1 List do Koryntian 8:12 – znaczenie i zastosowanie

W Pierwszym Liście do Koryntian 8:12 domykają się wcześniejsze rozważania o pokarmie ofiarowanym bożkom, a uwaga przenosi się z wiedzy na to, co dzieje się w sercu drugiego człowieka. Apostoł Paweł pisze, że grzesząc przeciwko braciom i rażąc ich słabe sumienia, Koryntianie grzeszą przeciwko samemu Chrystusowi. Czasownik „rażąc” mówi o zranieniu, a nie tylko o sporze o zasady. Słabe sumienie bywa delikatne i łatwo zostaje poturbowane przez cudzą swobodę, nawet wtedy, gdy ta swoboda nie miała zamiaru nikogo ranić. Ten fragment nie rozstrzyga na nowo, czy pokarm sam w sobie jest dobry, bo ten temat omówiono już wcześniej. Skupia się na relacji. Wers 11 przypomina, że za słabego brata umarł Chrystus, więc jego ból nie jest drobiazgiem. Gdy grzech przeciw bratu zostaje nazwany grzechem przeciw Chrystusowi, widać, jak poważnie Bóg traktuje to, co dzieje się między ludźmi, także w sprawach pozornie obojętnych. Myśl ta niesie pociechę tym, którzy czują się słabi w sumieniu, bo ich wrażliwość nie jest w oczach Boga czymś małym ani wstydliwym. Jednocześnie stawia wyraźną granicę przed tymi, którzy mają wiedzę i swobodę, ponieważ ich wybory nie są neutralne dla innych. Werset pokazuje, że troska o drugiego człowieka jest wiernością wobec Chrystusa, który oddał życie także za niego.

W 1 Liście do Koryntian 8:12 Paweł pokazuje, że używanie wolności bez miłości ma wymiar poważniejszy niż spór o jedzenie. Sam pokarm nie przybliża do Boga ani od Niego nie oddala, jak wyjaśnia w wersecie 8. Problem pojawia się wtedy, gdy czyjeś postępowanie skłania wierzącego o słabym sumieniu do działania wbrew temu, co ten uważa za słuszne. „Słabe sumienie” nie oznacza tu człowieka mniej wartościowego ani mniej ważnego dla Boga. Chodzi o osobę, której rozeznanie w tej sprawie nie jest jeszcze ugruntowane. Dlatego wiedza o własnej wolności nie wystarcza: trzeba dostrzec, jaki skutek może mieć ona dla drugiego człowieka. Paweł nie potępia wiedzy samej w sobie. Przypomina, że wiedza odłączona od miłości może stać się narzędziem krzywdy. Najmocniejsze jest uzasadnienie: zranienie brata lub siostry jest grzechem przeciw Chrystusowi. W wersecie 11 Paweł przypomina, że Chrystus umarł za tę osobę. Jej sumienie nie jest więc drobną przeszkodą w korzystaniu z wolności, lecz sprawą, którą miłość traktuje poważnie. Wolność chrześcijańska zachowuje właściwy kształt wtedy, gdy służy bliźniemu, a nie tylko własnym uprawnieniom.

Pierwszy List do Koryntian 8:12 dotyczy czegoś, co łatwo zlekceważyć. Zgorszenie brata wygląda z zewnątrz jak drobna sprawa, bo chodzi o jedzenie, a nie o kradzież czy zdradę. Apostoł jednak nazywa taki czyn grzechem wobec samego Chrystusa. Ten wers mówi o wspólnocie, w której ci, którzy mają większą wiedzę, mogą swoją wolnością zranić słabszych. Ktoś, kto wie, że bożki są niczym, może spokojnie zjeść mięso. Jeśli jednak robi to przy kimś, kto jeszcze nie potrafi pogodzić tego z wiarą, jego wiedza staje się dla tamtego kamieniem potknięcia. Waga tej myśli wynika z Pierwszego Listu do Koryntian 8:11, gdzie brat zostaje nazwany tym, „za którego umarł Chrystus”. Skoro Chrystus oddał za niego życie, sumienia brata nie wolno traktować lekko. Krzywda wyrządzona słabemu nie zostaje tylko między ludźmi. Dotyka tego, do którego on należy. Fragment nie zakazuje wiedzy ani wolności. Pokazuje jednak, że prawo do korzystania z nich ma granicę, a tą granicą jest miłość do brata.

W Pierwszym Liście do Koryntian 8:12 Paweł pokazuje, że krzywda wyrządzona drugiemu wierzącemu sięga dalej niż spór o jedzenie i wolność. Kto rani sumienie brata lub siostry, grzeszy przeciwko samemu Chrystusowi. To mocne słowa, bo odsłaniają, jak blisko Chrystus wiąże się z ludźmi, za których umarł. W tle jest wiedza o pokarmach składanych bożkom. Sama wiedza nie czyni człowieka bliższym Bogu, a korzystanie z przysługującej wolności może stać się dla kogoś słabszego zachętą do postępowania wbrew sumieniu. Paweł nie przedstawia więc cudzej wrażliwości jako błahostki ani przeszkody, którą należy zlekceważyć. Miłość każe dostrzec, jaki ślad własna decyzja zostawia w drugim człowieku. Można pomyśleć o wspólnym stole, przy którym jedna osoba bez namysłu sięga po potrawę, a druga, patrząc na nią, robi to wbrew temu, co uważa za słuszne. W takiej chwili stawką nie jest wygrana w sporze o prawo, lecz dobro osoby i jej więź z Chrystusem. Wiedza, która nie ustępuje miejsca miłości, może zranić właśnie tam, gdzie powinna służyć budowaniu. Miłość zaś traktuje sumienie bliźniego jako sprawę poważną, bo Chrystus nie jest wobec niego obojętny.