List do Kolosan 3:14 – znaczenie i zastosowanie

Autor listu prosi, by nad wszystkimi wymienionymi cnotami nałożyć miłość. Ten obraz przywodzi na myśl płaszcz zarzucony na odzież, który spina wszystko, co pod nim leży. W Liście do Kolosan 3:12 i 3:13 pojawiają się miłosierdzie, dobroć, pokora, cichość, cierpliwość i wzajemne wybaczanie. Każda z tych postaw potrafi się w człowieku wyczerpać. Cierpliwość kończy się pod koniec długiego dnia, pokora bywa bolesna, a wybaczenie kosztuje wiele. Bez miłości takie dobre zamiary łatwo się rozsypują. Określenie „więź doskonałości” mówi o łączeniu i spajaniu, a nie o dekoracji. Więź trzyma razem to, co już zostało ułożone, i dlatego miłość ma sens w zwykłych relacjach, na przykład wtedy, gdy ktoś znowu zawiódł bliską osobę albo gdy wybaczenie wciąż nie przychodzi łatwo. W Liście do Kolosan 3:14 nie ma zapewnienia, że wszystko od razu będzie spokojne. Jest natomiast wskazanie, czym można spiąć to, co w człowieku pęka. Ta więź ma swoje źródło w tym, że Chrystus, jak czytamy w Liście do Kolosan 3:11, jest wszystkim we wszystkich.

W Liście do Kolosan 3:14 miłość nie pojawia się jako kolejna cecha odłożona obok pozostałych. Słowa „Na to wszystko zaś nałóżcie miłość” wskazują, że ma ona objąć miłosierdzie, dobroć, pokorę, cichość i cierpliwość wymienione wcześniej. Obraz ubrania sugeruje postawę widoczną w relacjach, nie tylko wewnętrzne uczucie. Autor nazywa miłość „więzią doskonałości”: spaja te postawy w dojrzałą całość, zamiast pozwolić, by pozostały rozdzielonymi zaletami. Kontekst nadaje temu obrazowi wspólnotowy sens. Kolosanom przypomina się, by znosili siebie nawzajem i przebaczali, tak jak Pan im przebaczył. Miłość nie oznacza więc samej życzliwości ani unikania trudnych spraw. Widać ją w sposobie traktowania drugiego człowieka, zwłaszcza gdy pojawia się krzywda, różnica lub napięcie. Nie usuwa potrzeby cierpliwości czy przebaczenia; nadaje im kierunek i łączy je. Rozdział mówi o nowym życiu związanym z Chrystusem oraz o wspólnocie, w której dawne podziały nie określają już ludzi ostatecznie. „Doskonałość” nie oznacza tu bezbłędności jednostki. Chodzi o pełnię, w której różne cnoty współdziałają. Miłość jest więzią, bo pozwala odmiennym ludziom tworzyć jedność, której źródłem i miarą pozostaje Chrystus.

Apostoł w Liście do Kolosan 3:12-13 wymienia miłosierdzie, dobroć, pokorę, cichość i cierpliwość, a także znoszenie jedni drugich oraz wybaczanie. Potem w Liście do Kolosan 3:14 pisze: „Na to wszystko zaś nałóżcie miłość, która jest więzią doskonałości”. Same cnoty bywają kruche, gdy każda działa osobno. Czasownik „nałóżcie” wskazuje na szatę noszoną na wierzchu. Miłość nie jest więc kolejnym punktem listy, lecz warstwą, która okrywa wszystko, czym wierni już się ubrali. Można to zobaczyć w zwykłym tygodniu. Ktoś bywa cierpliwy wobec krewnego, ale robi to chłodno, z wyrzutem w głosie. Cierpliwość jest wtedy prawdziwa, lecz szorstka. Gdy nad nią pojawia się miłość, ta sama postawa staje się ciepła i wiarygodna. Apostoł nazywa miłość „więzią doskonałości”. Doskonałość nie oznacza tu człowieka bez wad. Oznacza spójność, w której dobre postawy trzymają się razem i tworzą jedną całość. Miłość działa jak spoiwo, dzięki któremu cnoty nie rozpadają się na pojedyncze, przypadkowe gesty. Ten werset zostawia wierzącym jasny obraz: bez miłości nawet dobre czyny łatwo się rozchodzą, a z nią tworzą wiarygodne życie.

W Liście do Kolosan 3:14 Paweł pisze: „Na to wszystko zaś nałóżcie miłość, która jest więzią doskonałości”. Wcześniej wymienia miłosierdzie, dobroć, pokorę, cichość i cierpliwość, a także wzajemne znoszenie się i przebaczenie. Miłość obejmuje te postawy i nadaje im wspólny kierunek. Obraz nakładanej szaty przypomina, że życie wiary staje się widoczne w konkretnych relacjach. Cierpliwość przy trudnej rozmowie, przebaczenie po doznanej krzywdzie czy dobroć wobec osoby, która nie może się odwdzięczyć, nie są osobnymi ozdobami. Miłość splata je w całość, której źródłem jest nowe życie z Chrystusem. W tym sensie „więź doskonałości” nie oznacza bezbłędności, lecz jedność, ku której prowadzi Chrystus. Werset mówi do wspólnoty: miłość wiąże ludzi, którzy są różni, i przypomina, że Chrystus jest wszystkim we wszystkich. Jej doskonałość nie polega na braku napięć, lecz na tym, że przebaczenie i dobroć mogą podtrzymywać więź, gdy łatwiej byłoby się od siebie odwrócić. Nadzieja wieczności nie odrywa tej miłości od codzienności. To, co trwa w Bogu, już teraz przybiera kształt w sposobie traktowania drugiego człowieka.