List do Kolosan 3:1 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł wcześniej ukazał przywileje, jakie mamy w Chrystusie, między innymi uwolnienie spod jarzma prawa ceremonialnego. Teraz wskazuje na obowiązek, który wynika z tego daru. Wolność od tego prawa nie oznacza, że możemy żyć, jak nam się podoba. Przeciwnie, powinniśmy coraz wierniej chodzić z Bogiem i być posłuszni Ewangelii w każdej dziedzinie życia.

Paweł zaczyna od wezwania, by kierować serce ku niebu i odrywać je od tego świata: „Jeśli więc zostaliście wskrzeszeni z Chrystusem” (List do Kolosan 3:1). Naszym przywilejem jest to, że powstaliśmy do życia razem z Chrystusem. Uczestniczymy w dobrodziejstwach Jego zmartwychwstania, a dzięki naszej jedności i więzi z Nim zostaliśmy usprawiedliwieni, czyli uznani za sprawiedliwych przed Bogiem, uświęceni, czyli uczynieni świętymi, i będziemy uwielbieni. Z tego Paweł wyciąga wniosek, że mamy szukać tego, co w górze.

Sprawy przyszłego świata powinny obchodzić nas bardziej niż sprawy doczesne. Niebo ma być naszym celem i dążeniem. Przede wszystkim mamy szukać przychylności Boga, przez wiarę, nadzieję i świętą miłość trwać we wspólnocie z tym, co w górze, a także stale troszczyć się o to, by mieć prawo do niebiańskiej radości i być gotowymi jej zaznać. Dzieje się tak dlatego, że Chrystus zasiada po prawicy Boga. On, nasz najlepszy przyjaciel i nasza Głowa, został wyniesiony do najwyższej chwały w niebie i poprzedził nas, by przygotować nam niebiańskie szczęście. Powinniśmy więc szukać i cenić to, co nabył za tak wielką cenę i o co wciąż tak troskliwie się stara. Mamy żyć tak, jak żył Chrystus na ziemi i jak żyje teraz w niebie, na ile pozwala nam ludzka słabość.

Paweł szerzej wyjaśnia ten obowiązek: mamy kierować myśli ku temu, co w górze, a nie ku temu, co na ziemi (List do Kolosan 3:2). Szukać spraw niebiańskich znaczy darzyć je uczuciem, miłować je i pragnąć ich. Serce unosi się na skrzydłach miłości ku temu, co duchowe i Boże. Musimy poznać te sprawy, cenić je ponad wszystko i przygotowywać się, by móc się nimi cieszyć.

Dawid okazywał miłość do domu Boga, żarliwie go szukając i przygotowując się do przebywania w nim (Księga Psalmów 27:4). Na tym polega duchowe usposobienie (List do Rzymian 8:6) oraz szukanie i pragnienie lepszej, niebiańskiej ojczyzny (List do Hebrajczyków 11:14; List do Hebrajczyków 11:16). W tym miejscu sprawy ziemskie przeciwstawione są niebiańskim. Jeśli nasze serca mają być zwrócone ku niebu, nie możemy kurczowo trzymać się spraw doczesnych ani pokładać w nich zbyt wielkich nadziei. Niebo i ziemia ciągną w przeciwnych kierunkach, dlatego nie da się w pełni oddać obu naraz. Im bardziej rośnie nasze przywiązanie do jednego, tym słabnie ono wobec drugiego.

Paweł podaje trzy powody takiego postępowania. Po pierwsze, umarliśmy dla spraw doczesnych i nie mogą już być naszym udziałem. Potwierdzamy to wyznaniem wiary i pokazujemy w życiu, bo zostaliśmy pogrzebani z Chrystusem i zjednoczeni z podobieństwem Jego śmierci. Każdy chrześcijanin został ukrzyżowany dla świata, a świat dla niego (List do Galatów 6:14). Skoro umarliśmy dla ziemskich spraw i wyrzekliśmy się ich jako źródła szczęścia, nie ma sensu kierować ku nim serca ani za nimi gonić. Powinniśmy być wobec nich jak umarli: nieporuszeni i niedający się im pochłonąć.

Po drugie, nasze prawdziwe życie jest w innym świecie. Umarliśmy, a nasze życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu (List do Kolosan 3:3). Nowe życie wierzącego pochodzi stamtąd: rodzi się i czerpie pokarm z góry, a jego pełnia pozostaje zachowana dla przyszłego życia. Jest ukryte z Chrystusem nie tylko dlatego, że go nie widzimy, lecz także dlatego, że jest bezpieczne. Życie chrześcijanina pozostaje pod opieką Chrystusa. Chrystus żyje, dlatego i my będziemy żyć (Ewangelia Jana 14:19). Chrystus jest teraz dla nas ukryty, bo jeszcze Go nie widzimy. To jednak daje nam pociechę: nasze życie jest ukryte z Nim i bezpiecznie u Niego zachowane. Mamy powód, by miłować Tego, którego nie widzieliśmy (Pierwszy List Piotra 1:8), i czerpać pociechę ze szczęścia, którego jeszcze nie dostrzegamy, a które jest dla nas zachowane w niebie.

Po trzecie, mamy nadzieję na pełnię szczęścia, gdy Chrystus powróci. Jeśli teraz żyjemy w czystości i oddaniu Bogu, to gdy ukaże się Chrystus, który jest naszym życiem, ukażemy się razem z Nim w chwale (List do Kolosan 3:4). Chrystus jest życiem wierzącego: żyjemy, ale już nie my, bo żyje w nas Chrystus (List do Galatów 2:20). Jest On zarówno źródłem, jak i celem chrześcijańskiego życia. Przez swego Ducha żyje w nas, a my we wszystkim żyjemy dla Niego. Dla chrześcijanina żyć to Chrystus (List do Filipian 1:21).

Chrystus powróci. Teraz pozostaje ukryty, a niebo zatrzyma Go aż do tego czasu, lecz ukaże się w całym blasku niebiańskiej chwały, w otoczeniu świętych aniołów, jaśniejąc własną chwałą i chwałą Ojca (Ewangelia Marka 8:38; Ewangelia Łukasza 9:26). Wtedy i my ukażemy się z Nim w chwale. Zaszczytem Chrystusa będzie obecność Jego odkupionego ludu, bo przyjdzie, aby zostać uwielbionym w swoich świętych (Drugi List do Tesaloniczan 1:10). Zaszczytem Jego ludu będzie przyjść z Nim i pozostać z Nim na zawsze. Podczas powtórnego przyjścia Chrystusa wszyscy święci spotkają się razem, a ci, których życie jest teraz ukryte z Chrystusem, ukażą się z Nim w chwale, którą On sam się cieszy (Ewangelia Jana 17:24).

Taka przyszłość powinna kierować nasze serca ku tamtemu światu i skłaniać nas do życia ponad tym, co doczesne. Nie ma tu niczego, co zasługiwałoby na tak wielką miłość, a wszystko, co jest w górze, przyciąga nasze serca. Tam jest nasza Głowa, nasz dom i nasz skarb, i mamy nadzieję, że pozostaniemy tam na zawsze.