List do Kolosan 3:12 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł wzywa teraz wierzących do wzajemnej miłości i współczucia: „Przyobleczcie się w serdeczne współczucie” (List do Kolosan 3:12). Nie wystarczy porzucić gniewu i zapalczywości, o których mowa w Liście do Kolosan 3:8. Trzeba także przyoblec się we współczucie i dobroć. Nie wystarczy przestać wyrządzać krzywdę, trzeba też uczyć się czynić dobro. Nie chodzi jedynie o to, by nie ranić innych, lecz by czynić dobro wszystkim, na ile to możliwe.

Powód tego wezwania głęboko porusza: „Przyobleczcie się jako wybrani Boży, święci i umiłowani”. Święci są ludem wybranym przez Boga, a tych, których Bóg wybrał i uświęcił, darzy miłością. Powinni żyć zgodnie ze swoją tożsamością, aby nie utracić zaszczytu związanego ze świętością ani pocieszenia płynącego z tego, że zostali wybrani i są umiłowani. Ci, którzy są święci przed Bogiem, powinni być także pokorni i pełni miłości wobec wszystkich ludzi.

To, w co mamy się przyoblec, obejmuje kilka rzeczy. Pierwszą jest współczucie dla cierpiących, czyli najczulsze miłosierdzie. Ci, którzy sami otrzymali od Boga tak wiele miłosierdzia, powinni okazywać je wszystkim, którzy go potrzebują: „Bądźcie miłosierni, jak miłosierny jest wasz Ojciec” (Ewangelia Łukasza 6:36).

Drugą jest dobroć wobec przyjaciół i tych, którzy nas kochają. Życzliwość i uprzejmość przystoją ludowi wybranemu przez Boga. Ewangelia nie tylko uspokaja umysł, lecz także łagodzi serce i sprawia, że łatwiej żyć z drugim człowiekiem. Buduje też przyjaźń między ludźmi, a nie tylko pokój z Bogiem.

Trzecią jest pokora serca, zarówno w podporządkowaniu się tym, którzy mają nad nami władzę, jak i w okazywaniu względów tym, którzy są od nas niżej. Potrzebujemy nie tylko pokornej postawy na zewnątrz, lecz także pokornego serca. „Uczcie się ode Mnie, bo jestem łagodny i pokorny sercem” (Ewangelia Mateusza 11:29).

Czwartą jest łagodność wobec tych, którzy nas rozdrażnili lub w jakiś sposób skrzywdzili. Nie powinniśmy pozwalać, by zniewaga lub lekceważenie popychały nas do nieuprzejmego czy grzesznego postępowania. Zamiast tego mamy mądrze powściągać gniew i cierpliwie znosić gniew innych.

Piątą jest cierpliwość wobec tych, którzy wciąż nas prowokują. „Miłość jest cierpliwa” i łaskawa (1 List do Koryntian 13:4). Wiele osób potrafi znieść krótkotrwałą przykrość, ale traci cierpliwość, gdy się ona przedłuża. Mamy jednak wytrwale znosić zarówno krzywdy wyrządzane przez ludzi, jak i ciosy, które przynosi Boża opatrzność. Bóg jest cierpliwy wobec nas mimo wszystkich naszych przewinień przeciwko Niemu, dlatego i my powinniśmy okazywać innym taką cierpliwość.

Szóstą jest wzajemna wyrozumiałość, bo wszyscy mamy słabości i wady: „znosząc jedni drugich”. Każdy z nas ma coś, co inni muszą w nas znosić. To dobry powód, by znosić w nich to, co nam przeszkadza. Potrzebujemy od innych takiej samej życzliwości, jaką sami mamy im okazywać.

Siódmą jest gotowość do przebaczania krzywd: „przebaczając sobie nawzajem, jeśli ktoś ma powód do skargi przeciw komuś”. Dopóki żyjemy na tym świecie, gdzie w naszych sercach jest tak wiele grzechu i tak wiele rzeczy może prowadzić do konfliktu, spory zdarzają się czasem nawet wśród wybranych przez Boga. Paweł i Barnaba ostro się poróżnili i rozstali (Dzieje Apostolskie 15:39), a Paweł popadł w konflikt także z Piotrem (List do Galatów 2:14). Mimo to mamy obowiązek przebaczać sobie w takich sytuacjach, nie chować urazy, lecz puścić zniewagę w niepamięć. Powód jest jasny: „jak Chrystus wam przebaczył, tak i wy przebaczajcie”.

Świadomość, że Chrystus przebaczył nam tak wiele grzechów, jest mocnym powodem, by przebaczać innym. Jego moc odpuszczania grzechów potwierdza Jego boski autorytet, a Jego przykład powinniśmy naśladować, jeśli sami chcemy otrzymać przebaczenie. „Przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili” (Ewangelia Mateusza 6:12).

Aby tak postępować, mamy zrobić kilka rzeczy. Po pierwsze, powinniśmy przyoblec się w miłość: „Nad wszystko przyobleczcie się w miłość” (List do Kolosan 3:14). Oznacza to, że miłość ma być naszym okryciem, znakiem rozpoznawczym i cechą, która nas wyróżnia. Jest także tym, co najważniejsze, i podsumowaniem wszystkich naszych obowiązków wobec siebie nawzajem. Wiara jest fundamentem, a miłość zwieńczeniem. Miłość jest więzią doskonałości, spoiwem, które jednoczy szczęśliwą wspólnotę.

Po drugie, mamy pozwolić, by pokój Boży panował w naszych sercach (List do Kolosan 3:15). Może chodzić o pokój z Bogiem i pocieszające poczucie Jego przychylności albo o zgodne usposobienie między nami. Nazywa się go pokojem Bożym, ponieważ Bóg wzbudza go w tych, którzy do Niego należą. „Królestwo Boże to sprawiedliwość i pokój” (List do Rzymian 14:17). Pokój ten powinien rządzić naszymi sercami niczym rozjemca, który rozstrzyga spory między nami. Zostaliśmy powołani do tego pokoju jako jedno ciało, dlatego powinniśmy żyć ze sobą w zgodzie, tak jak zgodnie współdziałają członki jednego ciała. Aby podtrzymywać takie usposobienie, musimy być wdzięczni. Wdzięczność jest tak miła Bogu, że pomaga nam okazywać innym życzliwość i łagodność.

Po trzecie, mamy pozwolić, by słowo Chrystusa obficie w nas mieszkało (List do Kolosan 3:16). Ewangelia jest słowem Chrystusa danym nam, ale to nie wystarczy. Ma w nas zamieszkać jak gospodarz domu, który kieruje wszystkim pod swoim dachem. Powinniśmy czerpać z niej wskazówki, a także otrzymywać we właściwym czasie siłę, łaskę i pocieszenie. Słowo Chrystusa ma być nam bliskie w każdej sytuacji i kształtować nasze życie. Powinniśmy dobrze je znać i korzystać z niego dla własnego dobra (Księga Hioba 5:27). Ma mieszkać w nas obficie, a nie zaledwie odrobinę. Wielu ludzi nosi w sobie słowo, ale jest ono w nich słabe i ma niewielki wpływ na ich życie. Dusza rozkwita, gdy słowo Boże obficie w nas mieszka, gdy jesteśmy pełni Pisma Świętego i łaski Chrystusa. Trzeba jednak czynić to mądrze. Mądrość polega na odnoszeniu tego, co wiemy, do własnego życia. Słowo Chrystusa nie może mieszkać w nas jedynie jako zbiór myśli czy przedmiot studium, lecz jako mądrość, która pomaga nam być dobrymi chrześcijanami i żyć jak dzieci mądrości.

Po czwarte, mamy nauczać i napominać jedni drugich. Pomaga nam to wzrastać w łasce, bo wzajemnie się pobudzamy i doskonalimy swoją wiedzę, dzieląc się nią dla dobra innych.

Powinniśmy napominać się i zachęcać nawzajem psalmami i hymnami. Śpiewanie psalmów należy do ewangelicznego oddawania czci Bogu. Obejmuje ono psalmy Dawida, a także hymny duchowe i pieśni zaczerpnięte z Pisma Świętego, odpowiednie na różne okazje. Zastępują one nieczyste i niemoralne pieśni używane w kulcie bożków. Te słowa pokazują, że poezja sakralna ma swoje właściwe miejsce i może bardzo pomagać ludziom we wzrastaniu.

Śpiewając psalmy, nie śpiewamy ich naprawdę, jeśli nie czynimy tego z łaską w sercu. Oznacza to, że treść pieśni powinna nas poruszać, a nasz śpiew powinien płynąć z prawdziwego oddania i zrozumienia. Śpiewanie psalmów służy nie tylko uwielbieniu, lecz także nauczaniu. Powinniśmy przez nie pobudzać samych siebie, zachęcać się nawzajem i przekazywać sobie pouczenie.

Wszystko mamy czynić w imię Chrystusa (List do Kolosan 3:17). Cokolwiek robimy słowem lub czynem, powinniśmy czynić na Jego polecenie i pod Jego władzą, polegając na Jego mocy i dążąc do Jego chwały. Zdajemy się także na Jego zasługi, aby Bóg przyjął to, co w nas dobre, i przebaczył to, co niedoskonałe.

Powinniśmy dziękować w każdej sytuacji. Cokolwiek robimy, mamy nieustannie składać dziękczynienie, jak czytamy w Liście do Efezjan 5:20: dziękować zawsze za wszystko. Pan Jezus jest pośrednikiem, czyli Tym, który prowadzi nas do Boga, zarówno z naszym uwielbieniem, jak i z modlitwami. Dziękujemy Bogu Ojcu w imię Pana Jezusa Chrystusa, jak czytamy w Liście do Efezjan 5:20. Ci, którzy wszystko czynią w imię Chrystusa, zawsze mają powód, by dziękować Bogu Ojcu.