Księga Sędziów 6:7 – znaczenie i zastosowanie

Powinniśmy najpierw zauważyć, że Bóg usłyszał wołanie Izraela, gdy lud w końcu zwrócił się do Niego. W czasach pomyślności Izraelici ignorowali Go i oddawali cześć Jego rywalom — fałszywym bogom okolicznych narodów. Szukali Boga dopiero wtedy, gdy zmusiły ich do tego kłopoty, a jednak gdy wołali i modlili się, Bóg zamierzał im pomóc. Pokazuje to, jak chętnie przebacza, jak szybko okazuje miłosierdzie i jak gotów jest wysłuchiwać modlitw, aby grzesznicy mieli odwagę do Niego wrócić i pokutować (Księga Psalmów 130:4).

Po drugie, warto zwrócić uwagę na to, jak Bóg przygotował drogę do ich wybawienia. Zanim posłał anioła, by wzbudził wybawcę, posłał proroka, który zganił lud za grzech i wezwał go do pokuty (Księga Sędziów 6:8). Prorok ten nie został wymieniony z imienia, ale był człowiekiem, a nie aniołem, jak ten opisany w Księdze Sędziów 2:1. Nie wiemy, czy przemawiał do całego ludu zgromadzonego na święto lub specjalne spotkanie, czy też wędrował od miasta do miasta i od plemienia do plemienia. Jego przesłanie miało jednak uświadomić Izraelitom ich grzech, aby wołając do Pana, wyznawali go ze smutkiem i wstydem, zamiast poświęcać całą swoją uwagę narzekaniu na cierpienie.

Izraelici wołali do Boga o wybawcę, a On posłał im proroka, by ich pouczył i przygotował na ratunek. Możemy mieć nadzieję, że Bóg zamierza okazać nam miłosierdzie, gdy widzimy, że przez swoją łaskę przygotowuje nas na jego przyjęcie. Jeśli posyła do człowieka przeżywającego trudności posłańca, który pomaga mu zrozumieć, co jest słuszne w oczach Boga, okazuje mu łaskę i przynosi ratunek (Księga Hioba 33:23–24). Podobnie, gdy Bóg posyła proroków do ludu lub daje krajowi wiernych duszpasterzy, jest to dobry znak i dowód, że zachował dla nich swoje miłosierdzie. Najpierw zwraca nas ku sobie, a potem rozjaśnia nad nami swoje oblicze (Księga Psalmów 80:19).

Przesłanie proroka, wypowiedziane w imieniu Pana, zaczyna się od przypomnienia Izraelitom wielkich rzeczy, których Bóg już dla nich dokonał (Księga Sędziów 6:8–9). „Tak mówi Pan, Bóg Izraela”. Izraelici oddawali cześć bogom innych narodów, jakby nie mieli własnego Boga i mogli wybrać sobie dowolne bóstwo. Prorok przypomina im więc o Tym, o którym zapomnieli — o Bogu Izraela — i wzywa ich, by do Niego wrócili.

Izraelici zwrócili się ku innym bogom, jakby ich własny Bóg nie mógł lub nie chciał ich chronić. Dlatego prorok przypomina im, czego Bóg dokonał dla ich przodków, od których pochodzili i których błogosławieństwo wciąż ich obejmowało. Wyprowadził ich z Egiptu, gdzie nadal żyliby w niewoli i niedoli. Wybawił ich od wszystkich, którzy ich uciskali. Dał im tę dobrą ziemię, by mogli żyć w pokoju. To jeszcze bardziej obciąża ich winę i ukazuje, jak haniebną niewdzięcznością było ich postępowanie, a zarazem dowodzi, że Bóg nie ponosi winy za ich obecne trudności. Nie mogli powiedzieć, że był dla nich niedobry, bo dał im wszelkie dowody, że pragnął ich dobra. Skoro mimo to spotkało ich nieszczęście, winę musieli przypisać sobie.

Prorok pokazuje też, jak rozsądne były wymagania Boga (Księga Sędziów 6:10). „Ja jestem Pan, wasz Bóg” — a to oznaczało, że należała Mu się najwyższa wierność. Dlatego nie powinni bać się bogów Amorytów, ludu kananejskiego zamieszkującego tę ziemię. Innymi słowy, nie powinni oddawać im czci ani okazywać im szacunku. Nie musieli czcić ich ze strachu, że te fałszywe bóstwa mogłyby ich skrzywdzić. Cóż mogły zrobić, skoro Pan był ich Bogiem? Jeśli bali się Boga, nie musieli bać się tamtych.

Na koniec prorok oskarża ich o bunt przeciwko samemu Bogu, który wydał to polecenie: „Lecz nie usłuchaliście mojego głosu”. Oskarżenie jest krótkie, ale obejmuje wszystko. Prawdziwym złem, które kryło się za całym ich grzechem, było nieposłuszeństwo wobec Boga. Dlatego spotkały ich te nieszczęścia — zgodnie z zapowiedzianymi przez Boga karami za łamanie Jego przykazań. Bóg mówi to, by doprowadzić ich do pokuty. Nasza pokuta jest prawdziwa i szczera tylko wtedy, gdy najbardziej boli nas w grzechu to, że jest nieposłuszeństwem wobec Boga.