1 Księga Królewska 11:9 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw widzimy gniew Boga na Salomona z powodu jego grzechu. To, co uczynił Salomon, nie podobało się Panu. Był czas, gdy Pan miłował Salomona (2 Księga Samuela 12:24) i miał w nim upodobanie (1 Księga Królewska 10:9), teraz jednak rozgniewał się na niego (1 Księga Królewska 11:9). W tym grzechu była bardzo poważna wina. Salomon okazał skrajną niewdzięczność. Odwrócił się od Pana, który dwukrotnie mu się ukazał: najpierw przed rozpoczęciem budowy świątyni (1 Księga Królewska 3:5), a potem po jej poświęceniu (1 Księga Królewska 9:2).

Bóg pamięta chwile, w których łaskawie się nam objawia, nawet jeśli my o nich zapominamy. Wie, ile razy ukazywał się nam i działał dla naszego dobra, i pociągnie nas za to do odpowiedzialności, jeśli się od Niego odwrócimy. Ukazując się Salomonowi, Bóg dał tak wyraźny dowód swojej wierności, że powinno to było uchronić Salomona przed oddawaniem czci jakiemukolwiek innemu bogu. Był to również tak szczególny dar i tak wielki zaszczyt, że Salomon nigdy nie powinien był o nim zapomnieć, zwłaszcza że podczas obu tych objawień Bóg wskazał mu, co jest słuszne.

Grzech Salomona był także jawnym, świadomym nieposłuszeństwem. Bóg wyraźnie nakazał mu, by nie szedł za innymi bogami, a jednak nawet tak bezpośrednie ostrzeżenie go przed tym nie powstrzymało (1 Księga Królewska 11:10). Ludzie sprawujący władzę nad innymi często zapominają, że sami podlegają władzy Boga. Domagają się posłuszeństwa od tych, którzy im podlegają, a odmawiają go Temu, który jest ponad wszystkimi.

Następnie pojawia się wiadomość, którą Bóg przekazał Salomonowi z tego powodu (1 Księga Królewska 11:11). Pan prawdopodobnie przemówił przez proroka, ostrzegając Salomona, że jego odwrócenie się od Boga przyniesie mu ból i stratę. Wyrok był sprawiedliwy. Skoro Salomon zbuntował się przeciwko Bogu, część jego królestwa miała zbuntować się przeciwko jego rodowi. Oddał chwałę Boga stworzeniu, więc Bóg miał oddać jego koronę słudze. Przekazał mu, że odbierze mu królestwo i da je jego słudze, który będzie rządził nad znaczną częścią tego, na co Salomon pracował. Musiało to głęboko upokorzyć Salomona, który zapewne miał nadzieję, że jego bogate królestwo na zawsze przypadnie jego dzieciom.

Grzech niszczy rodziny. Przerywa ciągłość rodów, odbiera dziedziczoną własność i poniża ludzi. Ten wyrok został jednak złagodzony ze względu na Dawida (1 Księga Królewska 11:12–13), czyli ze względu na obietnicę, którą Bóg mu dał. Właśnie ze względu na Chrystusa i zawarte z Nim przymierze Bóg okazuje ludziom wszelką przychylność.

Królestwo miało zostać odebrane domowi Salomona, ale nie od razu. Sam Salomon nie miał dożyć tej chwili. Królestwo miało zostać odebrane jego synowi, zrodzonemu z jednej z jego cudzoziemskich żon. Jego matką była Ammonitka (1 Księga Królewska 14:31), która prawdopodobnie przyczyniła się do tego, że zwrócił się ku bałwochwalstwu. Jaką pociechę może mieć człowiek z tego, że pozostawia dzieci i majątek, jeśli nie zostawia im błogosławieństwa? A jednak, jeśli ma nadejść kara, miłosierdziem jest to, że nie nadchodzi za naszych dni, jak w przypadku opisanym w 2 Księdze Królewskiej 20:19.

Królestwo nie miało też zostać odebrane całkowicie. Jedno pokolenie, Juda, najsilniejsze i najliczniejsze, miało pozostać przy domu Dawida (1 Księga Królewska 11:13). Miało tak być ze względu na Jerozolimę, którą zbudował Dawid, i świątynię, którą wzniósł Salomon. Nie miały one przejść w obce ręce. Salomon nie odwrócił się od Boga ani od razu, ani całkowicie, dlatego Bóg nie odebrał mu królestwa ani od razu, ani w całości.

Możemy mieć nadzieję, że po tej wiadomości, którą Bóg łaskawie przekazał Salomonowi, by poruszyć jego sumienie i doprowadzić go do nawrócenia, Salomon ukorzył się przed Bogiem, wyznał swój grzech, poprosił o przebaczenie i powrócił do wypełniania swoich obowiązków. Możliwe, że później dał wyraz temu nawróceniu w Księdze Koheleta, gdzie z goryczą opłakuje własną głupotę i szaleństwo (Księga Koheleta 7:25–26). Ostrzega tam także innych, by unikali tej samej złej drogi, bali się Boga i przestrzegali Jego przykazań ze względu na nadchodzący sąd, który prawdopodobnie napawał go drżeniem, tak jak Feliksa.

To pokutne przesłanie jest prawdziwym znakiem serca skruszonego z powodu grzechu i odwróconego od niego, podobnie jak psalmy pokutne Dawida, choć przybiera inną formę. Łaska Boża działa w Jego ludziach na różne sposoby. Salomon upadł, ale nie został całkowicie zgubiony. Spełniło się wobec niego słowo Boga skierowane do Dawida: Bóg ukarze go rózgą ludzką, lecz nie cofnie od niego swojego miłosierdzia (2 Księga Samuela 7:14–15). Nawet gdy Bóg pozwala tym, których miłuje, upaść w grzech, nie pozwala im w nim pozostać.

Odwrócenie się Salomona od Boga było wielką hańbą i poważną skazą na jego osobistym charakterze, ale nie zatarło tak całkowicie pamięci o jego rządach, by nie mogły później służyć za przykład dobrego panowania. W 2 Księdze Kronik 11:17 czytamy, że niektórzy królowie postępowali dobrze, gdy szli drogą Dawida i Salomona. Mamy dobre powody, by mieć nadzieję, że Salomon się nawrócił i dostąpił miłosierdzia, jednak Duch Święty nie zechciał wyraźnie opisać jego powrotu do Boga. Pozostawiono tę sprawę niepewną, by ostrzec innych przed grzeszeniem w przekonaniu, że zawsze będą mogli nawrócić się później. Nie wiadomo, czy Bóg udzieli komuś łaski nawrócenia, a jeśli jej udzieli, czy da tej osobie lub innym wyraźny dowód tego nawrócenia.

Wielcy grzesznicy mogą zostać przywróceni do Boga i otrzymać błogosławieństwo nawrócenia, a mimo to nie zaznać ani pociechy, ani uznania ze strony innych. Wina może zostać usunięta, lecz hańba może pozostać.