1 Księga Królewska 11:1
Król Salomon pokochał też wiele kobiet obcej narodowości, a mianowicie: córkę faraona, Moabitki, Ammonitki, Edomitki, Sydonitki i Chetytki,
1 Księga Królewska 11: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 43 | Biblia BibleGuided — Polski
Król Salomon pokochał też wiele kobiet obcej narodowości, a mianowicie: córkę faraona, Moabitki, Ammonitki, Edomitki, Sydonitki i Chetytki,
z narodów, co do których Pan nakazał Izraelitom: Nie łączcie się z nimi i one niech nie łączą się z wami, bo na pewno zwrócą wasze serca ku swoim bogom. Jednak Salomon z miłości złączył się z nimi,
tak że miał siedemset żon-księżniczek i trzysta żon drugorzędnych. Jego żony uwiodły więc jego serce.
Kiedy Salomon się zestarzał, żony zwróciły jego serce ku obcym bogom i wskutek tego jego serce nie pozostało tak szczere wobec Pana, jego Boga, jak serce jego ojca, Dawida.
Zaczął bowiem czcić Asztartę, boginię Sydończyków, oraz Milkoma, ohydę Ammonitów.
Salomon dopuścił się więc tego, co jest złe w oczach Pana, i nie okazał pełnego posłuszeństwa Panu, jak Dawid, jego ojciec.
Salomon zbudował również posąg Kemoszowi, bożkowi moabskiemu, na górze na wschód od Jerozolimy, oraz Milkomowi, ohydzie Ammonitów.
W 1 Księdze Królewskiej 11:7 Salomon wznosi posągi Kemoszowi i Milkomowi, obcym bogom, w pobliżu Jerozolimy. Pokazuje to, jak daleko odszedł od wierności Bogu, opisanej …
Przeczytaj pełną analizęTak samo uczynił wszystkim swoim żonom obcej narodowości, palącym kadzidła i składającym ofiary swoim bogom.
Pan rozgniewał się więc na Salomona za to, że jego serce odwróciło się od Pana, Boga izraelskiego. Dwukrotnie mu się ukazał
i zabraniał mu czcić obcych bogów, ale on nie zachował tego, co Pan mu nakazał.
Wtedy Pan powiedział Salomonowi: Wobec tego, że tak postąpiłeś i nie zachowałeś mojego przymierza oraz moich praw, które ci dałem, nieodwołalnie wyrwę ci królestwo i dam twojemu słudze.
Choć nie uczynię tego za twojego życia ze względu na twojego ojca, Dawida, to wyrwę je z ręki twojego syna.
Jednak nie wyrwę całego królestwa. Dam twojemu synowi jedno pokolenie ze względu na Dawida, mojego sługę, i ze względu na Jeruzalem, które wybrałem.
Pan wzbudził więc Salomonowi przeciwnika w osobie Hadada, Edomity, z królewskiego potomstwa, w Edomie.
Bo kiedy Dawid był w Edomie, wtedy dowódca wojska, Joab, udał się tam, aby pogrzebać zabitych, ponieważ wybił wszystkich mężczyzn w Edomie.
Joab bowiem przebywał tam sześć miesięcy z całym Izraelem, aż do wytępienia wszystkich mężczyzn w Edomie.
Wówczas ten Hadad uciekł razem z ludźmi edomskimi spośród sług swojego ojca, aby dostać się do Egiptu. Hadad był wtedy małym chłopcem.
1 Księga Królewska 11:17 wyjaśnia, że Hadad, edomicki potomek królewskiego rodu, jako mały chłopiec uciekł do Egiptu z ludźmi swojego ojca. W kontekście wcześniejszej przemocy …
Przeczytaj pełną analizęPo wydostaniu się z kraju Midian przybyli do Paran i po zabraniu ze sobą ludzi z Paran przybyli do Egiptu, do faraona, króla egipskiego, który dał mu mieszkanie oraz wyznaczył mu wyżywienie, a także dał mu ziemię.
Ponieważ Hadad zyskał wielkie łaski u faraona, ten dał mu za żonę siostrę swojej żony, siostrę królowej Tachpnes.
Kiedy siostra Tachpnes urodziła mu jego syna Genubata, wtedy Tachpnes wychowała go w domu faraona i Genubat został razem z synami faraona na jego dworze.
Gdy Hadad dowiedział się w Egipcie, że Dawid spoczął przy swoich przodkach i że zmarł dowódca wojska, Joab, wtedy Hadad powiedział faraonowi: Poślij mnie, abym udał się do mojego kraju.
Na to faraon odpowiedział mu: Czy czegoś ci brakuje przy mnie i dlatego pragniesz iść do swojego kraju? A on powiedział: Nie, ale zechciej mnie wysłać!
Bóg wzbudził też Salomonowi przeciwnika w osobie Rezona, syna Eliady, który uciekł od swojego pana Hadadezera, króla Soby.
Zgromadził on przy sobie ludzi i został przywódcą zgrai. Kiedy Dawid ich tępił, wtedy uciekł do Damaszku, zdobył go i przebywał w nim, rządząc Damaszkiem.
Został więc przeciwnikiem Izraela za czasów Salomona oraz wrogiem, jak i Hadad, ponieważ znienawidził Izraela i królował w Aramie.
Ponadto Jeroboam, syn Nebata Efratejczyka ze Seredy – jego matka nazywała się Serua, a była wdową – dawniej sługa Salomona, zbuntował się przeciw królowi.
A oto sprawa, z powodu której zbuntował się przeciw królowi. Salomon zbudował Millo, a przez to zamurował wyłom w murze Miasta Dawida, swojego ojca.
Jeroboam zaś był człowiekiem uzdolnionym. Więc Salomon, zobaczywszy, że młodzieniec był sprawnym pracownikiem, mianował go nadzorcą wszystkich robotników rodu Józefa.
Gdy pewnego razu Jeroboam wyszedł z Jerozolimy, spotkał go na drodze prorok Achiasz z Szilo, ubrany w nowy płaszcz. Tylko oni obaj byli na polu.
Wtedy Achiasz zdjął nowy płaszcz, który miał na sobie, i porozdzierał go na dwanaście części
i powiedział Jeroboamowi: Weź sobie dziesięć części, bo tak powiedział Pan, Bóg Izraela: Oto wyrwę królestwo z ręki Salomona, a tobie dam dziesięć pokoleń.
Tylko jedno pokolenie będzie miał ze względu na Dawida, mojego sługę, i ze względu na miasto Jeruzalem, które wybrałem ze wszystkich pokoleń Izraela.
A to dlatego, że Mnie opuścił i oddawał pokłon Asztarcie, bogini sydońskiej, Kemoszowi, bogu moabskiemu, i Milkomowi, bogu Ammonitów, a nie poszedł moimi drogami, aby wykonywać to, co uznaję za sprawiedliwe, oraz moje polecenia i prawa tak, jak jego ojciec, Dawid.
Ale nie zabiorę z jego ręki całego królestwa. Choć zostawię go władcą do końca jego życia ze względu na mojego sługę, Dawida, którego wybrałem za to, że zachowywał moje polecenia i prawa,
to jednak zabiorę królestwo z ręki jego syna i tobie dam te dziesięć pokoleń.
Jego synowi zaś dam jedno pokolenie, aby przez to zachować przed sobą ród mojego sługi, Dawida, po wszystkie czasy w Jeruzalem, które sobie wybrałem, by tam umieścić moje Imię.
Ciebie zaś biorę, abyś władał wszystkim, czego zapragniesz, i był królem nad Izraelem.
Jeśli będziesz słuchał wszystkiego, co ci rozkażę, i będziesz chciał postępować moimi drogami oraz będziesz wykonywał to, co uznaję za sprawiedliwe, zachowując moje prawa i polecenia, jak czynił mój sługa, Dawid, to będę z tobą i zbuduję ci trwały dom, jak zbudowałem Dawidowi, i powierzę ci Izraela,
potomstwo zaś Dawida poniżę, jednak nie po wszystkie dni.
Potem Salomon rozpoczął poszukiwania Jeroboama, aby go zabić, ale Jeroboam schronił się do Egiptu, do Szeszonka, króla egipskiego, i został w Egipcie aż do śmierci Salomona.
1 Księga Królewska 11:40 opisuje, jak Salomon próbował zabić Jeroboama, lecz ten uciekł do Egiptu i pozostał tam do śmierci króla. Pokazuje to, że konflikt …
Przeczytaj pełną analizęA czy pozostałe dzieje Salomona oraz wszystko, co zdziałał, i jego mądrość nie są spisane w Księdze Dziejów Salomona?
Salomon królował w Jerozolimie nad całym Izraelem przez czterdzieści lat.
Salomon spoczął przy swoich przodkach i został pochowany w Mieście Dawida, swojego ojca. A jego syn Roboam został w jego miejsce królem.
W 1 Księdze Królewskiej 11:43 kończy się opis panowania Salomona: umiera i zostaje pochowany w Mieście Dawida, a jego syn Roboam obejmuje tron. Po czterdziestu …
Przeczytaj pełną analizęSalomon, mimo wcześniejszego doświadczenia Bożych objawień i ostrzeżeń, zaczyna oddawać cześć obcym bóstwom. Tekst przedstawia jego niewierność jako odejście od przymierza i dróg Boga. Głównym problemem jest bałwochwalstwo, a nie pochodzenie jego żon.
Zapowiedziany podział królestwa pokazuje, że decyzje władcy nie pozostają wyłącznie jego prywatną sprawą. Następstwa dotkną jego potomków i całego Izraela, choć wyrok zostanie złagodzony ze względu na Dawida i Jerozolimę.
Hadad, Rezon i Jeroboam stają się przeciwnikami Salomona. Narracja ukazuje ich wzrost znaczenia jako część Bożej odpowiedzi na niewierność króla, nie opisując jednak każdego konfliktu politycznego jako prostego wzoru dla późniejszych sytuacji.
Achiasz przekazuje Jeroboamowi obietnicę władzy nad dziesięcioma pokoleniami, a zarazem stawia warunek: ma on słuchać Boga i postępować sprawiedliwie. Trwałość królewskiego domu jest związana z Bożym zobowiązaniem, ale władca nadal odpowiada za swoje postępowanie.
Rozdział rozgrywa się pod koniec panowania Salomona, w okresie, gdy Izrael pozostaje zjednoczonym królestwem. Wspomina o Edomie i Aramie jako obszarach rywalizacji politycznej oraz o Egipcie jako miejscu schronienia Hadada i Jeroboama. Jeroboam, wcześniej odpowiedzialny za robotników z pokolenia Józefa, zostaje wskazany przez proroka Achiasza jako przyszły władca nad większością pokoleń. Zapowiedź podziału przygotowuje czytelnika na wydarzenia po śmierci Salomona, kiedy tron obejmie jego syn Roboam.
Rozdział ma wyraźny układ przyczynowo-skutkowy. Najpierw przedstawia niewierność Salomona i Bożą zapowiedź utraty części królestwa (wersety 1-13). Następnie opisuje Hadada i Rezona jako przeciwników króla (wersety 14-25). W centrum dalszej narracji znajduje się Jeroboam: jego pozycja na dworze, prorocki znak rozdarcia płaszcza i zapowiedź nowego podziału (wersety 26-39). Całość zamykają ucieczka Jeroboama, podsumowanie panowania Salomona i informacja o sukcesji (wersety 40-43).
Rozdział zestawia Bożą sprawiedliwość z wiernością Boga wobec wcześniejszej obietnicy danej Dawidowi. Salomon ponosi konsekwencje odejścia od przymierza, ale podział królestwa zostaje ograniczony ze względu na Dawida i wybraną Jerozolimę. Proroctwo skierowane do Jeroboama łączy obietnicę władzy z wezwaniem do posłuszeństwa, pokazując, że samo otrzymanie odpowiedzialności nie zwalnia z moralnej odpowiedzi przed Bogiem. Tekst krytykuje kult obcych bogów, nie daje podstaw do potępiania ludzi ze względu na ich narodowość.
Rozdział porusza tematy utraty zaufania, konsekwencji decyzji, konfliktu i niepewności związanej ze zmianą władzy. Może skłaniać do refleksji nad tym, jak osobiste wybory wpływają na innych, ale jego opowieść o królach i królestwie nie jest prostą diagnozą współczesnych problemów rodzinnych ani psychicznych. Lektura nie zastępuje wsparcia duszpasterza, specjalisty zdrowia psychicznego ani pomocy w sytuacji zagrożenia.
Rozdział zachęca do uważnego przyglądania się temu, co kształtuje lojalność, decyzje i sposób korzystania z władzy. Pokazuje też, że skutki niewierności mogą wykraczać poza jednostkę. Współczesne zastosowanie warto opierać na uczciwości, odpowiedzialności i trosce o dobro innych, a nie na prostym przenoszeniu realiów monarchii starożytnego Izraela na dzisiejsze relacje czy politykę.
Według rozdziału Salomon odwrócił się od Boga, oddawał cześć obcym bóstwom i nie zachował przymierza ani Bożych nakazów. Podział królestwa zostaje przedstawiony jako konsekwencja tej niewierności.
Główny zarzut dotyczy oddawania czci obcym bogom i niewierności Salomona wobec Boga. Tekst opisuje narodowość żon jako część kontekstu, ale nie uzasadnia potępiania ludzi ze względu na ich pochodzenie.
Achiasz rozdziera nowy płaszcz na dwanaście części, a następnie daje Jeroboamowi dziesięć z nich. Znak obrazuje zapowiedziany podział królestwa i przekazanie Jeroboamowi władzy nad dziesięcioma pokoleniami.
Rozdział wskazuje na Bożą obietnicę daną Dawidowi oraz na wybór Jerozolimy. Dlatego królestwo nie zostaje odebrane Salomonowi w całości, a jego syn zachowuje władzę nad jednym pokoleniem.
To rozdział o pęknięciu zaufania i o bolesnych konsekwencjach wyborów, które wpływają na całe wspólnoty. Obok surowych słów o niewierności pojawia się też ograniczenie wyroku ze względu na Dawida i Jerozolimę. Ta powściągliwość przypomina, że Boże działanie w opowieści nie sprowadza się do zniszczenia.
Narracja łączy krytykę kultu obcych bóstw z polityczną zapowiedzią podziału monarchii. Prorocki gest Achiasza nadaje wydarzeniom znaczenie symboliczne, a obietnica z wersetów 38-39 wiąże przyszłość Jeroboama z posłuszeństwem. Warto odróżnić ocenę religijnej niewierności Salomona od samego pochodzenia jego żon.
W rozdziale widać, jak decyzje osoby sprawującej władzę mogą dotknąć wielu ludzi i kolejnego pokolenia. Opowieść przypomina o odpowiedzialności za wpływ, jaki wywierają wybory, oraz o tym, że skuteczność i zdolności, które wyróżniały Jeroboama, nie zwalniają przyszłego władcy z obowiązku postępowania sprawiedliwie.
Los królestwa nie jest w tej opowieści ostateczną miarą Bożej wierności. Władza Salomona słabnie, a jednak trwa obietnica związana z Dawidem i Jerozolimą. Rozdział stawia obok siebie ludzką niewierność, Bożą sprawiedliwość i wierność, która wykracza poza panowanie jednego króla.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.