Księga Sędziów 20:18 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, że Izraelici ponieśli klęskę w pierwszej i drugiej bitwie z Beniamitami.

Przed pierwszą bitwą pytali Boga o wskazówki dotyczące kolejności walki, a On im odpowiedział. Mimo to zostali dotkliwie pobici. Nie pytali, czy w ogóle powinni zaatakować Beniamina, bo ta sprawa była jasna. Mieszkańcy Gibea musieli ponieść karę za swoje zło, a Izrael miał ją wymierzyć. Pytali: „Kto z nas pójdzie pierwszy?” (Księga Sędziów 20:18). Innymi słowy, chcieli wiedzieć, kto poprowadzi wojsko. Gdyby jedno plemię miało iść pierwsze tylko w szyku marszowym, pytaliby, kto ma iść następny, a potem kolejny. Skoro jednak wybrano Judę, by ruszyła jako pierwsza, pozostałe plemiona miały podążyć za jej przywódcą.

Judzie przypadł ten zaszczyt, ponieważ z tego plemienia miał pochodzić nasz Pan Jezus i to Jemu miało przypaść pierwsze miejsce we wszystkim. Plemię idące na czele zajmowało najbardziej zaszczytną pozycję, ale też narażało się na największe niebezpieczeństwo i prawdopodobnie ponosiło największe straty w bitwie. Kto zabiegałby o pierwszeństwo, wiedząc, jak bardzo jest ryzykowne? A jednak nawet gdy silne i dzielne plemię Judy ruszyło jako pierwsze, a wraz z nim cały Izrael, mały Beniamin, jak nazwano go w Księdze Psalmów 68:27, okazał się silniejszy od nich wszystkich. Całe wojsko obległo Gibea (Księga Sędziów 20:19). Beniamici wyszli, by przerwać oblężenie, a Izraelici przygotowali się do starcia (Księga Sędziów 20:20). Beniamici zaatakowali zaciekle od przodu, a mieszkańcy Gibea uderzyli na tyły, przez co Izraelici wpadli w zamęt i stracili 22 000 ludzi (Księga Sędziów 20:21). Nie brano jeńców, bo nie okazywano litości. Wszystkich zabijano mieczem.

Przed drugą bitwą ponownie pytali Boga o wskazówki, czyniąc to z większą gorliwością niż wcześniej. Płakali przed Panem aż do wieczora (Księga Sędziów 20:23), opłakując śmierć tak wielu dzielnych ludzi, zwłaszcza że ich klęska wskazywała na niezadowolenie Boga. Dała też Beniamitom powód do chełpienia się powodzeniem ich niegodziwych czynów. Tym razem nie pytali, kto ma ruszyć pierwszy, lecz czy w ogóle mają wyruszyć do walki. Mieli powody, by się wahać, zwłaszcza że Opatrzność zdawała się obracać przeciwko nim, a Beniamin był ich bratem. Byli gotowi złożyć broń, jeśli Bóg tak rozkaże. Bóg polecił im jednak wyruszyć. Pozwolił na atak, ponieważ choć Beniamin był ich bratem, przypominał chorą część ciała, którą trzeba odciąć.

Potem nabrali odwagi, choć być może bardziej polegali na własnych siłach niż na Bożym poleceniu. Ponownie zaatakowali buntowników w tym samym miejscu, w którym stoczyli pierwszą bitwę (Księga Sędziów 20:22). Mieli nadzieję odzyskać honor tam, gdzie go utracili, i nie unikali tego miejsca przesądnie, jakby przynosiło pecha. Mimo to znów zostali odparci i stracili 18 000 ludzi (Księga Sędziów 20:25). Straty z obu dni wyniosły 40 000, czyli jedną dziesiątą całego wojska — tyle samo, ile wcześniej wyznaczyli losowaniem do dostarczania żywności (Księga Sędziów 20:10). Wcześniej przeznaczyli jedną dziesiątą do tego zadania, a teraz Bóg ponownie odebrał jedną dziesiątą w ramach sądu.

Może dziwić, że tak słuszna i szlachetna sprawa dwukrotnie zakończyła się klęską. Izraelici walczyli w sprawie Boga przeciw grzechowi i otrzymali od Niego polecenie, a mimo to przegrali. Po pierwsze, wyroki Boga są niezgłębione, a Jego droga wiedzie przez morze. Często otaczają Go chmury i ciemność, lecz prawość i sprawiedliwość są zawsze fundamentem Jego tronu. Możemy ufać, że Bóg postępuje słusznie, nawet gdy nie dostrzegamy Jego powodów. Po drugie, Bóg pokazywał im, a przez nich także nam, że wyścigu nie wygrywa najszybszy ani bitwy najsilniejszy. Nie powinniśmy ufać liczebnej przewadze, na której Izraelici być może zbyt mocno polegali. Nie wolno opierać się wyłącznie na ludzkiej sile, bo tylko Skała Wieków może unieść taki ciężar.

Po trzecie, Bóg korygował Izraelitów z powodu ich grzechów. Słusznie gorliwie sprzeciwiali się niegodziwości mieszkańców Gibea, ale czy wśród nich samych także nie było grzechu? Ci, którzy szybko potępiają innych, muszą uznać własną winę. Niektórzy uważają, że była to również nagana za to, że nie sprzeciwili się bałwochwalstwu Micheasza i Danitów, które skaziło ich religię. Teraz występowali przeciw haniebnemu postępowaniu mieszkańców Gibea i Beniamitów, zakłócającemu pokój publiczny, choć Bóg wyraźnie nakazał im walczyć z bałwochwalcami (Księga Powtórzonego Prawa 13:12). Po czwarte, Bóg uczył, że nie należy się dziwić, gdy słuszna sprawa na pewien czas ponosi klęskę, ani oceniać jej na podstawie powodzenia. Sprawa łaski w sercu i prawdziwej religii na świecie może zostać przytłumiona, wiele stracić i wydawać się niemal zniszczona, lecz sprawiedliwość ostatecznie zatriumfuje. Możemy przegrać bitwę, ale nie całą wojnę. Słuszna sprawa może upaść, lecz znów się podniesie.