List do Kolosan 3:7 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset wraca do przeszłości bardzo spokojnie. Apostoł pisze: „I wy dawniej tak postępowaliście, kiedy w tym żyliście.” Nie rozwija dawnych grzechów ani nie opisuje ich szczegółowo. Przypomina jedynie, że wspólnota w Kolosach kiedyś żyła w tym, co wcześniej wymienił: w rozpuście, nieczystości i chciwości. Nie ma w tym charakteru oskarżenia, lecz raczej przypomnienie, skąd wyszło życie, które teraz jest odnawiane. Słowo „dawniej” pokazuje dystans, ale nie zamyka drogi. Pamięć o takim życiu potrafi zaboleć, bo pokazuje, jak mocno kiedyś trzymało ono w swoich rękach. Werset nie każe jednak zatrzymywać się na wspomnieniu. W Liście do Kolosan 3:8 pojawia się słowo „teraz”, a wraz z nim wezwanie do odrzucenia tego, co zostało wymienione. Werset 7 pokazuje więc, skąd wyszła ta wspólnota, zanim wskaże, dokąd ma iść. Apostoł nie udaje, że dawny sposób życia nigdy nie istniał, i nie czyni z niego ostatniego słowa o ludziach, do których pisze. Ta uczciwość wobec przeszłości, połączona z nadzieją na to, co nowe, jest w tym krótkim zdaniu najbardziej poruszająca.

„I wy dawniej tak postępowaliście, kiedy w tym żyliście” — zdanie to łączy przeszłe postępowanie z dawnym sposobem życia. Paweł nie opisuje tu ludzi z zewnątrz ani nie przypisuje Kolosanom obcej winy: przypomina im, że zachowania wymienione w poprzednich wersetach należały także do ich historii. Kluczowe rozróżnienie dotyczy przeszłości i teraźniejszej tożsamości. Werset nie łagodzi powagi wymienionych grzechów, ale też nie przedstawia ich jako niezmiennej definicji człowieka. Rozdział zaczyna się od życia ukrytego z Chrystusem w Bogu, a zaraz potem mówi o odrzuceniu dawnych postaw i przyobleczeniu się w nowego człowieka. Dawny sposób życia jest więc realną częścią pamięci, lecz nie musi wyznaczać obecnego kierunku. Słowo „żyliście” sugeruje coś szerszego niż pojedynczy upadek: utrwalony sposób postępowania. To ważne, bo tekst mówi o przemianie, a nie o udawaniu, że przeszłość nie istniała. Wspólnota chrześcijańska nie składa się z ludzi bez historii; jej jedność opiera się na Chrystusie, który odnawia człowieka ku poznaniu Boga. Werset 7 nazywa dawną drogę, by wyraźniej odróżnić ją od życia, które teraz ma kształtować wspólnotę.

Ten werset patrzy wstecz. Apostoł przypomina, że dawne postępowanie czytelników kształtowały rzeczy wymienione wcześniej w Liście do Kolosan 3:5: rozpusta, nieczystość, zła żądza i chciwość. Słowo „dawniej” wskazuje więc na określony sposób życia, w którym człowiek poruszał się w tym samym kierunku. Na przykład ktoś bierze każdą okazję do zysku bez namysłu, a z czasem przestaje zauważać, że jego dni kręcą się wyłącznie wokół pieniędzy. Taki rytm nie powstaje w jeden dzień. Buduje się przez lata drobnych wyborów. Werset nie zatrzymuje się jednak na wspomnieniu. Następny fragment, w Liście do Kolosan 3:8, zaczyna się od słów „A teraz”, które wyznaczają wyraźną zmianę. Tekst nie obiecuje łatwej ani natychmiastowej przemiany. Mówi o tym, w czym dawniej żyliśmy, i pozostawia otwartą drogę do odejścia od tego. Ta perspektywa ma wymiar praktyczny. Pamięć o dawnym sposobie życia pomaga rozpoznać jego powroty, zanim nabiorą siły. Może też uchronić przed bezradnością, bo to, co kiedyś stanowiło codzienność, nie musi nią pozostać.

Słowa „I wy dawniej tak postępowaliście, kiedy w tym żyliście” zatrzymują wzrok na słowie „dawniej”. Paweł przypomina Kolosanom, że opisane wcześniej złe pragnienia należały do ich dawnego sposobu życia. Nie mówi, że zło było błahe ani że przemiana dokonała się ich własną siłą. Umieszcza ich przeszłość w świetle nowego życia z Chrystusem. To ważne dla chrześcijańskiej nadziei. Dawne postępowanie jest częścią prawdziwej historii człowieka, ale nie musi być jej ostatnim słowem. Obraz z Listu do Kolosan 3:3, gdzie życie jest „ukryte z Chrystusem w Bogu”, wskazuje na to, co nie zawsze widać od razu: przemiana może dojrzewać pośród zwyczajnych dni, zanim stanie się widoczna w pełni. Werset nie daje powodu do wywyższania się nad innymi ani do pogardy dla własnej przeszłości. Przypomina raczej o łasce, która zmienia kierunek życia, oraz o odpowiedzialności za obecne postępowanie. W kolejnym wersecie Paweł mówi, by odrzucić gniew, złość i krzywdzącą mowę. Dawne życie zostaje nazwane, lecz tożsamość wspólnoty coraz pełniej kształtuje się wokół Chrystusa.