Księga Sędziów 20:12 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw widzimy sprawiedliwe i słuszne żądanie, które plemiona Izraela skierowały do Beniamina: wydajcie przestępców z Gibea, aby mogli zostać osądzeni (Księga Sędziów 20:12–13). Gdyby Beniamin przybył na zgromadzenie, jak powinien, i przyłączył się do pozostałych, odpowiedzialność ponieśliby tylko mężczyźni z Gibea. Ponieważ jednak nie przybyli, zdawali się stawać po stronie winowajców, dlatego oskarżenie objęło całe plemię.

Izraelici byli oburzeni złem, ale w swoim gniewie zachowali rozwagę. Nie uważali, że słuszne byłoby zaatakowanie całego plemienia, jeśli Beniamin nie odmówiłby wydania winnych i nie stałby się w ten sposób współuczestnikiem przestępstwa po jego popełnieniu. Przypomnieli Beniaminowi, jak wielka była ta niegodziwość i że wydarzyła się pośród nich. Powinni więc albo sami ukarać tych ludzi zgodnie z prawem Mojżesza, albo wydać ich całemu zgromadzeniu, by zostali osądzeni publicznie. Dzięki temu zło można było usunąć z Izraela, winę narodu zmazać, a chorobę wyciąć, zanim się rozprzestrzeni. Grzech ten tak przypominał grzech Sodomy, że mieli powody obawiać się, iż Bóg osądzi ich tak, jak osądził tamte miasta, jeśli nie podejmą działania.

To było rozsądne żądanie. Gdyby Izrael go nie wysunął, miałby jeszcze większe powody, by opłakiwać to, co później spotkało Beniamina. Zanim dojdzie do wojny czy nawet sporu sądowego, należy wypróbować wszystkie pokojowe rozwiązania. Ich prośba przypominała żądanie Joaba skierowane do miasta Abel: „Wydajcie tego jednego człowieka, a zostawimy was w spokoju” (2 Księga Samuela 20:20–21). Podobnie Bóg zachowa pokój z nami pod jednym warunkiem: że wyrzekniemy się grzechów i uśmiercimy złe pragnienia. Wtedy wszystko będzie dobrze.

Po drugie, widzimy haniebny upór mężczyzn z Beniamina, którzy byli równie zjednoczeni w obronie przestępców, jak pozostałe plemiona w dążeniu do sprawiedliwości. Brakowało im poczucia honoru, obowiązku i troski o własny interes. Nie chcieli słuchać swoich braci (Księga Sędziów 20:13), być może dlatego, że plemię to stało się wówczas szczególnie zepsute, a być może dlatego, że — jak sugeruje biskup Patrick — urażało ich to, że pozostałe plemiona wtrącają się w ich sprawy. Odmówili zrobienia tego, co sami uznawali za słuszne, tylko dlatego, że prosili ich o to bracia.

Jeśli byli wśród nich rozsądniejsi ludzie gotowi się zgodzić, większość ich przegłosowała. W ten sposób całe plemię wzięło na siebie winę za zbrodnię w Gibea. Także my stajemy się współuczestnikami złych czynów, gdy łączymy się z ciemnością, aprobujemy ją lub jej bronimy. Niemal nie ma tak złej sprawy, która nie znalazłaby swoich stronników. Ci jednak, którzy blokują konieczne wymierzenie sprawiedliwości i ośmielają niegodziwych, mówiąc: „Nie umrzecie”, będą musieli za to zdać sprawę.

Mężczyźni z Beniamina wykazali się również skrajną pychą i lekkomyślnością, chwytając za broń przeciwko całemu Izraelowi. Trudno o większy nierozsądek niż walka ze sprawiedliwością, a przez to z samym Bogiem, przeciwko ludowi, który miał po swojej stronie arcykapłana i Boże wskazówki. Otwarcie buntowali się przeciwko najwyższej i najświętszej władzy narodu.

Wypowiedzieli też wojnę siłom znacznie większym od własnych. Dysproporcja liczebna była dużo większa niż ta, o której mówi Jezus w Ewangelii Łukasza 14:31–32: człowiek mający dziesięć tysięcy żołnierzy rozsądnie unika bitwy z kimś, kto nadciąga przeciwko niemu z dwudziestoma tysiącami, i zabiega o pokój. Tam przewaga przeciwnika wynosiła zaledwie dwa do jednego. Tutaj wynosiła ponad piętnaście do jednego, a mimo to Beniamin odrzucił pokój. Beniamin mógł wystawić tylko dwadzieścia sześć tysięcy mężczyzn, a Gibea kolejnych siedmiuset (Księga Sędziów 20:15), podczas gdy Izrael miał czterysta tysięcy (Księga Sędziów 20:17). Tak więc grzesznicy często pędzą ku własnej zgubie i rozpalają zazdrość Boga, choć On jest od nich o wiele silniejszy (1 List do Koryntian 10:22).

Wydaje się jednak, że bardziej ufali swoim umiejętnościom niż liczebnej przewadze przeciwnika, zwłaszcza siedmiuset leworęcznym procownikom, którzy byli tak biegli, że potrafili bardzo celnie trafiać kamieniem w wybrany punkt (Księga Sędziów 20:16). Ci znakomici strzelcy zupełnie chybili jednak celu, popierając tak niegodziwą sprawę. Imię Beniamin znaczy „syn prawicy”, a jednak wśród jego potomków spotykamy ludzi leworęcznych.