1 Księga Królewska 11:14 – znaczenie i zastosowanie

Dopóki Salomon trwał blisko Boga i wiernie wypełniał swoje obowiązki, nie było wroga ani kłopotu, który mógłby go zachwiać (Pierwsza Księga Królewska 5:4). Teraz jednak historia przybiera inny obrót i widzimy, jak powstaje przeciw niemu dwóch wrogów. Sami nie mieli wielkiej siły i niewiele mogliby zdziałać przeciw tak potężnemu królowi, gdyby Salomon przez swój grzech nie sprawił wcześniej, że Bóg stał się jego przeciwnikiem.

Cóż Hadad lub Rezon mogliby zrobić Salomonowi, gdyby ten przez nieposłuszeństwo sam nie osłabił swojej pozycji? Kiedy Bóg jest po naszej stronie, nie musimy bać się nawet najpotężniejszego wroga. Kiedy jednak Bóg jest przeciwko nam, nawet najmniejszy kłopot może nas przerazić, a szarańcza może wydawać się ciężarem. Obaj wrogowie zostali pobudzeni przez Boga, choć kierowały nimi także ambicja lub chęć zemsty (Pierwsza Księga Królewska 11:14, Pierwsza Księga Królewska 11:23). Bóg posłużył się nimi, by zdyscyplinować Salomona. Główny wyrok, czyli podział królestwa, został odłożony, ale Salomon i tak odczuł uderzenie Bożej rózgi, aby jeszcze głębiej się ukorzyć.

Kiedy ktoś występuje przeciwko nam, powinniśmy pamiętać, że działa w tym ręka Boga. To Bóg pobudził Szimeiego, by przeklinał Dawida, i podobnie może posłużyć się ludzkimi wrogami także w tej sytuacji. Powinniśmy patrzeć dalej niż na osobę, która sprawia nam kłopoty, i dostrzec Boży cel. Wtedy usłyszymy, co Bóg ma nam do zarzucenia, i zrozumiemy, jak nas koryguje.

Obaj wrogowie mieli swoje korzenie w czasach Dawida, który podbił ich ziemie (Pierwsza Księga Królewska 11:15, Pierwsza Księga Królewska 11:24). Salomon korzystał ze zdobyczy zwycięstw ojca. Dzięki nim miał większe królestwo i więcej bogactwa. Gdyby pozostał wierny Bogu, cieszyłby się tylko tymi błogosławieństwami. Teraz jednak kłopoty zaczęły równoważyć te korzyści, a dawni wrogowie, których stworzyły zwycięstwa Dawida stali się cierniem w boku Salomona.

Ci, którzy zbyt łatwo wzniecają gniew, powinni o tym pamiętać. Wyrządzone przez nich krzywdy mogą zostać zapamiętane, a później odpłacone z nawiązką ich dzieciom lub całemu ich domowi. Skoro i tak mamy na tym świecie niewielu przyjaciół, mądrość podpowiada, by nie przysparzać sobie więcej wrogów, niż to konieczne.

Hadad Edomczyk był jednym z wrogów Salomona. Nie wiemy dokładnie, co robił, wiemy tylko, że był jego przeciwnikiem. Znamy jednak powód jego urazy. Dawid podbił Edom, a Joab, dowódca jego wojska, zabił tam wszystkich mężczyzn (Pierwsza Księga Królewska 11:15, Pierwsza Księga Królewska 11:16). Był to surowy wyrok, prawdopodobnie zbyt surowy, choć stanowił odpowiedź na wcześniejszą wrogość Edomu wobec Izraela. Gdy Joab grzebał zabitych, Hadad, wówczas jeszcze małe dziecko z królewskiego rodu, został uratowany przez sługi króla i zabrany do Egiptu (Pierwsza Księga Królewska 11:17).

Najpierw zatrzymali się w Midianie, a potem w Paran, gdzie zebrali ludzi towarzyszących młodemu księciu, by mógł podróżować w sposób stosowny do swojej rangi. W Egipcie faraon udzielił mu schronienia i życzliwie traktował bezradnego księcia. Hadad później poślubił siostrę żony faraona (Pierwsza Księga Królewska 11:19). Mieli dziecko, które królowa tak bardzo pokochała, że wychowała je razem z dziećmi faraona. Po śmierci Dawida i Joaba Hadad wrócił do swojego kraju. Najwyraźniej zachowywał spokój, dopóki Salomon mądrze rządził i troszczył się o dobro publiczne. Gdy jednak przez grzech utracił mądrość, Hadad zyskał okazję, by zaszkodzić Izraelowi, podobnie jak Samson utracił w ten sposób swoją siłę.

Nie wiemy dokładnie, jakie kłopoty sprawił Hadad. Widzimy jedynie, jak niechętnie faraon pozwalał mu odejść i jak mocno namawiał go, by został (Pierwsza Księga Królewska 11:22). Zapytał: „Czego ci u mnie brakowało?”. Hadad odpowiedział w istocie: „Nic mi nie brakowało, ale pozwól mi wrócić do własnego kraju, do ziemi, która należy do mnie”. Piotr Męczennik dodaje trafną myśl: naszą prawdziwą ojczyzną jest niebo, dlatego powinniśmy żywić do niego świętą miłość i tęsknić za nim, nawet jeśli ten świat, miejsce naszego wygnania, dobrze nas traktuje. Gdy świat pyta, dlaczego tak bardzo chcemy odejść, skoro niczego nam tu nie brakuje, możemy odpowiedzieć: „Nic, co świat może nam dać, nie wystarczy. Chodźmy tam, gdzie są nasza nadzieja, nasza chwała i nasz skarb”.

Rezon Syryjczyk był kolejnym wrogiem Salomona. Kiedy Dawid podbił Syryjczyków, Rezon zebrał tych, którzy ocaleli, i żył z łupów, aż Salomon stał się nieostrożny. Wtedy Rezon zdobył Damaszek i objął władzę nad nim oraz okolicznymi ziemiami (Pierwsza Księga Królewska 11:24, Pierwsza Księga Królewska 11:25). W późniejszych latach panowania Salomona, po jego odejściu od Boga, Rezon nękał Izrael, prawdopodobnie razem z Hadadem. Możliwe też, że był wrogo nastawiony przez całe panowanie Salomona i okazywał swoją nienawiść, kiedy tylko mógł, choć niewiele był w stanie zrobić, dopóki Salomon cieszył się Bożą ochroną.

Pismo Święte mówi, że Rezon nienawidził Izraela. Inni władcy podziwiali Izrael i Salomona oraz zabiegali o przyjaźń z nimi, Rezon zaś nimi gardził. Nawet najwięksi i najlepsi władcy oraz ludzie nie są kochani przez wszystkich. Niektórzy mogą ogólnie ich szanować, a mimo to głęboko ich nienawidzić.