List do Kolosan 3:15 – znaczenie i zastosowanie

Serce w tym wersie to miejsce, w którym człowiek czuje radość, lęk i zmęczenie, a List do Kolosan 3:15 mówi, że właśnie tam ma rządzić pokój Chrystusowy. Czasownik „rządzić” brzmi mocno i dobrze oddaje to, że pokój ma w sercu ostatnie słowo, nawet wtedy, gdy wewnątrz panuje burza. Apostoł nie zamyka tego jednak w obrębie jednej osoby, bo przypomina, że wezwani zostaliśmy w jednym Ciele. Spokój serca rodzi się więc także we wspólnocie, a nie wyłącznie w samotnym wysiłku. Kobieta, która po ostrej rozmowie z bliskim wraca do domu z ciężkim sercem, może odkryć, że nie musi od razu rozstrzygać wszystkiego. Pokój w tym sensie nie usuwa bólu, ale pozwala spojrzeć na niego spokojniej. Zaraz po tym wezwaniu pada krótkie zdanie: „I bądźcie wdzięczni!”. Wdzięczność stoi tuż obok pokoju, jakby serce, w którym pokój zaczyna rządzić, samo uczyło się dziękować za to, co już otrzymało.

Pokój Chrystusowy nie oznacza po prostu braku napięcia ani prywatnego poczucia spokoju. Paweł mówi, by ten pokój „rządził” sercami, a zaraz dodaje, że wspólnota została do niego wezwana w jednym Ciele. Obraz rządzenia wskazuje na kryterium rozstrzygania: nie uraza ani potrzeba postawienia na swoim mają decydować o relacjach, lecz pokój związany z Chrystusem. Ten sens widać w bezpośrednim kontekście. Wcześniej Paweł wymienia miłosierdzie, pokorę, cierpliwość, wzajemne znoszenie się i przebaczenie; miłość nazywa więzią, która spaja te postawy. Pokój nie zastępuje więc trudnych rozmów ani nie nakazuje udawać, że krzywdy nie było. Określa raczej kierunek życia ludzi, których Chrystus jednoczy mimo różnic. Wezwanie „bądźcie wdzięczni” łączy się z tym wspólnotowym obrazem. Wdzięczność nie jest nagrodą za bezkonfliktowe życie, lecz odpowiedzią na dobro otrzymane od Boga. W dalszym wersecie wdzięczność wraca jako część słów i czynów podejmowanych w imię Jezusa. Pokój Chrystusowy staje się zatem widoczny nie tylko w odczuciach, ale także w sposobie, w jaki wspólnota traktuje siebie nawzajem.

Pokój, o którym mówi List do Kolosan 3:15, nie jest nastrojem, na który trzeba czekać. Apostoł pisze, że ma on rządzić sercami. Oznacza to, że w chwili wewnętrznego zamętu to pokój ma mieć ostatnie słowo, a nie lęk, uraza czy chęć odwetu. Ten pokój nazwano pokojem Chrystusowym. Nie jest on wytworem temperamentu ani sprytną strategią. Pochodzi od Chrystusa, dlatego może działać nawet wtedy, gdy wszystko wokół wydaje się napięte. List Kolosan łączy go z miłością, którą nazywa więzią doskonałości (3:14), więc pokój i miłość idą tu razem. Wers wiąże ten pokój z wezwaniem do jednego Ciała. Wspólnota, czy to rodzinna, parafialna, czy zborowa, ma być miejscem, gdzie różnice nie zamieniają się w podziały. Może się zdarzyć, że dwie osoby spierają się o ważną sprawę. Wtedy pokój nie oznacza ciszy za wszelką cenę. Pozwala mówić prawdę bez pogardy. Na końcu pada zdanie: „I bądźcie wdzięczni!”. Wdzięczność nie jest tu ozdobnikiem. Przypomina, że pokój jest darem, a nie wynikiem własnej zasługi, i dlatego trudniej wtedy o pychę.

„A waszymi sercami niech rządzi pokój Chrystusowy” — Paweł mówi o pokoju, który ma mieć głos w życiu wspólnoty. Nie jest on prywatnym schronieniem przed innymi. Wyrasta z życia ukrytego z Chrystusem i łączy tych, którzy zostali wezwani w jednym Ciele. Wspólny pokój może więc kształtować także zwyczajne wybory: czy w sporze ważniejsze okaże się zwycięstwo, czy dobro drugiego człowieka; czy pamięć o urazie, czy gotowość do przebaczenia. Wcześniejsze słowa listu wiążą tę drogę z miłosierdziem, pokorą, cierpliwością i miłością. Pokój nie unieważnia różnic ani nie obiecuje życia bez napięć. Przypomina, że w Chrystusie przynależność do jednego Ciała jest głębsza niż podziały, które zwykle określają ludzi. Zdanie „I bądźcie wdzięczni!” brzmi jak ciche dopełnienie tej wspólnotowej rzeczywistości. Wdzięczność kieruje wzrok ku temu, co zostało przyjęte: życiu z Chrystusem i miejscu pośród innych. Serce poddane Jego pokojowi nie należy już wyłącznie do siebie; uczestniczy w nadziei większej niż doczesność.