Księga Sędziów 20 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Wtedy wyszli wszyscy Izraelici i jak jeden mąż zgromadzili się jednomyślnie od Dan aż do Beer-Szeby wraz z krainą Gilead przed Panem w Mispa.

Przywódcy całego narodu, wszystkie pokolenia Izraela brały udział w zebraniu ludu Bożego – a było ich czterysta tysięcy pieszych mężczyzn dobywających miecza.

Beniaminici usłyszeli, że Izraelici zebrali się w Mispa. Powiedzieli wtedy Izraelici: Opowiedzcie nam, jak dokonano tej zbrodni!

Wtedy lewita, mąż tej zamordowanej kobiety, zabrał głos, mówiąc: Przybyłem z moją żoną do Gibea, które należy do pokolenia Beniamina, aby tam spędzić noc.

Mężczyźni z Gibea wystąpili przeciwko mnie i w nocy otoczyli dom, w którym przebywałem, z zamiarem pozbawienia mnie życia. Moją żonę tak zgwałcili, że umarła.

Zabrałem więc moją żonę, rozciąłem na kawałki, które porozsyłałem do wszystkich dzielnic dziedzictwa izraelskiego. Popełniono bowiem niegodziwość w Izraelu.

Wszyscy zebrani tu Izraelici, naradźcie się i już tutaj podejmijcie decyzję!

W Księdze Sędziów 20:7 Izraelici wzywają wszystkich zebranych, by wspólnie omówili sprawę i podjęli decyzję na miejscu. Reagują na opisaną wcześniej zbrodnię w Gibea. Werset …

Wystąpili wszyscy jednomyślnie, mówiąc: Nikt z nas nie odejdzie do swojego namiotu ani nie uda się do domu!

A oto teraz tak postąpimy z miastem Gibea. Jego los jest przesądzony!

Z każdego pokolenia Izraela wybierzemy po dziesięciu mężczyzn ze stu, po stu z tysiąca i tysiąc z dziesięciu tysięcy. Będą się troszczyć o żywność dla wojska, które wyruszy pomścić na Gibea w pokoleniu Beniamina niegodziwość, której dopuszczono się w Izraelu.

Tak zebrali się przeciwko temu miastu wszyscy ludzie izraelscy jak jeden mąż.

Pokolenia izraelskie porozsyłały posłów do wszystkich Beniaminitów, aby im donieść: Co to za zbrodnię popełniono między wami?

Wydajcie teraz tych przewrotnych mężczyzn z Gibea, abyśmy ich zgładzili i tak wyplenili zło z Izraela. Ale Beniaminici nie chcieli słuchać głosu swoich braci, Izraelitów.

Co więcej, Beniaminici opuścili swoje osiedla, zgromadzili się w Gibea, aby ruszyć na Izraelitów.

Tego dnia naliczono Beniaminitów przybyłych ze swoich osiedli dwadzieścia sześć tysięcy mężczyzn dobywających miecza, nie licząc mieszkańców Gibea, których liczba wynosiła siedmiuset mężczyzn.

W całym tym wojsku było siedmiuset doborowych mężczyzn, nieużywających w boju prawej ręki, i każdy z nich rzucał z procy kamieniem tak celnie, że nie chybił nawet włosa.

Mężczyzn zaś izraelskich naliczono – z wyjątkiem Beniaminitów – czterysta tysięcy dobywających miecza, samych wojowników.

Wstali więc i poszli do Betel, aby zasięgnąć rady u Boga. Tam mówili Izraelici: Który z nas najpierw wystąpi do boju z Beniaminitami? – Juda wystąpi pierwszy – odpowiedział Pan.

O świcie Izraelici wyruszyli w drogę i rozbili obóz naprzeciw Gibea.

Potem Izraelici, przygotowawszy szyki przeciw Beniaminitom, stanęli gotowi do boju przeciw Gibea.

Lecz Beniaminici wypadli z Gibea i tego dnia pobili dwadzieścia dwa tysiące Izraelitów.

Wzmocniwszy się, mężczyźni izraelscy przygotowali szyki do boju na tym samym miejscu, gdzie walczyli poprzedniego dnia.

Wtedy Izraelici poszli do Betel i płacząc przed Panem aż do wieczora, pytali Pana, mówiąc: Czy mamy dalej walczyć z Beniaminitami, naszymi braćmi? Pan im odpowiedział: Wystąpcie przeciwko nim!

I drugiego dnia Izraelici napadli na Beniaminitów.

A Beniaminici, wypadłszy z Gibea, i tym razem pobili spośród Izraelitów osiemnaście tysięcy – wszystkich dobywających miecza.

Wtedy wszyscy Izraelici i cały lud udali się do Betel, gdzie płacząc, trwali przed Panem i tego dnia pościli aż do wieczora, składając ofiary całopalne i ofiary biesiadne przed obliczem Pana.

Następnie Izraelici pytali Pana, była tam bowiem wtedy Arka Przymierza Boga,

którą w tym czasie obsługiwał Pinchas, syn Eleazara, syna Aarona, mówiąc: Czy jeszcze mamy wyruszyć do walki z potomkami Beniamina, naszymi braćmi, czy też mamy jej zaniechać? Odpowiedział im na to Pan: Idźcie, jutro bowiem wydam ich wam w ręce.

Wtedy Izrael przygotował zasadzki ze wszystkich stron dokoła Gibea.

Trzeciego dnia Izraelici wystąpili do walki z Beniaminitami i podobnie jak pierwszy i drugi raz ustawili szyki naprzeciw Gibea.

Beniaminici wyszli naprzeciw wojska i pozwolili się odciągnąć od miasta, gdzie zaczęli kłaść trupem wojowników jak za pierwszym i drugim razem po drogach, z których jedna prowadziła do Betel, a druga do Gibea, i po polach, tak że zabili około trzydziestu Izraelitów.

Beniaminici zaś mówili do siebie: I tym razem poniosą klęskę jak poprzednio. Izraelici zaś mówili: Uciekajmy, a odciągniemy ich daleko od miasta na drogi.

I wtedy, podczas gdy trzon wojska izraelskiego ustawił się w szyku w Baal-Tamar, zaczajone wojska izraelskie wyszły z ukrycia, mianowicie z równiny Gibea.

Dziesięć tysięcy doborowych wojowników z całego Izraela stanęło naprzeciw Gibea. Była to zażarta bitwa. Beniaminici zaś nie spodziewali się, że miało ich spotkać to nieszczęście.

Oto tak Pan pobił Beniaminitów wobec Izraela. Tego dnia Izraelici zabili dwadzieścia pięć tysięcy stu z Beniamina – wszystkich dobywających miecza.

Wtedy Beniaminici zobaczyli swoją klęskę. Mężczyźni izraelscy cofali się bowiem na polu walki przed Beniaminem, licząc na zasadzkę przygotowaną pod Gibea.

Tymczasem wypadli ci ukryci w zasadzce, uderzyli na Gibea i wpadłszy do środka, pozabijali ostrzem miecza wszystkich przebywających w mieście.

Mężczyźni izraelscy umówili się bowiem z tymi, którzy byli ukryci w zasadzce, że mieli oni wypuścić z miasta dym jako znak.

Wtedy to mężczyźni izraelscy cofnęli się podczas walki. Beniamin zaś położył trupem z Izraela – do trzydziestu ludzi, mówiąc do siebie: Naprawdę doznają od nas wielkiej klęski jak w poprzedniej bitwie.

Lecz gdy słup dymu zaczął się unosić z miasta jako znak, Beniamin się obrócił i zobaczył – a oto płomienie z całego miasta wznoszą się ku niebu.

Mężczyźni izraelscy natarli teraz, a mężczyźni z Beniamina przerazili się, widząc, że spadło na nich wielkie nieszczęście.

Zaczęli więc uciekać przed mężczyznami izraelskimi drogą ku pustyni, lecz wojownicy ich dogonili. Także ci, którzy wybiegli z miasta, kładli ich trupem, wziąwszy do środka.

Okrążali więc Beniamina, ścigając go nieustannie, i pokonali go przed Gibea, ku wschodowi.

Wtedy poległo z pokolenia Beniamina osiemnaście tysięcy mężczyzn, mężczyzn walecznych.

Z tych zaś, którzy uciekali w kierunku pustyni, ku skale Rimmon, zabili na drogach pięć tysięcy mężczyzn. Dogonili następnie tych koło Gideom, gdzie znów zabili ich około dwóch tysięcy.

Wszystkich z Beniamina poległo tego dnia dwadzieścia pięć tysięcy mężczyzn dobywających miecza. Byli to wszyscy mężczyźni waleczni.

Tylko sześciuset mężczyzn mogło się schronić na pustyni na skale Rimmon, gdzie pozostawali przez cztery miesiące.

Potem mężczyźni izraelscy powrócili do Beniaminitów w mieście, zabili ostrzem miecza od mężczyzn do bydła i wszystko, co znaleźli. Spalili też wszystkie pozostałe miejscowości, jakie napotkali.