Księga Sędziów 6 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Izraelici znów czynili to, co złe w oczach Pana, i Pan wydał ich na siedem lat w ręce Madianitów.

A ręka Madianitów zaciążyła nad Izraelitami, tak że przed Madianitami kopali sobie schronienia w górach, jaskinie i miejsca obronne.

Zdarzało się, że ledwie Izraelici coś zasiali, przychodzili Madianici i Amalekici oraz lud ze wschodu słońca i napadali na nich,

a rozbijając obozy naprzeciwko nich, niszczyli plony ziemi aż ku granicom Gazy. Nie pozostawiali Izraelowi żadnych środków do życia – ani owiec, ani wołów, ani osłów.

Zjawiali się bowiem wraz ze stadami i namiotami, a przychodzili tak tłumnie jak szarańcza: liczba ich i wielbłądów była niezwykle wielka. Tak wpadali do kraju, aby go pustoszyć.

Księga Sędziów 6:5 opisuje najazdy Madianitów i ich sprzymierzeńców: przybywali z wielkimi stadami i licznymi wielbłądami, pustosząc kraj niczym szarańcza. Obraz ten pokazuje skalę zagrożenia, …

Madianici wtrącili więc Izraela w wielką nędzę. Zaczęli zatem Izraelici wołać do Pana.

A gdy Izraelici wołali do Pana z powodu Madianitów,

Pan wysłał Izraelitom proroka, który im powiedział: To mówi Pan, Bóg Izraela: Oto Ja was wyprowadziłem z Egiptu i Ja was wyprowadziłem z domu niewoli.

Ja was wybawiłem z rąk Egipcjan i z rąk tych wszystkich, którzy was uciskali. Ja ich wypędziłem sprzed was i Ja wam dałem ich kraj.

Powiedziałem wam: Ja jestem Pan, wasz Bóg: nie oddawajcie czci bogom Amorytów, których kraj zamieszkujecie, lecz wy nie usłuchaliście mojego głosu.

A oto przyszedł Anioł Pana i usiadł pod terebintem w Ofra, które należało do Joasza z rodu Abiezera. Gedeon, jego syn, młócił na klepisku zboże, aby je ukryć przed Madianitami.

I ukazał mu się Anioł Pana. Pan jest z tobą – powiedział mu – dzielny wojowniku!

Odpowiedział mu Gedeon: Wybacz, mój panie! Jeżeli Pan jest z nami, skąd pochodzi to wszystko, co się nam przydarza? Gdzie są te wszystkie cuda, o których opowiadają nam nasi ojcowie, mówiąc: Czy Pan nie wyprowadził nas z Egiptu? A oto teraz Pan nas opuścił i oddał nas w ręce Madianitów.

Pan zaś zwrócił się ku niemu i powiedział do niego: Idź z tą siłą, jaką posiadasz, i wybaw Izraela z ręki Madianitów. Czy nie Ja ciebie posyłam?

Wybacz, mój Panie! – odpowiedział Mu – jak wybawię Izraela? Mój ród jest najbiedniejszy w pokoleniu Manassesa, a ja jestem ostatni w domu mojego ojca.

Pan mu odpowiedział: Ponieważ Ja będę z tobą, pobijesz Madianitów jak jednego mężczyznę.

Odpowiedział Mu na to: Jeżeli darzysz mnie życzliwością, daj mi jakiś znak, że to Ty mówisz ze mną.

Nie oddalaj się stąd, proszę Cię, aż wrócę do Ciebie. Przyniosę moją ofiarę i położę ją przed Tobą. A On na to: Poczekam tu, aż wrócisz.

Gedeon, oddaliwszy się, przygotował koźlę ze stada, a z jednej efy mąki przaśne chleby. Włożył mięso do kosza, a polewkę do garnuszka i przyniósł to do Niego pod terebint i ofiarował.

Wówczas powiedział do niego Anioł Pana: Weź mięso i chleby przaśne, połóż je na tej skale, a polewkę rozlej. Tak uczynił.

Wówczas Anioł Pana wyciągnął koniec laski, którą trzymał w swojej ręce, dotknął nią mięsa i chlebów przaśnych i wydobył się ogień ze skały. Strawił on mięso i chleby przaśne. Potem zniknął Anioł Pana sprzed jego oczu.

Gedeon zrozumiał, że to był Anioł Pana, i powiedział: Ach, Panie, mój Panie! Oto Anioła Pana widziałem twarzą w twarz!

Powiedział do niego Pan: Pokój z tobą! Nie bój się niczego! Nie umrzesz.

Gedeon zbudował tam ołtarz dla Pana i nazwał go "Pan-Pokój". Ołtarz ten znajduje się jeszcze dzisiaj w Ofra, (własności) Abiezera.

Tej nocy Pan powiedział do niego: Weźmiesz młodego cielca z trzody twojego ojca i drugiego cielca, siedmioletniego, a zburzysz ołtarz Baala, własność twojego ojca, oraz zetniesz aszerę, która jest obok.

Następnie zbudujesz ołtarz dla Pana, twojego Boga, na szczycie tej skały, układając kamienie, weźmiesz tego drugiego cielca i złożysz z niego ofiarę całopalną, używając drewna ściętej aszery.

Wziął więc Gedeon dziesięciu ludzi ze swojej służby i uczynił tak, jak mu Pan nakazał. Ponieważ jednak bał się rodu swojego ojca i mieszkańców miasta, nie uczynił tego za dnia, ale w nocy.

A oto kiedy o świcie wstali mieszkańcy miasta, zobaczyli zburzony ołtarz Baala, wyciętą aszerę i cielca złożonego w ofierze całopalnej na zbudowanym ołtarzu.

Mówili więc jeden do drugiego: Kto to uczynił? Szukali więc, badali i orzekli: Uczynił to Gedeon, syn Joasza.

Następnie powiedzieli mieszkańcy miasta do Joasza: Wyprowadź swojego syna! Niech umrze, bo zburzył ołtarz Baala i wyciął aszerę, która była obok niego.

Na to Joasz odpowiedział wszystkim, którzy go otaczali: Czy do was należy bronić Baala? Czy to wy macie mu przychodzić z pomocą? Ktokolwiek broni Baala, powinien umrzeć jeszcze tego rana. Jeśli on jest bogiem, niech sam wywrze zemstę na tym, który zburzył jego ołtarz.

I od tego dnia nazwano Gedeona "Jerubbaal", mówiąc: Niech Baal z nim walczy, bo zburzył jego ołtarz.

Potem zebrali się wszyscy Madianici i Amalekici oraz lud ze wschodu, a po przeprawieniu się przez Jordan rozbili obóz w dolinie Jizreel.

Ale duch Pana ogarnął Gedeona, który zatrąbił w róg i zgromadził przy sobie ród Abiezera.

Wysłał też gońców do całego pokolenia Manassesa, które również zgromadziło się przy nim, a następnie wysłał gońców do pokolenia Asera, Zabulona i Neftalego, które wyruszyły, aby się z nim połączyć.

Powiedział więc Gedeon do Boga: Jeżeli naprawdę chcesz przeze mnie wybawić Izraela, jak to powiedziałeś,

pozwól, że położę runo wełny na klepisku; jeżeli rosa spadnie tylko na runo, a cała ziemia dokoła będzie sucha, będę wiedział, że wybawisz Izraela przeze mnie, jak powiedziałeś.

Tak uczynił. Kiedy rano wstał i ścisnął wilgotne runo, wycisnął z runa pełną czaszę wody.

I powiedział Gedeon do Boga: Nie gniewaj się na mnie, jeżeli przemówię jeszcze raz do ciebie. Pozwól, że jeszcze raz powtórzę doświadczenie z runem: niech rano będzie suche tylko samo runo, a niech na ziemi dokoła będzie rosa.

I Bóg sprawił to tej nocy: samo runo pozostało suche, a na ziemi była rosa.