardzo różnić od tego, czego ludzie się spodziewają, i że będzie działać oraz rozwijać się w zupełnie inny sposób.

Po pierwsze, ludzie spodziewali się, że królestwo pojawi się w całej swej wielkości i od razu osiągnie pełny rozkwit. Byli jednak w błędzie. Jest ono jak ziarnko gorczycy: bardzo małe, zajmujące niewiele miejsca, mało rzucające się w oczy i sprawiające wrażenie, jakby niewiele z niego mogło wyrosnąć. A jednak zasadzone w dobrej ziemi wyrasta na wielkie drzewo (Ewangelia Łukasza 13:19). Wielu mogło zrazić się do Ewangelii, bo jej początki były tak skromne. Byli gotowi powiedzieć o Chrystusie: „Czy ten człowiek może nas zbawić?”, a o Jego Ewangelii: „Czy kiedykolwiek coś z tego będzie?”.

Chrystus rozwiewa te wątpliwości, mówiąc, że choć początek jest mały, koniec będzie wielki. Wielu przyjdzie, i to szybko, niczym chmura nadlatująca, by znaleźć schronienie i odpoczynek w gałęziach drzewa. Znajdą tam więcej bezpieczeństwa i zadowolenia niż w gałęziach drzewa Nabuchodonozora (Księga Daniela 4:21).

Po drugie, ludzie spodziewali się, że królestwo będzie się rozwijać dzięki zewnętrznej sile: przez podbijanie narodów i pokonywanie wojsk. Tymczasem działa ono jak zakwas, cicho i stopniowo, bez użycia siły ani przemocy (Ewangelia Łukasza 13:21). Niewielka ilość zakwasu przenika całe ciasto. Podobnie nauka Chrystusa szerzy swój wpływ wśród ludzi na całym świecie.

Częścią tego zwycięstwa jest to, że woń poznania Chrystusa staje się znana wszędzie, w sposób, którego nikt nie mógł przewidzieć (Drugi List do Koryntian 2:14). Trzeba jednak dać temu czas. Należy poczekać na owoce głoszenia Ewangelii na świecie. Wtedy zobaczymy, jak dokonuje ona wielkich rzeczy i zmienia samą naturę ludzkich dusz. Stopniowo całe ciasto zostanie zakwaszone, także ci, którzy są gotowi przyjąć jej wpływ niczym mąka przygotowana na zakwas.

Następnie opisana zostaje podróż Chrystusa do Jerozolimy. Wędrując, przemierzał miasta i wsie, nauczając (Ewangelia Łukasza 13:22). Widzimy tu Chrystusa jako wędrownego głosiciela. Zmierzał do Jerozolimy na Święto Poświęcenia, które przypadało zimą, gdy podróżowanie było uciążliwe. Mimo to nie ustawał w wykonywaniu dzieła powierzonego Mu przez Ojca.

Po drodze głosił nauki w miastach i wsiach, do których mógł dotrzeć, nie tylko w większych miejscowościach, lecz także na prowincji. Gdziekolwiek postawi nas Boża opatrzność, powinniśmy starać się czynić tyle dobra, ile możemy.