List do Kolosan 3:6 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o gniewie Bożym, który nadchodzi z powodu rzeczy wymienionych tuż wcześniej: rozpusty, nieczystości, lubieżności, złej żądzy i chciwości. Takie słowa potrafią uderzyć w wstyd i lęk, które wielu ludzi nosi po cichu. Fragment nie mówi jednak o przypadkowym potknięciu, lecz o postawach, które potrafią ukształtować całe życie i zamknąć serce na Boga. Warto zauważyć, że apostoł nie opisuje gniewu jako nagłego wybuchu. Wiąże go z tym, co wcześniej zniewalało człowieka, a w następnym wersecie przypomina, że adresaci sami tak kiedyś postępowali. Ta retrospekcja ma w sobie łagodność, bo pokazuje, że przeszłość nie jest ostatnim słowem o tych, którzy zaczęli żyć w Chrystusie. Wersety 9 i 10 mówią o zdjęciu dawnego człowieka i odnawianiu się ku głębszemu poznaniu Boga, dzięki czemu ostre ostrzeżenie stoi w kontekście nowego życia. Nie należy z tego wyciągać pewności, że każde cierpienie ma tę samą przyczynę albo że każdy grzech kończy się tak samo. Fragment mówi o konkretnej drodze życia i o tym, czego Bóg nie przyjmuje, a jednocześnie wskazuje na nadzieję odnowienia. Gniew w tym liście stoi obok wezwania do porzucenia tego, co niszczy, i właśnie ta bliskość obu myśli nadaje słowom Pawła ich ostateczny ciężar.

Zdanie „Z powodu nich nadchodzi gniew Boży na synów buntu” wyjaśnia powagę ostrzeżenia z poprzedniego wersetu. Paweł wymienia tam praktyki, które mają zostać uśmiercone, w tym chciwość nazywaną bałwochwalstwem. Nie chodzi więc o potępienie pragnień jako takich, lecz o sposób życia, w którym pożądanie przejmuje miejsce należne Bogu. „Synowie buntu” to określenie ludzi trwających w nieposłuszeństwie, a nie etykieta, którą można łatwo przypisać komuś na podstawie pojedynczego upadku. Sam Paweł przypomina Kolosanom, że dawniej tak postępowali; w następnym zdaniu wzywa ich jednak do odrzucenia gniewu, złości i kłamstwa. W tym kontekście ostrzeżenie nie służy budowaniu pogardy wobec innych. Pokazuje, że zło ma realną wagę i nie da się go pogodzić z nowym życiem w Chrystusie. „Nadchodzi” wskazuje na przyszły sąd, lecz werset nie podaje jego kalendarza ani nie rozwija osobnej nauki o jego przebiegu. Jego sens jest czytelny: życie ukryte z Chrystusem nie oznacza obojętności wobec grzechu. Przynależność do Niego zmienia to, co wspólnota uznaje za godne podtrzymywania.

Ten werset jest krótki, ale poważny. Apostoł nie opisuje gniewu Bożego jak nagłego wybuchu. W Liście do Kolosan 3:6 czytamy: „Z powodu nich nadchodzi gniew Boży na synów buntu”. Zaimek „nich” odsyła do grzechów wymienionych wcześniej, w wersecie piątym: rozpusty, nieczystości, złej żądzy i chciwości. Gniew nie jest tu tematem sam w sobie. Jest odpowiedzią na konkretny kierunek życia. Czas też ma znaczenie. Wersety 7 i 8 mówią, że Kolosanie dawniej w tym żyli, a teraz mają to odrzucić. Ten kontrast nie przekreśla nowego początku. Pokazuje raczej, że przemiana zaczyna się od zmiany kierunku, a nie od udawania, że dawne nie istniało. W zwykłym dniu widać to bardzo konkretnie. Chciwość przy rozliczeniach, zła żądza wobec cudzego, zimna złość przy kuchennym stole nie pozostają prywatną sprawą. Z czasem kształtują człowieka i jego relacje. Dlatego List do Kolosan łączy ostrzeżenie z obrazem zdjęcia dawnego człowieka i ubrania się w nowego, który odnawia się ku głębszemu poznaniu Boga. Ostrzeżenie nabiera sensu właśnie w świetle tej nadziei.

„Z powodu nich nadchodzi gniew Boży na synów buntu”. Słowa te odnoszą się do wymienionych wcześniej grzechów: między innymi nieczystości, złej żądzy i chciwości. Paweł nie przedstawia ich jako drobnych skaz, które nie mają znaczenia. Ukazują sposób życia sprzeczny z Bogiem, a Boży gniew oznacza, że zło nie pozostaje wobec Niego obojętne. W perspektywie Listu do Kolosan ostrzeżenie to nie jest jednak wyrokiem odcinającym wierzących od nadziei. Zaraz potem Paweł przypomina, że adresaci dawniej tak postępowali, a wcześniej mówi o życiu ukrytym z Chrystusem i o przyszłej chwale. Pamięć o dawnym życiu nie służy tu zawstydzaniu, lecz pokazuje powagę przemiany: przynależność do Chrystusa nadaje życiu nowy kierunek. Można wyobrazić sobie drogę, na której dawny ślad wciąż jest widoczny, choć prowadzi już gdzie indziej. Ostrzeżenie nie pozwala pomylić Bożej cierpliwości z przyzwoleniem na krzywdzące wybory. Zarazem przypomina, że przeszłość nie musi być ostatnim słowem o człowieku. Wobec wieczności znaczenie ma zarówno prawda o złu, jak i obietnica życia z Chrystusem.