Ewangelia Jana 9:8 – znaczenie i zastosowanie

Tak wielkie wydarzenie, jak przywrócenie wzroku człowiekowi niewidomemu od urodzenia, musiało stać się tematem rozmów w całym mieście. Wielu potraktowało je jak każdą inną plotkę, jak jeszcze jeden cud, o którym wkrótce się zapomina. Jan przytacza jednak słowa sąsiadów, bo potwierdzają one fakty. To, w co początkowo trudno było uwierzyć, z czasem można było przyjąć bez wahania. Rozmowa o uzdrowieniu dotyczy dwóch spraw.

Po pierwsze, sąsiedzi pytają, czy to rzeczywiście ten sam człowiek, który był niewidomy (Ewangelia Jana 9:8). Mieszkali w pobliżu miejsca, w którym się urodził i dorastał, i wiedzieli, że nie widział. Zdumieli się więc, gdy zobaczyli, że teraz odzyskał wzrok — nagle i całkowicie. Pytali: „Czy to nie ten, który siadywał i żebrał?”. Najwyraźniej był żebrakiem znanym w okolicy, bo nie mógł zarabiać na życie. Nie był zdolny do pracy, więc siedział, a kiedy rodzice nie mogli go utrzymać, żebrał.

Ci, którzy nie mogą utrzymać się w inny sposób, nie powinni wstydzić się żebrać. Powodem do wstydu jest wyłącznie grzech. Wśród żebraków są ludzie naprawdę potrzebujący, zasługujący na współczucie, i powinniśmy zrobić dla nich miejsce. Nie możemy dopuścić, by ci, którzy zasługują na pomoc, głodowali przez trutnie i osy wmieszane między nich. W przypadku tego człowieka Opatrzność dobrze to zrządziła: był zwykłym żebrakiem, a zatem znało go wiele osób. Dzięki temu łatwiej było potwierdzić cud, bo liczni świadkowie mogli zaświadczyć o nim wobec niewierzących Żydów, którzy nie chcieli przyjąć, że wcześniej był niewidomy. Ujawniła się też pokora Chrystusa: wybrał człowieka naznaczonego ubóstwem i nieszczęściem, a nie wysoką pozycją czy godnością.

W odpowiedzi na pytanie niektórzy stwierdzili: „To on” — ten sam człowiek. Byli świadkami prawdziwości cudu, bo od dawna znali go jako całkowicie niewidomego. Inni nie potrafili uwierzyć, że człowiek niewidomy od urodzenia mógł nagle odzyskać wzrok, i mówili: „To nie on, tylko ktoś do niego podobny”. Nawet taka wątpliwość świadczy o niezwykłości cudu: jeśli rzeczywiście był to ten sam człowiek, musiało się z nim wydarzyć coś nadzwyczajnego.

Przypomina to także o mądrości i mocy Opatrzności, która sprawiła, że ludzkie twarze tak bardzo się od siebie różnią. Nikt nie jest tak podobny do drugiego, by nie dało się ich odróżnić, a ma to znaczenie dla życia społecznego, handlu i wymierzania sprawiedliwości. Przywodzi to również na myśl wielką przemianę, jakiej w niektórych ludziach dokonuje łaska Boga prowadząca do nawrócenia. Ci, którzy kiedyś byli bardzo niegodziwi i podli, mogą zmienić się tak dalece w tym, jacy są i co czynią, że ludzie nie rozpoznają w nich tych samych osób.

Sam uzdrowiony wkrótce rozwiał wątpliwości. Powiedział: „To ja” — ten sam człowiek, który niedawno siedział i żebrał. Jakby mówił: „To ja byłem niewidomy i potrzebowałem pomocy, a teraz jestem świadectwem miłosierdzia i łaski Boga”. Sąsiedzi nie zwrócili się najpierw do niego, ale gdy usłyszał ich spór, włączył się i go zakończył. Wobec bliźnich mamy obowiązek prostować ich pomyłki i wyjaśniać sprawy, kiedy tylko możemy. W wymiarze duchowym uczy to, że ci, którym łaska Boga naprawdę otworzyła oczy, powinni przyznawać, jacy byli przed tą błogosławioną przemianą (Pierwszy List do Tymoteusza 1:13-14).

Po drugie, sąsiedzi pytają, w jaki sposób otworzyły się jego oczy (Ewangelia Jana 9:10-12). Chcą na chwilę odejść na bok i przyjrzeć się temu niezwykłemu wydarzeniu. Jezus nie rozgłaszał swoich cudów ani nie dokonywał ich na scenie, a mimo to nie mogły pozostać ukryte, tak jak nie da się ukryć miasta położonego na górze. Sąsiedzi zadają dwa pytania.

Najpierw pytają o sposób uzdrowienia: „Jak otworzyły się Twoje oczy?”. Dzieła Pana są wielkie i warto je badać (Księga Psalmów 111:2). Dobrze jest przyglądać się temu, jak działa Bóg, bo wtedy Jego dzieła wydają się jeszcze bardziej zdumiewające. Duchowo rzecz ujmując, otwarcie niewidomych oczu jest niezwykłe, ale jeszcze bardziej zdumiewa, gdy pomyślimy, jak do tego dochodzi: za pomocą słabych środków i pomimo silnego oporu. Mężczyzna odpowiada prosto i wyczerpująco: „Człowiek imieniem Jezus zrobił błoto, a ja odzyskałem wzrok” (Ewangelia Jana 9:11). Ci, którzy doświadczyli szczególnych przejawów mocy i dobroci Boga, czy to w życiu doczesnym, czy duchowym, powinni chętnie dzielić się tym doświadczeniem, kiedy tylko mogą, ku chwale Boga i dla dobra innych. Dawid zebrał świadectwa ze swojego życia i z doświadczeń innych ludzi (Księga Psalmów 34:4-6). Jesteśmy to winni naszemu Dobroczyńcy oraz naszym braciom i siostrom. Dary Boga nie służą nam w pełni, jeśli zatrzymują się na nas i nie docierają dalej.

Następnie pytają o tego, który uzdrowił: „Gdzie On jest?”. Niektórzy mogli pytać z ciekawości, chcąc zobaczyć człowieka dokonującego takich dzieł. Inni mogli kierować się wrogością i chcieć go pojmać. Wydano już nakaz, by go odnaleźć i aresztować (Ewangelia Jana 11:57), a tłum, nie zastanawiając się bezstronnie, często zakłada najgorsze o ludziach, na których rzucono oszczerstwa. Mamy nadzieję, że niektórzy pytali z życzliwości, chcąc go spotkać i doświadczyć jego dobroci. Uzdrowiony mógł odpowiedzieć tylko: „Nie wiem”. Gdy Jezus posłał go do sadzawki Siloam, mężczyzna najwyraźniej od razu odszedł, podobnie jak w Ewangelii Jana 5:13. Jezus nie czekał na jego powrót, jakby nie zależało Mu na podziękowaniach ani na upewnieniu się co do rezultatu. Ludzie pokorni czerpią większą radość z czynienia dobra niż ze słuchania pochwał. Na to przyjdzie właściwy czas — przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych.

Mężczyzna nigdy wcześniej nie widział Jezusa, bo kiedy odzyskał wzrok, jego uzdrowiciel już odszedł. Prawdopodobnie zapytał: „Gdzie On jest?”. Żaden z nowych widoków, które roztaczały się przed nim, nie mógł być tak cenny jak jedno spojrzenie na Chrystusa. Wiedział jednak tylko, że człowiek ten nazywa się Jezus — i słusznie, bo imię to oznacza Zbawiciela. W dziele łaski dokonującym się w duszy widzimy przemianę, ale nie widzimy ręki, która jej dokonała. Duch działa jak wiatr: słyszy się jego szum, lecz nie wiadomo, skąd przychodzi ani dokąd zmierza.