List do Kolosan 3:2 – znaczenie i zastosowanie

Słowo „dążcie” brzmi jak zachęta do wysiłku, ale Apostoł pisze do ludzi, którzy, jak zakłada, razem z Chrystusem powstali z martwych. List do Kolosan 3:3 mówi wprost, że ich życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu. Ta prawda nie jest ozdobą pobożności. Dotyka miejsca, w którym człowiek najbardziej się lęka, czy jego wartość zależy od tego, co uda mu się osiągnąć na ziemi. Wskazanie „tego, co w górze” nie oznacza, że trzeba udawać, iż ziemia nie boli. Ciało się męczy, relacje ranią, a tęsknota za czymś trwałym wraca w najmniej spodziewanych chwilach. Werset nie odcina od uczuć, pokazuje raczej, na czym serce ma się oprzeć. Następne wersety konkretnie wskazują, co ma zamilknąć: rozpusta, nieczystość, chciwość. Apostoł nazywa chciwość bałwochwalstwem, bo to, czego pragniemy najbardziej, zaczyna wyznaczać nasze życie. Gdy spojrzenie wraca w górę, ziemska trudność nie znika, ale przestaje być ostatnim słowem o człowieku. Pod tym kryje się spokój, bo życie ukryte z Chrystusem nie zależy od tego, czy dzisiejszy dzień wypadł dobrze. Nadzieja na ukazanie się Chrystusa w chwale, o którym mówi List do Kolosan 3:4, nie kończy się wraz z kolejnym zawodem.

„Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi” (List do Kolosan 3:2) łatwo odczytać jako wezwanie do odwrócenia się od codzienności. Kontekst wskazuje jednak na inną różnicę: nie między światem duchowym a materialnym, lecz między życiem ukierunkowanym na Chrystusa a postępowaniem, które sprzeciwia się tej więzi. Werset 1 wyjaśnia, co oznacza „to, co w górze”: Chrystus tam przebywa, a wierzący mają z Nim udział w nowym życiu. Werset 3 mówi, że ich życie jest „ukryte z Chrystusem w Bogu”. Nie chodzi więc o marzenie o niebie ani pogardę dla ziemskich obowiązków. Chodzi o przyjęcie Chrystusa jako punktu odniesienia dla tego, co uchodzi za ważne i godne pragnienia. Następny werset pokazuje moralny skutek takiego ukierunkowania: Paweł wymienia między innymi nieczystość i chciwość. Przykładem może być uczciwość w pracy, nawet gdy oszustwo przyniosłoby zysk. „Nie do tego, co na ziemi” nie potępia samego życia na ziemi; przestrzega przed pragnieniami, które zajmują miejsce należne Bogu. To Chrystus, nie doraźna korzyść, wyznacza miarę życia.

Ten werset nie zaczyna się od zakazu. Autor listu najpierw przypomina, że wierzący razem z Chrystusem powstali z martwych, a dopiero potem wskazuje kierunek: dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi. Czasownik „dążyć” opisuje ruch, a nie jednorazową decyzję. To, co w ciągu dnia zajmuje serce i uwagę, pokazuje, dokąd naprawdę zmierzamy. Warto zauważyć, że w Liście do Kolosan 3:3 życie wierzących jest ukryte z Chrystusem w Bogu. Ich tożsamość nie zależy od tego, co widać w pracy, w domu czy na koncie bankowym. Sprawy ziemskie nie znikają, ale zmienia się ich miejsce w hierarchii. Praktycznie dążenie do góry rozpoznaje się po wyborach. Człowiek, który planuje tydzień i pyta, czy dana decyzja służy relacji z Bogiem i bliskimi, nie idzie tylko za pierwszym impulsem. Może mieć pieniądze, obowiązki i plany, ale nie powinien być przez nie prowadzony. Ten werset niesie też pewną nadzieję. Kierunek nie oznacza ucieczki od ziemi. Oznacza patrzenie na nią z perspektywy kogoś, kto już należy do Boga.

„Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi” — te słowa nie odrywają życia od codzienności. List do Kolosan wyjaśnia, że chodzi o rzeczywistość, w której przebywa Chrystus, oraz o życie ukryte z Nim w Bogu. Perspektywa wieczności nie pomniejsza tego, co dzieje się teraz. Nadaje temu inną miarę. Obrazem może być okno: nie przenosi człowieka poza dom, lecz wpuszcza światło do jego wnętrza. Podobnie nadzieja związana z Chrystusem może oświetlać zwyczajne decyzje. Uczciwość zamiast zysku zdobytego kosztem innych, wierność w relacji czy rezygnacja z podsycania krzywdy nabierają znaczenia, gdy życie nie kończy się na tym, co widzialne. Werset nie zachęca do pogardy dla ziemskiego życia, lecz do odwrócenia się od tego, co Paweł nazywa przyziemnym i wiąże z chciwością czy nieczystością. Niebo nie jest tu abstrakcyjnym marzeniem. Jest związane z Chrystusem, który stanowi źródło nadziei i miarę nowego życia. To, co ukryte z Nim w Bogu, nadaje kierunek temu, co widoczne.