Księga Sędziów 19 – znaczenie, tematy i zastosowanie

W tych dniach – nie było wtedy króla w Izraelu – pewien mężczyzna, lewita, mieszkający u stóp góry Efraima, wziął sobie za żonę kobietę z Betlejem judzkiego.

Żona go zdradziła i udała się do domu swojego ojca w Betlejem judzkim. Tam przebywała przez cztery miesiące.

Udał się więc jej mąż do niej, aby, przekonawszy ją, sprowadzić z powrotem do siebie. Miał ze sobą swojego sługę i parę osłów. Żona zaprowadziła go więc do domu swojego ojca. Ojciec młodej kobiety, gdy go zobaczył, bardzo się ucieszył z jego odwiedzin.

Jego teść, ojciec młodej kobiety, zatrzymał go, tak że pozostał u niego przez trzy dni, jedząc, pijąc i nocując tam.

Czwartego dnia wstali wcześnie i lewita przygotowywał się do odjazdu. Ale ojciec tej młodej kobiety powiedział do swojego zięcia: Posil się kawałkiem chleba, po czym wyruszycie.

Gdy zasiedli do stołu i obaj razem się posilali i pili, ojciec młodej kobiety powiedział do jej męża: Zostań, proszę, jeszcze przez noc, a niech twoje serce się raduje.

Gdy ten człowiek mimo to wstał, chcąc jednak wybrać się w drogę, teść go przymusił, tak że pozostał tam jeszcze jedną noc.

Piątego dnia wstał znów bardzo wcześnie, chcąc wyruszyć w drogę. I znów ojciec młodej kobiety powiedział do niego: Posil się przedtem, proszę cię. I zwlekali aż do schyłku dnia, biesiadując we dwóch.

I wstał ten mężczyzna, aby udać się w drogę wraz ze swoją żoną i sługą, gdy teść, ojciec młodej kobiety, powiedział do niego: Oto dzień nachylił się już ku wieczorowi, pozostań więc tutaj na noc, a niech twoje serce się raduje. Jutro wczesnym rankiem wyprawicie się w drogę i udasz się do swojego domu.

Lecz ten człowiek odmówił pozostania na noc, ruszył w drogę i przybył aż do Jebus – to jest do Jerozolimy. Miał ze sobą dwa obładowane osły oraz swoją żonę i sługę.

Gdy mijali Jebus, a dzień już bardzo się nachylił, sługa powiedział do swojego pana: Chodź, proszę, a skręcimy do tego miasta Jebusytów i przenocujemy w nim.

Lecz jego pan dał mu taką odpowiedź: Nie skręcajmy do miasta cudzoziemców, którzy nie pochodzą z rodu Izraela, ale idźmy aż do Gibea.

Ponadto powiedział jeszcze do swojego sługi: Jedźmy i starajmy się dotrzeć do jednej z tych miejscowości, aby przenocować, do Gibea albo do Rama.

Ruszyli więc dalej. Tymczasem słońce im zaszło przy Gibea, które należy do (pokolenia) Beniamina.

Skręcili więc tam, aby przenocować w Gibea. (Lewita), gdy wszedł do miasta, zatrzymał się na placu, ponieważ nie było nikogo, kto by ich przyjął do domu i udzielił noclegu.

Tymczasem pewien starzec wracał wieczorem ze swojej pracy w polu. Ten człowiek pochodził z góry Efraima i w Gibea był przybyszem, ponieważ mieszkańcy tego miasta byli Beniaminitami.

Podniósł oczy i zauważył podróżnego na placu. Dokąd idziesz i skąd przybyłeś? – zapytał go starzec.

Ten odpowiedział: Wracamy z Betlejem judzkiego w strony góry Efraima, skąd pochodzę. Odwiedziłem Betlejem judzkie, a teraz wracam do domu i nie mam nikogo, kto by mnie przyjął pod dach.

Mamy słomę i żywność dla naszych osłów oraz chleb i wino dla siebie, dla twojej służebnicy i dla tego młodego człowieka, który idzie z twoim sługą. Nie brakuje mi niczego.

Bądź spokojny – powiedział starzec – pozwól mi zaradzić wszystkim twoim potrzebom, ale nie spędzaj nocy na ulicy.

Przyprowadził go więc do swojego domu, osłom dał paszę, po czym umyli nogi, jedli i pili.

Tymczasem, gdy oni rozweselali swoje serca, przewrotni mężczyźni tego miasta otoczyli dom, a pukając do drzwi, powiedzieli do starca, gospodarza tego domu: Wyprowadź mężczyznę, który przekroczył próg twojego domu, chcemy z nim obcować.

Ten człowiek, gospodarz domu, wyszedł do nich i powiedział im: Nie, moi bracia, proszę was, nie czyńcie tego zła, bo ten człowiek wszedł od mojego domu, nie popełniajcie tego haniebnego czynu.

Oto jest tu moja córka, dziewica, oraz jego żona, wyprowadzę je zaraz, obcujcie z nimi i róbcie, co wam się wyda słuszne, tylko temu mężczyźnie nie czyńcie tego haniebnego czynu.

Ci mężczyźni nie chcieli go usłuchać. Ten człowiek zatem zabrał swoją żonę i wyprowadził ją na zewnątrz. A oni z nią obcowali i dopuszczali się na niej gwałtu przez całą noc aż do świtu. Puścili ją wolno dopiero wtedy, gdy wschodziła zorza.

Ta kobieta, wracając o świcie, upadła u drzwi tego mężczyzny, gdzie był jej pan, i pozostała tam aż do chwili, gdy zaczęło dnieć.

Jej pan wstał rano, otworzył drzwi domu i wyszedł, chcąc wyruszyć w dalszą drogę, i zobaczył kobietę, swoją żonę, leżącą u drzwi domu z rękami na progu.

Wstań, a pojedziemy! – powiedział do niej, lecz ona nic nie odpowiadała. Usadowiwszy ją więc na ośle, zabrał się ten człowiek i wracał do swojego domu.

Gdy przybył do domu, wziął nóż i, zdjąwszy swoją żonę, rozciął ją wraz z kośćmi na dwanaście części i rozesłał po wszystkich granicach izraelskich. Swoim wysłańcom dał następujące polecenie: Czy kiedykolwiek widziano podobną rzecz, począwszy od dnia, kiedy Izraelici wyszli z Egiptu, aż do dnia dzisiejszego? Zastanówcie się, naradźcie się i wyp

A wszyscy, którzy to widzieli, mówili: Nigdy podobnej rzeczy nie było i nie widziano, od kiedy Izraelici opuścili Egipt, aż do dnia dzisiejszego.